14.06.2026, 15:43 ✶
Zdarzało się, że postrzegano go jako istotę chłodną i w pewnym sensie osąd ten nie był pozbawiony słuszności. Trudno bowiem o zbytek ciepła wobec stworzeń, które tak łatwo uczyły się żyć cudzym kosztem. Wampiry, jak powiadano w kręgach mniej śmiertelnych, były nieśmiertelne. Gustaw wiedział jednak, że nie była to prawda, ponieważ co najwięcej cechowała ich… długowieczność. (Tak, to było dobre słowo, czyż nie? Doskonałe). Ta z kolei czyniła cierpienie bardziej uporczywym, a błędy trudniejszymi do naprawienia. Wampirze monstra wymagały tedy nie tyle opieki ile nieprzerwanej obecności kogoś, kto zdołałby przypominać im o granicach zanim same by je przekroczyły.
Można było jedynie czuwać, aby nie wymknęły się spod kontroli.
W gruncie rzeczy Delacour z czasem pojął, że wampiry nie różniły się od ludzi tak dalece, jak jedni i drudzy pragnęli w to wierzyć. Oczywiście, mieli więcej czasu, cierpliwości, sposobów, aby przetrwać, ale serce nawet jeśli biło inaczej bądź też nie biło wcale, ponieważ pozostawało w ciszy — wciąż było sercem. Mogło więc również pęknąć.
Rzucił wzrokiem po pokoju. Elegancki kobierzec przy łożu zbrukany był bezpowrotnie. Obok na krześle wysoki, ciemnowłosy mężczyzna został przywiązany rzemieniami do jego oparcia, zwieszał głowę na pierś. Jego tors znaczyły smugi krwi. Nadgarstki miał skrępowane, skóra na nich popękana od nieustannego napięcia.
Jego najstarszy towarzysz, spoczywający na posadzce, kreślił dłońmi po niej niczym pędzlem po płótnie barwą krwi. Nawet i w tej pozycji, z głową wspartym o dywan nasiąkły posoką, Gustaw widział go wyraźnie. Włosy miał rozrzucone, niesforne, oczy zaś (och, oczy mówiły więcej niż mogłyby uczynić słowa) szkliste. Zamglone. Już nie całkiem obecne.
— Gabrielu — cień przeciął twarz drugiego wampira, kiedy młodszy z nich nachylił się.
Można było jedynie czuwać, aby nie wymknęły się spod kontroli.
W gruncie rzeczy Delacour z czasem pojął, że wampiry nie różniły się od ludzi tak dalece, jak jedni i drudzy pragnęli w to wierzyć. Oczywiście, mieli więcej czasu, cierpliwości, sposobów, aby przetrwać, ale serce nawet jeśli biło inaczej bądź też nie biło wcale, ponieważ pozostawało w ciszy — wciąż było sercem. Mogło więc również pęknąć.
Rzucił wzrokiem po pokoju. Elegancki kobierzec przy łożu zbrukany był bezpowrotnie. Obok na krześle wysoki, ciemnowłosy mężczyzna został przywiązany rzemieniami do jego oparcia, zwieszał głowę na pierś. Jego tors znaczyły smugi krwi. Nadgarstki miał skrępowane, skóra na nich popękana od nieustannego napięcia.
Jego najstarszy towarzysz, spoczywający na posadzce, kreślił dłońmi po niej niczym pędzlem po płótnie barwą krwi. Nawet i w tej pozycji, z głową wspartym o dywan nasiąkły posoką, Gustaw widział go wyraźnie. Włosy miał rozrzucone, niesforne, oczy zaś (och, oczy mówiły więcej niż mogłyby uczynić słowa) szkliste. Zamglone. Już nie całkiem obecne.
— Gabrielu — cień przeciął twarz drugiego wampira, kiedy młodszy z nich nachylił się.
Wiatr kołysze w locie ćmy
Wilki śpią mocno, że aż strach
I tylko ty nie śpisz Duszko ma
Boisz się nocnic, złych wietrzyc i zjaw
Wilki śpią mocno, że aż strach
I tylko ty nie śpisz Duszko ma
Boisz się nocnic, złych wietrzyc i zjaw