Póki co i jej na razie najbardziej do motywu całej tej sprawy pasował jakiś rytuał. Fakt, że znikała zawsze para: kobieta i mężczyzna. Samochód… no mogły być ukrywane, rozbierane na części, może te znikające samochody nie były w tej sprawie tak ważne, a jedyne do czego służyły to to, że doprowadzały tych ludzi w okolice wioski? Nie potrafiła jakoś znaleźć innego przeznaczenia dla tych wszystkich aut i powodu, dla którego i one rozpływały się w powietrzu, tak samo jak i ludzie, którzy nimi podróżowali…
– Jedyne co mi przychodzi do głowy, jeśli chodzi o te samochody, to to, że ktoś, albo coś, dokłada starań, żeby je jakoś ukryć i trudniej wytropić sprawcę – przejrzała raz jeszcze odręczną notatkę, która sporządziła na podstawie artykułów, żeby łatwiej było się we wszystkim połapać, nazwiska, imiona, orientacyjne daty zaginięcia, czym podróżowali. To miała być taka podręczna pigułka informacji, żeby nie trzeba było wszystkiego szukać po reszcie materiałów, Victoria jak zwykle była bardzo skrupulatna.
Wbiła wzrok w samochód, gdy zatrzymali się na moment. Wydawało się, że okolica i tej porze jest całkowicie pusta, nie spodziewała się, że ktoś zaraz wyskoczy zza krzaków i będzie próbować wybić im szybę, ale było prawdą, że byli nauczeni doświadczeniem i nie miała zamiaru komentować tej ostrożności. W ich zawodzie jej brak kończył się rychłą śmiercią.
– Pusto… chyba – mruknęła, przyglądając się tak okolicy jak i zaparkowanemu na drodze samochodowi, który nie wyglądał, jakby ktoś w nim siedział. A kiedy Chris gramolił się poza ich wóz, zdołała rzucić notatki na tylne siedzenie i sama upewniła się, że ma żelazny sztylecik przy sobie, a broń zgarnęła ze schowka. Nie zamierzała pozwolić, by Christopher sam wyłaził na zewnątrz w tak dziwacznych okolicznościach. Cicho otworzyła drzwi od swojej strony i wysiadła, rozglądając się wokół w czasie, kiedy blondyn sprawdzał koła tego drugiego auta. – Ciekawe czy z tej samej promocji – wymamrotała pod nosem, doskonale wiedząc, że to przecież niemożliwe, ale wnioski i do niej przyszły dość oczywiste: że to raczej nie był żaden potwór polegający tylko na instynkcie. Wyciągnęła zresztą z kieszeni małą latarkę, żeby też sobie poświecić, a dokładniej w okna samochodu – by się upewnić, że gdzieś przy nogach nie leży żadne ciało…
Ale nie.
– Musieli, albo musiał, ten ktoś wysiąść i… – i pójść pieszo? Tylko dokąd. – Czuć jeszcze ciepło od silnika? Zastanawiam się jak długo tutaj stoi. Ktokolwiek nim jechał musiał pójść po pomoc, a najbliżej to jest chyba to miasteczko – gadała, ale patrzyła też na pobocze.