Korespondencja Morpheusa

—26/10/72—

Ptolemeusz zdawał się być bardziej zdziczały niż zwykle. Szczęśliwie do listu dołączony był woreczek z kilkoma przekąskami dla znerwicowanego ptaka, które zdołały go obłaskawić zaraz po tym jak dostarczył wiadomość.

Little Hangleton, 26 października 1972

Somnia,

ledwie widzieliśmy się na tym hucznym obrządku w Walii, a już do Ciebie piszę. Jak widzisz ciężko mi czynić jakiekolwiek kroki bez Twojej w tym asysty, nawet jeśli nasze zadania mocno nas od siebie obecnie oddaliły.

Sfinalizowałem wszelkie reperację domu, rzemieślników podesłałem i Tobie, choć nie wiem czy ten nieśmieszny żart, którym jest Twoja obecna asystentka jakkolwiek upora się z zadaniem szeregowania terminów. Nie kwestionuję oczywiście Twojego wyboru, zdawało mi się jednak, że działalność charytatywną zamierzamy prowadzić w inny sposób?

Skoro o tym zaś mowa, wylatuję na kilka dni, ale powrócę przed planowanym podpisaniem umowy założycielskiej. Jestem… bardziej niż podekscytowany nadchodzącą wizją, mam poczucie, że nasze ciche rozmowy w środku nocy znacząco pomogły mi wyznaczyć swój… cel. Cel w którym więcej jest mojej przyjemności niż aspiracji, o ile przyjemnością można nazwać balsam, który chciałbym złożyć na toczące moją dusze wyrzuty sumienia. Dość o tym jednak, o moich wyrzutach sumienia w sensie, tokowałem Ci o tym o jedną noc za dużo marnując energię na wokalizowanie zmartwień, na które i tak nie mam wpływu.

Na co zaś mam wpływ, och Somnia… Trzeba wybrać siedzibę jabłka (Złote Jabłko, czy wspominałem Ci, że ta nazwa wygrała mój osobisty plebiscyt?) i to siedzibę wystarczającą na nasze wszystkie potrzeby. Dolina Godryka to pewne - czy też czytasz w tym ironię losu, gdy doglądasz swojego zameczku w Little Hangleton, skoro ja w końcu spełniam swoje marzenie z dzieciństwa i zostaję Twoim sąsiadem w odpowiedzi? Dość, sąsiadem Twojej rodziny, to mi w zupełności wystarczy. Tak czy inaczej, będę pisał na dniach w tej sprawie również do Abbottów i Botta, ale pierw Ciebie mój drogi chciałem poprosić o radę – którą budowlę najlepiej zainfekować naszą myślą? Którą odkopać spod węgli i nadać jej nowy kształt podług naszej woli? Czy mógłyś to wyliczyć? Sprawdzić, gdzie energie będą sprzyjać przedsięwzięciu? Spośród wszystkich oczu magicznego Londynu, Tobie zawierzam.

I tak, wiem, że zapewne tak Bulstrode jak i Dolohov Cię męczą i rozszarpują, domagając się Twojej uwagi, ekspertyzy i oczu właśnie, chciałbym od Ciebie tylko i aż miejsce, oraz - co oczywiste, pamiętasz? 2 października w Dziurawym Kotle? - podpisu. Błogosławieństwo możesz dodać jako podarek, kamień węgielny na całe przedsięwzięcie, zdające mi się w obecnej aurze geopolitycznym istnym szaleńśtwem, rzeczą więc absolutnie normalną. Chyba nie wspominałem Ci, że udało mi się do tego wszystkiego przekonać również Croucha. Bardzom z siebie rad w tej materii, nie żeby to było wyjątkowo trudne, Robert jednak zdaje mi się nieprzewidywalny czasem w sferach w których chce się angażować, a tych, w których raczej woli stać na uboczu. Będzie ruszał ze swoją komisją ds. mieszkań dla pracowników ministerstwa, rozważam naciski na obniżenie ceł na materiały budowlane, ostatecznie nie mogę tego zrobić własnymi dłońmi… Mam kilka pomysłów, liczę, że przypadnie nam do gustu efekt tej rozgrywki.

Wybacz jeśli zanudzam Cię ciągiem przyczynowo-skutkowym swojej własnej sieci nieustanny obserwatorze, lubię bardzo, gdy choć przez chwile patrzysz w moją stronę…

Tymczasem czeka mnie mała wycieczka na Islandię. Jeśli czegokolwiek byś potrzebował, daj mi znać możliwie szybko, żelazne latające bestie mugoli nie mają w zwyczaju czekać.

Twój Anthony