10.06.2026, 11:57 ✶
Siedziałem w tym samym miejscu już od dłuższego czasu, rozwalony w fotelu, z jedną nogą wyciągniętą bardziej niż drugą, bo żebra i cała reszta poobijanego mnie nadal miały bardzo konkretne zdanie na temat gwałtownych ruchów, ale pierwszy raz od wielu dni nie miałem poczucia, że powinienem robić cokolwiek innego. W normalnych okolicznościach pewnie już dawno zacząłbym się wiercić, szukać zajęcia albo wymyślać powód, dla którego koniecznie musiałem gdzieś pójść, ale obecność Heather i przyniesiona przez nią trawa skutecznie przekonały mnie, że siedzenie na werandzie było aktualnie najważniejszym zadaniem, jakie miałem do wykonania. Słuchałem Rudej uważnie, chociaż wzrok miałem utkwiony gdzieś przed sobą, w ogrodzie zasłanym liśćmi, dostrzegając ją wyłącznie kątem zmrużonego oka. Patrzyłem tak na nią przez chwilę spod półprzymkniętych powiek i zastanawiałem się, czy w ogóle zdawała sobie sprawę z tego, jak niewiele osób mówiło o śmierci bez fałszywego patosu albo panicznego unikania tematu. To było zgoła wyjątkowe. Rozumiałem, o czym mówiła, aż za dobrze, sam także uważałem, iż nie chodziło nawet o sam ból, bo zestresowany organizm napędzany adrenaliną radził sobie z nim na różne sposoby - według niektórych kryteriów „normy” człowiek naszego pokroju przyzwyczajał się do różnych fizycznych traum znacznie szybciej, niż powinien - najgorsza była ta utrata sprawczości, świadomość, że wszystko nagle przestawało zależeć od ciebie, a zaczynało od tego, czy ktoś obok będzie wystarczająco szybki, silny albo zwyczajnie będzie miał szczęście. Ciało było zaskakująco wytrzymałe, jeśli tylko dało mu się odpowiednio dużo powodów do dalszego działania, znacznie gorzej znosiłem myśl, że nie mogłem zrobić absolutnie nic, podczas gdy inni musieli przejąć kontrolę nad sytuacją. Było w tym coś upokarzającego dla kogoś, kto przez większość życia był przekonany, że zawsze znajdzie jakieś rozwiązanie.
- Właśnie to jest najbalsiej popieldolone. - Odezwałem się po chwili, nie odrywając wzroku od tańczących na wietrze liści. - I tak, usdlowisiele są najgolsi. Nawet ci fajni. Zwłaszcza ci fajni, bo potlafią cię pszekonaś, sze zostanie w łószku jest losądnym pomysłem. To jusz zaklawa o manipulację. - Prychnąłem cicho pod nosem na wspomnienie Munga, bo akurat szpitale, zwykłe czy nawet polowe, należały do tych miejsc, które w moim mniemaniu skutecznie odbierały człowiekowi resztki godności - wystarczyło kilka dni zamknięcia w czterech ścianach, żebym znowu zaczął doskonale rozumieć, dlaczego niektórzy pacjenci próbowali uciekać oknem, i samemu bardzo poważnie rozważał możliwość pójścia w długą przy pierwszej lepszej okazji. Ostatecznie zadowoliłem się wyłącznie tarasem, ale… Sam fakt, że ktoś decydował za mnie, kiedy mogłem wstać, kiedy się położyć i czy mogłem wyjść na świeże powietrze, wydawał mi się wystarczającym powodem do rozpoczęcia małej rewolucji. Na szczęście miałem w tym sojuszniczkę…
Przez moment milczałem, przyglądając się liściom przesuwającym się po deskach pod wpływem wiatru, czułem pod palcami chropowatość drewnianych podłokietników, ciężar własnego ciała wciśniętego w krzesło i to przyjemne rozluźnienie, które pojawiało się dopiero wtedy, gdy ból przestawał być najgłośniejszą rzeczą. Zabawne, jak bardzo człowiek przyzwyczajał się do własnej sprawczości, dopóki jej nie tracił, dopiero wtedy zaczynał rozumieć, że niezależność nie jest czymś danym raz na zawsze.
- Heath, gdybyś nie miała najebane pod sufitem, to plawdopodobnie byśmy się nie kumplowali. - Odpowiedziałem po chwili zupełnie zbędnego, raczej przesadzonego namysłu. - Znaczy, obiektywnie pewnie jakiś usdlowiciel powiedziałby, sze powinnaś się leszyś. Ale ja nie jestem usdlowicielem, c’nie. - Zamilkłem na chwilę, zastanawiając się nad jej deklaracją, że niczego się nie bała, po czym machinalnie wzruszyłem ramionami - rozumiałem ją lepiej, niż powinienem, sam przez większość życia funkcjonowałem podobnie, z przeświadczeniem, że skoro do tej pory wychodziłem cało z różnych idiotycznych sytuacji, to pewnie tak już zostanie.
Na temat Śmierciożerców miałem natomiast zdanie niezmienne od lat, zjaranie nie zmieniało w tej kwestii absolutnie niczego, wychowałem się w domu, w którym pewne nazwiska wypowiadano z poważaniem, a pewnych poglądów nie należało kwestionować, trudno było mi jednak znaleźć w sobie choć odrobinę szacunku dla ludzi, którzy tak desperacko potrzebowali cudzej aprobaty, żeby usprawiedliwić własne okrucieństwo. Ironia mojego życia polegała na tym, że przez lata mieszkałem w towarzystwie człowieka, który bez wahania nazwałby ich czyny „heroicznymi”, byłem synem stuprocentowego Śmierciożercy, wychowanym wśród ludzi przekonanych o własnej wyższości, karmionym opowieściami o obowiązkach wobec rodu i odpowiedzialności za utrzymanie odpowiedniego porządku świata. Zacisnąłem szczękę na moment, nic nie potrafiło mnie aż tak rozdrażnić…
- Ktoś musi s nimi walczyś, to plawda. Ploblem polega tylko na tym, sze ludzie, któszy najbalsiej się do tego nadają, mają paskudny zwyczaj szusania się w sam ślodek gówna bez zastanowienia. Mówię to jako ktoś, kto zlobił dokładnie to samo więcej lasy, nisz powinien. C’nie. To jednak tlochę pszejebane. - Wzruszyłem ramionami, jakby chodziło o coś równie zwyczajnego jak wybór śniadania. - Poza tym… Wiesz, co jest najśmieszniejsze? Większość s nich uwasza się za bohatelów własnej histolii. - Powiedziałem bez cienia zawahania, po czym pokręciłem głową, wpatrując się gdzieś przed siebie. - Mogę cię zapewniś, nie budzą się lano s myślą, sze są potwolami. Selio. Nawet skulwysynom łatwiej jest byś skulwysynami, kiedy mają obok siebie innych skulwysynów. Myślą, sze latują świat, chlonią go pszed obcością, blonią czegoś wielkiego i wasznego. Mają swoje uzasadnienia, swoje ideologie, swoje piepszone tłumaczenia. Mówią, sze lobią to dla większego dobla, dla tladysji, dla pszeszłości, chuj, pszyszłości. I wmawiają to sobie wystalszająco długo, szeby potlafiś sobie usplawiedliwić absolutnie wszystko… - Milczałem przez kilka sekund, po czym westchnąłem ciężko. - A potem zakładają maski, boją się pokazaś twasz i atakują ludzi glupą. To jest ten moment, w któlym cały ten ich piepszony patos zaczyna się sypaś. Jeśli jesteś taki dumny ze swoich poglądów, to pokasz moldę i biesz za nie odpowiedzialność. - Potarłem kciukiem filtr skręta. - Tylko oni doskonale wiedzą, sze większość społeczeństwa nie chce mieś s nimi nic wspólnego. Dlatego chowają się za symbolami i walą w plecy. To łatwiejsze nisz pszysnanie, sze jest się zwykłym, sadystycznym skulwielem. - Wypuściłem powoli dym i przymknąłem oczy, przypominając sobie własną frustrację, to bezsilne wściekłe szarpanie się z losem napisanym mi przez ludzi, którzy mieli być moją rodziną, zaś teraz byli mi całkowicie obcy.
Przy jej słowach o życiu uśmiechnąłem się słabo i trochę wygodniej oparłem głowę o oparcie krzesła, trawa miała tę dziwną właściwość, że człowiekowi łatwiej było przyznać się do rzeczy, które normalnie kwitowałby żartem albo całkowicie przemilczał, skręt krążył między nami leniwie, moje myśli poruszały się mniej więcej w tym samym tempie, zahaczając o kolejne tematy bez pośpiechu, ale z tą osobliwą szczerością, która przychodziła łatwiej, kiedy człowiek był wystarczająco zjarany, żeby nie analizować każdego wypowiedzianego słowa. Patrzyłem przez moment na Heather, obserwując ją, gdy wystawiała twarz do słońca, po czym zmałpowałem ten gest, robiąc to z całkowitym przekonaniem, że należało wykorzystać każdą ostatnią porcję ciepła, zanim nadciągający listopad zacznie przypominać wszystkim mieszkańcom Wysp, dlaczego brytyjska pogoda cieszyła się taką, a nie inną reputacją.
- Piękna szyciowa filozofia. - Mruknąłem z uznaniem. - Zaskakująco tlafna, swoją dlogą. - Potarłem kciukiem bok żarzącego się skręta, przyglądając się przez moment swoim dłoniom, byłem obolały i zmęczony, ale żywy, a to ostatnio zaczynało mieć dla mnie coraz większe znaczenie. Świat był pełen rzeczy strasznych, przytłaczających, makabrycznych i niesprawiedliwych, ale właśnie dlatego takie chwile miały znaczenie, człowiek nie walczył po to, żeby bohatersko umrzeć, walczył po to, żeby później móc siedzieć na słońcu i gadać o kompletnych bzdurach z ludźmi, których szkoda byłoby już więcej nie zobaczyć. Ona miała swojego Camisia, ja moją żonę, ktoś inny miał dzieci, przyjaciół albo psa, którego nikt inny nie potrafił przekonać do brania lekarstw… Są ludzie, których szkoda zostawić. Są sprawy, które obiecałeś załatwić. Są miejsca, do których chciałeś wrócić. To wszystko wydaje się absurdalne w chwili, kiedy próbujesz nie umrzeć, ale jednocześnie zdążyłem się już przekonać, że w ostatecznym rozrachunku właśnie to trzyma cię przy życiu. To, że ktoś będzie za tobą tęsknił. Ktoś będzie musiał przejąć twoje obowiązki. Ktoś będzie się zastanawiał, czy powiedział ci wszystko, co chciał powiedzieć…
Spojrzałem ponownie na ogród, na liście przesuwające się po trawie pod wpływem chłodniejszego już wiatru, mimo wszystko czułem się dziwnie spokojny.
Na pociągnięcie wzmianki o islandzkich kamieniach uniosłem brew.
- Nie mówię, sze kaszdy kamień cię pszeklnie za obsikanie. - Podkreśliłem z jawnym rozbawieniem. - Ale gdybyś miała pecha i tlafiła na ten jeden konkletny, któly od pięciuset lat jest pszedmiotem lokalnego kultu, mogłoby się zlobiś niezlęsznie. - Uśmiechnąłem się szerzej. - Dlatego podstawowa zasada podlószowania bszmi „nie szczaj na szeszy, któlych pszesnaszenia nie jesteś pewna”. - Zaśmiałem się cicho pod nosem. - To kolejna zaskakująco uniwelsalna szyciowa mądlość. - Dodałem.
Spojrzałem na nią z ukosa, kiedy zaczęła błagać o zabranie jej kiedyś na podobną wyprawę - miała ten wyraz twarzy, który zwiastował kłopoty, ten sam, który widywałem u siebie w lustrze na chwilę przed podjęciem kolejnej głupiej decyzji.
- Nie. - Odpowiedziałem odruchowo, po czym skrzywiłem się lekko, bo brzmiałem fatalnie. - Kulwa. - Poprawiłem się, przeczesując dłonią włosy. - Znaczy się… Ja nie jeżdżę tam plowokasyjnie szczaś na głazy, c’nie? Jadę tam dlatego, sze ktoś znalazł coś, czego absolutnie nie powinien był luszaś, a telas potszebuje kogoś wystalszająco głupiego, szeby poszedł splawdziś, czy da się to odklęciś. - Wskazałem na siebie kciukiem. - Nie patsz tak na mnie, bo jeszcze pomyślę, sze to dobly pomysł. A to plawdopodobnie nie jest dobly pomysł. - Powinienem był odmówić, powiedzieć, że to niebezpieczne, nieodpowiedzialne i że rozsądni ludzie nie zabierają znajomych do przeklętych ruin, problem polegał na tym, że sam nigdy nie należałem do rozsądnych ludzi… - To znaczy… Kulwa. Zaleszy dokąd. - Potarłem dłonią twarz. - Naplawdę nie masz instynktu samozachowawczego, c’nie. Nie potszebujesz jeszcze klątwołamacza, któly pokasze ci nowe sposoby lysykowania szycia. - Stwierdziłem z pewnym uznaniem w głosie, gdyż obraz Heather wpadającej przypadkiem w konflikt z pradawną skałą był jednocześnie bardzo prawdopodobny, absurdalnie zabawny i dziwnie niepokojący. Wystarczył jeden zły dzień, jeden niewłaściwy zakręt, jedno zaklęcie rzucone o sekundę za wcześnie albo za późno…
Milczałem przez kilka sekund, po czym westchnąłem ciężko, bo jednak przecież byłem sobą, zgrywanie mądrzejszego, bardziej racjonalnego kolegi nie było moją domeną.
- Ale jak jusz wydobszeję i tlafi się coś naplawdę ciekawego, to moszemy o tym pogadaś. - Mruknąłem w końcu, wiedząc doskonale, że właśnie popełniłem błąd.
Spojrzałem jeszcze raz w niebo, które mimo wszystko pozostawało zadziwiająco błękitne jak na październik.
- U nas akulat były sleblne. - Rzuciłem odruchowo, po czym sam się zaśmiałem. - Chociasz nie będę kłamał. - Mruknąłem leniwie. - Do pewnego momentu fajnie było dolastaś w pszekonaniu, sze jak coś się zepsuje, to ktoś inny to naplawi. Wylywanie się schematom jest głównie odklywaniem, sze tym kimś jesteś niestety ty.
Dopiero w Hogwarcie dotarło do mnie, że nie wszyscy mieli takie doświadczenia jak ja, nie wszyscy mieli kryształowe żyrandole, zagraniczne kontakty i poczucie, że świat stał przed nimi otworem, dla wielu ludzi otworem stały co najwyżej drzwi do pracy, do której musieli iść zaraz po skończeniu szkoły.
Przymknąłem oczy, wsłuchując się w szelest liści i odległy śpiew ptaków, mimo całego chaosu, który nieustannie przewijał się przez nasze życia, mimo wojny, Śmierciożerców, klątw i wszystkich idiotycznych decyzji, które regularnie podejmowaliśmy, ten moment był zaskakująco dobry.
- Nom. - Przyznałem w końcu, zerkając na nią kątem oka. - W kaszdej glupie jest ktoś losądny, ktoś pojebany i ktoś, kto legulalnie pakuje wszystkich w kłopoty. Czasem, jeśli ma się wyjątkowego pecha, okazuje się, sze jest się wszystkimi tszema osobami jednocześnie. To dopielo chujowe olśnienie. - Kącik moich ust uniósł się odrobinę wyżej.
- Nom. Mosze i faktycznie las na jakiś czas walto poświęciś suty dla pladawnej magii. - Przyznałem z udawaną powagą. - Ale tylko wtedy, kiedy ta pladawna magia jest naplawdę, naplawdę zajebista. - Uśmiechnąłem się pod nosem, nie otwierając całkowicie oczu.
- Właśnie to jest najbalsiej popieldolone. - Odezwałem się po chwili, nie odrywając wzroku od tańczących na wietrze liści. - I tak, usdlowisiele są najgolsi. Nawet ci fajni. Zwłaszcza ci fajni, bo potlafią cię pszekonaś, sze zostanie w łószku jest losądnym pomysłem. To jusz zaklawa o manipulację. - Prychnąłem cicho pod nosem na wspomnienie Munga, bo akurat szpitale, zwykłe czy nawet polowe, należały do tych miejsc, które w moim mniemaniu skutecznie odbierały człowiekowi resztki godności - wystarczyło kilka dni zamknięcia w czterech ścianach, żebym znowu zaczął doskonale rozumieć, dlaczego niektórzy pacjenci próbowali uciekać oknem, i samemu bardzo poważnie rozważał możliwość pójścia w długą przy pierwszej lepszej okazji. Ostatecznie zadowoliłem się wyłącznie tarasem, ale… Sam fakt, że ktoś decydował za mnie, kiedy mogłem wstać, kiedy się położyć i czy mogłem wyjść na świeże powietrze, wydawał mi się wystarczającym powodem do rozpoczęcia małej rewolucji. Na szczęście miałem w tym sojuszniczkę…
Przez moment milczałem, przyglądając się liściom przesuwającym się po deskach pod wpływem wiatru, czułem pod palcami chropowatość drewnianych podłokietników, ciężar własnego ciała wciśniętego w krzesło i to przyjemne rozluźnienie, które pojawiało się dopiero wtedy, gdy ból przestawał być najgłośniejszą rzeczą. Zabawne, jak bardzo człowiek przyzwyczajał się do własnej sprawczości, dopóki jej nie tracił, dopiero wtedy zaczynał rozumieć, że niezależność nie jest czymś danym raz na zawsze.
- Heath, gdybyś nie miała najebane pod sufitem, to plawdopodobnie byśmy się nie kumplowali. - Odpowiedziałem po chwili zupełnie zbędnego, raczej przesadzonego namysłu. - Znaczy, obiektywnie pewnie jakiś usdlowiciel powiedziałby, sze powinnaś się leszyś. Ale ja nie jestem usdlowicielem, c’nie. - Zamilkłem na chwilę, zastanawiając się nad jej deklaracją, że niczego się nie bała, po czym machinalnie wzruszyłem ramionami - rozumiałem ją lepiej, niż powinienem, sam przez większość życia funkcjonowałem podobnie, z przeświadczeniem, że skoro do tej pory wychodziłem cało z różnych idiotycznych sytuacji, to pewnie tak już zostanie.
Na temat Śmierciożerców miałem natomiast zdanie niezmienne od lat, zjaranie nie zmieniało w tej kwestii absolutnie niczego, wychowałem się w domu, w którym pewne nazwiska wypowiadano z poważaniem, a pewnych poglądów nie należało kwestionować, trudno było mi jednak znaleźć w sobie choć odrobinę szacunku dla ludzi, którzy tak desperacko potrzebowali cudzej aprobaty, żeby usprawiedliwić własne okrucieństwo. Ironia mojego życia polegała na tym, że przez lata mieszkałem w towarzystwie człowieka, który bez wahania nazwałby ich czyny „heroicznymi”, byłem synem stuprocentowego Śmierciożercy, wychowanym wśród ludzi przekonanych o własnej wyższości, karmionym opowieściami o obowiązkach wobec rodu i odpowiedzialności za utrzymanie odpowiedniego porządku świata. Zacisnąłem szczękę na moment, nic nie potrafiło mnie aż tak rozdrażnić…
- Ktoś musi s nimi walczyś, to plawda. Ploblem polega tylko na tym, sze ludzie, któszy najbalsiej się do tego nadają, mają paskudny zwyczaj szusania się w sam ślodek gówna bez zastanowienia. Mówię to jako ktoś, kto zlobił dokładnie to samo więcej lasy, nisz powinien. C’nie. To jednak tlochę pszejebane. - Wzruszyłem ramionami, jakby chodziło o coś równie zwyczajnego jak wybór śniadania. - Poza tym… Wiesz, co jest najśmieszniejsze? Większość s nich uwasza się za bohatelów własnej histolii. - Powiedziałem bez cienia zawahania, po czym pokręciłem głową, wpatrując się gdzieś przed siebie. - Mogę cię zapewniś, nie budzą się lano s myślą, sze są potwolami. Selio. Nawet skulwysynom łatwiej jest byś skulwysynami, kiedy mają obok siebie innych skulwysynów. Myślą, sze latują świat, chlonią go pszed obcością, blonią czegoś wielkiego i wasznego. Mają swoje uzasadnienia, swoje ideologie, swoje piepszone tłumaczenia. Mówią, sze lobią to dla większego dobla, dla tladysji, dla pszeszłości, chuj, pszyszłości. I wmawiają to sobie wystalszająco długo, szeby potlafiś sobie usplawiedliwić absolutnie wszystko… - Milczałem przez kilka sekund, po czym westchnąłem ciężko. - A potem zakładają maski, boją się pokazaś twasz i atakują ludzi glupą. To jest ten moment, w któlym cały ten ich piepszony patos zaczyna się sypaś. Jeśli jesteś taki dumny ze swoich poglądów, to pokasz moldę i biesz za nie odpowiedzialność. - Potarłem kciukiem filtr skręta. - Tylko oni doskonale wiedzą, sze większość społeczeństwa nie chce mieś s nimi nic wspólnego. Dlatego chowają się za symbolami i walą w plecy. To łatwiejsze nisz pszysnanie, sze jest się zwykłym, sadystycznym skulwielem. - Wypuściłem powoli dym i przymknąłem oczy, przypominając sobie własną frustrację, to bezsilne wściekłe szarpanie się z losem napisanym mi przez ludzi, którzy mieli być moją rodziną, zaś teraz byli mi całkowicie obcy.
Przy jej słowach o życiu uśmiechnąłem się słabo i trochę wygodniej oparłem głowę o oparcie krzesła, trawa miała tę dziwną właściwość, że człowiekowi łatwiej było przyznać się do rzeczy, które normalnie kwitowałby żartem albo całkowicie przemilczał, skręt krążył między nami leniwie, moje myśli poruszały się mniej więcej w tym samym tempie, zahaczając o kolejne tematy bez pośpiechu, ale z tą osobliwą szczerością, która przychodziła łatwiej, kiedy człowiek był wystarczająco zjarany, żeby nie analizować każdego wypowiedzianego słowa. Patrzyłem przez moment na Heather, obserwując ją, gdy wystawiała twarz do słońca, po czym zmałpowałem ten gest, robiąc to z całkowitym przekonaniem, że należało wykorzystać każdą ostatnią porcję ciepła, zanim nadciągający listopad zacznie przypominać wszystkim mieszkańcom Wysp, dlaczego brytyjska pogoda cieszyła się taką, a nie inną reputacją.
- Piękna szyciowa filozofia. - Mruknąłem z uznaniem. - Zaskakująco tlafna, swoją dlogą. - Potarłem kciukiem bok żarzącego się skręta, przyglądając się przez moment swoim dłoniom, byłem obolały i zmęczony, ale żywy, a to ostatnio zaczynało mieć dla mnie coraz większe znaczenie. Świat był pełen rzeczy strasznych, przytłaczających, makabrycznych i niesprawiedliwych, ale właśnie dlatego takie chwile miały znaczenie, człowiek nie walczył po to, żeby bohatersko umrzeć, walczył po to, żeby później móc siedzieć na słońcu i gadać o kompletnych bzdurach z ludźmi, których szkoda byłoby już więcej nie zobaczyć. Ona miała swojego Camisia, ja moją żonę, ktoś inny miał dzieci, przyjaciół albo psa, którego nikt inny nie potrafił przekonać do brania lekarstw… Są ludzie, których szkoda zostawić. Są sprawy, które obiecałeś załatwić. Są miejsca, do których chciałeś wrócić. To wszystko wydaje się absurdalne w chwili, kiedy próbujesz nie umrzeć, ale jednocześnie zdążyłem się już przekonać, że w ostatecznym rozrachunku właśnie to trzyma cię przy życiu. To, że ktoś będzie za tobą tęsknił. Ktoś będzie musiał przejąć twoje obowiązki. Ktoś będzie się zastanawiał, czy powiedział ci wszystko, co chciał powiedzieć…
Spojrzałem ponownie na ogród, na liście przesuwające się po trawie pod wpływem chłodniejszego już wiatru, mimo wszystko czułem się dziwnie spokojny.
Na pociągnięcie wzmianki o islandzkich kamieniach uniosłem brew.
- Nie mówię, sze kaszdy kamień cię pszeklnie za obsikanie. - Podkreśliłem z jawnym rozbawieniem. - Ale gdybyś miała pecha i tlafiła na ten jeden konkletny, któly od pięciuset lat jest pszedmiotem lokalnego kultu, mogłoby się zlobiś niezlęsznie. - Uśmiechnąłem się szerzej. - Dlatego podstawowa zasada podlószowania bszmi „nie szczaj na szeszy, któlych pszesnaszenia nie jesteś pewna”. - Zaśmiałem się cicho pod nosem. - To kolejna zaskakująco uniwelsalna szyciowa mądlość. - Dodałem.
Spojrzałem na nią z ukosa, kiedy zaczęła błagać o zabranie jej kiedyś na podobną wyprawę - miała ten wyraz twarzy, który zwiastował kłopoty, ten sam, który widywałem u siebie w lustrze na chwilę przed podjęciem kolejnej głupiej decyzji.
- Nie. - Odpowiedziałem odruchowo, po czym skrzywiłem się lekko, bo brzmiałem fatalnie. - Kulwa. - Poprawiłem się, przeczesując dłonią włosy. - Znaczy się… Ja nie jeżdżę tam plowokasyjnie szczaś na głazy, c’nie? Jadę tam dlatego, sze ktoś znalazł coś, czego absolutnie nie powinien był luszaś, a telas potszebuje kogoś wystalszająco głupiego, szeby poszedł splawdziś, czy da się to odklęciś. - Wskazałem na siebie kciukiem. - Nie patsz tak na mnie, bo jeszcze pomyślę, sze to dobly pomysł. A to plawdopodobnie nie jest dobly pomysł. - Powinienem był odmówić, powiedzieć, że to niebezpieczne, nieodpowiedzialne i że rozsądni ludzie nie zabierają znajomych do przeklętych ruin, problem polegał na tym, że sam nigdy nie należałem do rozsądnych ludzi… - To znaczy… Kulwa. Zaleszy dokąd. - Potarłem dłonią twarz. - Naplawdę nie masz instynktu samozachowawczego, c’nie. Nie potszebujesz jeszcze klątwołamacza, któly pokasze ci nowe sposoby lysykowania szycia. - Stwierdziłem z pewnym uznaniem w głosie, gdyż obraz Heather wpadającej przypadkiem w konflikt z pradawną skałą był jednocześnie bardzo prawdopodobny, absurdalnie zabawny i dziwnie niepokojący. Wystarczył jeden zły dzień, jeden niewłaściwy zakręt, jedno zaklęcie rzucone o sekundę za wcześnie albo za późno…
Milczałem przez kilka sekund, po czym westchnąłem ciężko, bo jednak przecież byłem sobą, zgrywanie mądrzejszego, bardziej racjonalnego kolegi nie było moją domeną.
- Ale jak jusz wydobszeję i tlafi się coś naplawdę ciekawego, to moszemy o tym pogadaś. - Mruknąłem w końcu, wiedząc doskonale, że właśnie popełniłem błąd.
Spojrzałem jeszcze raz w niebo, które mimo wszystko pozostawało zadziwiająco błękitne jak na październik.
- U nas akulat były sleblne. - Rzuciłem odruchowo, po czym sam się zaśmiałem. - Chociasz nie będę kłamał. - Mruknąłem leniwie. - Do pewnego momentu fajnie było dolastaś w pszekonaniu, sze jak coś się zepsuje, to ktoś inny to naplawi. Wylywanie się schematom jest głównie odklywaniem, sze tym kimś jesteś niestety ty.
Dopiero w Hogwarcie dotarło do mnie, że nie wszyscy mieli takie doświadczenia jak ja, nie wszyscy mieli kryształowe żyrandole, zagraniczne kontakty i poczucie, że świat stał przed nimi otworem, dla wielu ludzi otworem stały co najwyżej drzwi do pracy, do której musieli iść zaraz po skończeniu szkoły.
Przymknąłem oczy, wsłuchując się w szelest liści i odległy śpiew ptaków, mimo całego chaosu, który nieustannie przewijał się przez nasze życia, mimo wojny, Śmierciożerców, klątw i wszystkich idiotycznych decyzji, które regularnie podejmowaliśmy, ten moment był zaskakująco dobry.
- Nom. - Przyznałem w końcu, zerkając na nią kątem oka. - W kaszdej glupie jest ktoś losądny, ktoś pojebany i ktoś, kto legulalnie pakuje wszystkich w kłopoty. Czasem, jeśli ma się wyjątkowego pecha, okazuje się, sze jest się wszystkimi tszema osobami jednocześnie. To dopielo chujowe olśnienie. - Kącik moich ust uniósł się odrobinę wyżej.
- Nom. Mosze i faktycznie las na jakiś czas walto poświęciś suty dla pladawnej magii. - Przyznałem z udawaną powagą. - Ale tylko wtedy, kiedy ta pladawna magia jest naplawdę, naplawdę zajebista. - Uśmiechnąłem się pod nosem, nie otwierając całkowicie oczu.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)