10.06.2026, 22:02 ✶
Urd była w swoim żywiole. Oczywiście lubiła, kiedy Sige odwdzięczała jej się nieco mroczniejszymi historiami z jej wojaży, ale te… te być może umilą im późniejszą część wieczoru. Tymczasem jasna i energiczna jak słońce w zenicie Nordgersim pogrążała się w opowieści o równie słonecznej i energicznej Grecji, o swoich odkryciach, o ciekawostkach, które mogą zaintrygować chłodny i diabelnie skuteczny umysł jej rozmówczyni. Jako wytrawna towarzyszka wiedziała, że do sprawy należy podchodzić holistycznie, a Ceolsige… cóż, jej należało się traktowanie premium.
Tak długo w końcu się nie widziały…
– Przyjęło się tę świątynię przedstawiać jako najznamienitszy przykład złotego środka, widziałam nawet pocztówki ze zdjęciem tej pierwszej kolumnady i narysowanym ślimakiem, jakby to miało tłumaczyć wszystko. Tymczasem… tymczasem moja droga nic tam nie jest mierzone tą proporcją. Nic a nic! – wsunęła sobie w ustka kawałek sera maczanego w miodzie, wszak kąseczki zamówione przez nie nie powinny iść na zmarnowanie. A że złocisty ulepek pozostał na skórze, nie mogła go przecież zostawić nie pozwalając sobie na bardzo skromy i w zupełności uzasadniony gest. – Tymczasem… sprawa jest niesamowita absolutnie z innych powodów. Wyobraź sobie moja kochana – aż poczuła miłą wibrację przebiegającą przez kręgosłup, gdy na moment spojrzenie jej rozmówczyni zmiękło, gdy tak ją nazwała, jakby udało jej się wsunąć opuszek tuż za piękną maskę i zajrzeć pod twardą powłokę dziewczyny pracującej, która żadnej pracy się nie bała. Ten kołnierz… jak mogła jej rzucać tak bezczelne wyzwanie? – Otóż, wszystkie kolumny tam są krzywe. Oraz podłoga. Wszystko. I to każda z tych kolumien jest krzywa inaczej! A wszystko po to, by stojąc z oddali mieć złudzenie, że osadzona na wzgórzu świątynia jest absolutnie prosta. Czy to nie cudowne? Cały czas zastanawiam się, czy jakiś starożytny mag nie maczał w tym palców – przyznała zanurzając kolejny kawałek innego sera, podaj twardego, orzechowego, w lepkiej słodyczy.
A potem Ceolsige trzasnęła palcami, i uśmiech Urd na moment, na najkrótszy z momentów świata zamarła z zastygłym jak w woskowej figurze uśmiechem. To musiała być kwestia krwi. Krwi Nordgersimów, których nazwisko nosiła, ale niekoniecznie dziedzictwo. Matka Ceolsige była jedną z milszych ciotek i Urd nie zamierzała absolutnie na nią narzekać, nawet jeśli miała o niej ledwie mgliste wspomnienie. Ale ten gest, ten dźwięk…
U G H.
Niby było to jak łamanie gałązki. Patyczka. Wykałaczki cholernej. Nic strasznego, nic przerażającego, nic co mogłoby poczynić tak zuchwałą i - niestety - dość obszerną zmianę w biochemii jej ciała. Nieprzyjemna fala zaciśniętych zębów i zrolowanych palców w eleganckich pantoflach. Panna Burke była kobietą niemal doskonałą, a w tym słowie niemal zawierała się symfonia chrupnięć, skondensowana w jednym geście, który był dla niej naturalny jak oddychanie. Egzorcystka nic sobie nie robiła przecież z tamtej pary, jej uwaga była w całości skupiona na jej … randce?… kuzynce, ale przez to echo tego dźwięku tym mocniej rozniosło się po czaszce.
Westchnęła ciężko i sięgnęła po grubo ciosane szkło wypełnione zmrożonym sokiem grejfrutowym ukrywającym w dymiących podwojach wrzuconego do środka suchego lodu również całkiem sporo wódki.
– Ale dość o mnie… powiedz mi… czy od ostatniej mojej wizyty w Londynie zrobiłaś remont łazienki? Dobrze pamiętam, że Twoja wanna była raczej małych rozmiarów? – znów się rozluźniła, z zadowoleniem zamknęła notes liczący zyski i straty kolejnych rozleniwionych chwil w towarzystwie panny Burke, która zdała się całkiem wyspana po swojej drzemeczce na Peer Gyncie… Miała cichą nadzieję, że śliczna blondyneczka złapie okruszek propozycji wspólnego śniadania, a jeśli nie, to cóż, miała ich całkiem sporo jeszcze do rozsypania po okolicy.
Noc była młoda…
!BINGO C3
Tak długo w końcu się nie widziały…
– Przyjęło się tę świątynię przedstawiać jako najznamienitszy przykład złotego środka, widziałam nawet pocztówki ze zdjęciem tej pierwszej kolumnady i narysowanym ślimakiem, jakby to miało tłumaczyć wszystko. Tymczasem… tymczasem moja droga nic tam nie jest mierzone tą proporcją. Nic a nic! – wsunęła sobie w ustka kawałek sera maczanego w miodzie, wszak kąseczki zamówione przez nie nie powinny iść na zmarnowanie. A że złocisty ulepek pozostał na skórze, nie mogła go przecież zostawić nie pozwalając sobie na bardzo skromy i w zupełności uzasadniony gest. – Tymczasem… sprawa jest niesamowita absolutnie z innych powodów. Wyobraź sobie moja kochana – aż poczuła miłą wibrację przebiegającą przez kręgosłup, gdy na moment spojrzenie jej rozmówczyni zmiękło, gdy tak ją nazwała, jakby udało jej się wsunąć opuszek tuż za piękną maskę i zajrzeć pod twardą powłokę dziewczyny pracującej, która żadnej pracy się nie bała. Ten kołnierz… jak mogła jej rzucać tak bezczelne wyzwanie? – Otóż, wszystkie kolumny tam są krzywe. Oraz podłoga. Wszystko. I to każda z tych kolumien jest krzywa inaczej! A wszystko po to, by stojąc z oddali mieć złudzenie, że osadzona na wzgórzu świątynia jest absolutnie prosta. Czy to nie cudowne? Cały czas zastanawiam się, czy jakiś starożytny mag nie maczał w tym palców – przyznała zanurzając kolejny kawałek innego sera, podaj twardego, orzechowego, w lepkiej słodyczy.
A potem Ceolsige trzasnęła palcami, i uśmiech Urd na moment, na najkrótszy z momentów świata zamarła z zastygłym jak w woskowej figurze uśmiechem. To musiała być kwestia krwi. Krwi Nordgersimów, których nazwisko nosiła, ale niekoniecznie dziedzictwo. Matka Ceolsige była jedną z milszych ciotek i Urd nie zamierzała absolutnie na nią narzekać, nawet jeśli miała o niej ledwie mgliste wspomnienie. Ale ten gest, ten dźwięk…
U G H.
Niby było to jak łamanie gałązki. Patyczka. Wykałaczki cholernej. Nic strasznego, nic przerażającego, nic co mogłoby poczynić tak zuchwałą i - niestety - dość obszerną zmianę w biochemii jej ciała. Nieprzyjemna fala zaciśniętych zębów i zrolowanych palców w eleganckich pantoflach. Panna Burke była kobietą niemal doskonałą, a w tym słowie niemal zawierała się symfonia chrupnięć, skondensowana w jednym geście, który był dla niej naturalny jak oddychanie. Egzorcystka nic sobie nie robiła przecież z tamtej pary, jej uwaga była w całości skupiona na jej … randce?… kuzynce, ale przez to echo tego dźwięku tym mocniej rozniosło się po czaszce.
Westchnęła ciężko i sięgnęła po grubo ciosane szkło wypełnione zmrożonym sokiem grejfrutowym ukrywającym w dymiących podwojach wrzuconego do środka suchego lodu również całkiem sporo wódki.
– Ale dość o mnie… powiedz mi… czy od ostatniej mojej wizyty w Londynie zrobiłaś remont łazienki? Dobrze pamiętam, że Twoja wanna była raczej małych rozmiarów? – znów się rozluźniła, z zadowoleniem zamknęła notes liczący zyski i straty kolejnych rozleniwionych chwil w towarzystwie panny Burke, która zdała się całkiem wyspana po swojej drzemeczce na Peer Gyncie… Miała cichą nadzieję, że śliczna blondyneczka złapie okruszek propozycji wspólnego śniadania, a jeśli nie, to cóż, miała ich całkiem sporo jeszcze do rozsypania po okolicy.
Noc była młoda…
!BINGO C3