17.06.2026, 00:15 ✶
Początkowo tylko uniosłem brwi, słysząc to przyznanie wypowiedziane z taką swobodą, jakby właśnie informowała mnie o zgubieniu rękawiczek, a nie o czymś, co jeszcze kilka lat wcześniej doprowadziłoby ją do autentycznej egzystencjalnej katastrofy. Przez moment po prostu patrzyłem na nią w milczeniu, próbując pogodzić ze sobą dwa obrazy Prudence, które znałem aż za dobrze - tę obecną, opierającą się co chwilę o ściany i prowadzącą niezwykle poważne rozmowy w stanie absolutnego braku powagi, oraz tamtą, młodszą, spiętą do granic możliwości, dla której utrata kontroli nad własną pamięcią była czymś niemal niewybaczalnym - pokręciłem głową z niedowierzaniem, bo nawet teraz, gdy wyjaśniliśmy sobie akurat ten temat i nasze podejście z przeszłości, trudno było mi wyobrazić sobie moją wyjątkowo pamiętliwą - bardzo, bardzo dosłownie - Prudence, która czegoś nie pamiętała. Tamten wieczór był naprawdę czymś szczególnym, nie dało się tego ukryć, była to jedna z nielicznych chwil, jakie spędziliśmy razem w murach Hogwartu, odkąd przestaliśmy się przyjaźnić, kiedy tak naprawdę nie próbowaliśmy ze sobą walczyć. A przynajmniej tak mi się wydawało, ponieważ mgła ogarniająca mój mózg wcale nie rozwiała się wraz z zupełnym wytrzeźwieniem i z kojącym upływem czasu, nie była też gęstsza, po prostu się utrzymywała. Nie żałowałem tego, nawet nie mając wspomnień o tym, co się wtedy mogło wydarzyć, jedynie przez kilka kolejnych miesięcy czułem przytłaczająco silną obawę przed tym, co ona wiedziała, a o czym ja nie miałem pojęcia. Najwyraźniej bezzasadnie - oboje byliśmy wtedy tak samo najebani, aby ten jeden raz znaleźć się na tym samym poziomie, w przeciwieństwie do tej rozmowy…
Byłem jej mężem, ufaliśmy sobie nawzajem, nie trzymaliśmy już gardy, jednak, ponieważ byłem sobą, a ona właśnie wręczyła mi amunicję, której rozsądny człowiek nigdy by nie wykorzystał, zrobiłem dokładnie to, czego należało się po mnie spodziewać. W świetle lamp jej policzki były zaróżowione, włosy nieco bardziej niesforne niż zwykle, a ten charakterystyczny błysk w oczach sprawiał, że wyglądała jednocześnie na niezwykle zadowoloną z życia, kompletnie nieprzewidywalną i bardzo, bardzo zaangażowaną w to, o czym rozmawialiśmy. Przez krótką chwilę milczałem, specjalnie budując napięcie, bo przecież nie mogłem przepuścić takiej okazji, zwłaszcza kiedy znajdowała się w stanie, który czynił ją wyjątkowo podatną na wszelkie głupoty.
- To jest doplawdy skandaliczne, Pluey. - Zacząłem, celowo obniżając głos do tonu pełnego głębokiego, absolutnie wyssanego z palca dramatyzmu. Przyłożyłem dłoń do piersi i spojrzałem na nią z udawanym żalem, który utrzymywałem dokładnie do chwili, w której nie zaczął mi drgać kącik ust, przypominając sobie tamten wieczór, w rzeczywistości pamiętałem głównie chaos, alkohol, świąteczne dekoracje i fakt, że oboje byliśmy znacznie mniej rozsądni, niż powinniśmy. - Nigdy nie pszestanie byś… S nas dwojga to ty miałaś byś tą tsześwą stloną, encyklopedią naszej przeszłości. I co? - Pokręciłem głową z wyraźnym zawodem, chociaż moje drżące kąciki ust zdradzały, że walczyłem z rozbawieniem równie zaciekle, jak ona chwilę wcześniej walczyła z grawitacją - równie mocno, co ona walczyła o zachowanie dobrego smaku i respektu w oczach naszej kociej przylepy.
- Wiesz, sze telas jusz nigdy nie dowiemy się plawdy? - Westchnąłem ciężko. - A co, jeśli byliśmy wtedy wyjątkowo lomantyszni? Co, jeśli wymienialiśmy poetyckie wyznania pod gwiazdami? Co, jeśli zatańczyliśmy walca na ślodku wieszy? - Zamyśliłem się na moment. - Albo, co wydaje mi się znacznie balsiej plawdopodobne, zachowywaliśmy się jak kompletni idioci. - Uśmiechnąłem się pod nosem, przyglądając się jej uważniej. - Chociasz… Muszę pszyznaś, sze blak wspomnień s twojej stlony otwiela pszede mną naplawdę imponujące moszliwości fabulalne. - Poruszyłem znacząco brwiami, niby nie musiałem jej o tym uprzedzać, nie było to nawet zbyt rozsądne z mojej strony, ale oj tam, oj tam. Prawdę mówiąc, gdzieś pod tym żartobliwym tonem nadal kryło się autentyczne zaskoczenie, gdyż dotychczas pamiętała wszystko - daty, nazwiska, szczegóły rozmów sprzed miesięcy, drobne niuanse, które większości ludzi umykały bezpowrotnie - fakt, że właśnie ona utraciła fragment wspomnień, nawet jeśli chodziło o jedną noc sprzed lat, był czymś niewiarygodnym i miał takim pozostać. Wszechświat naprawdę miał poczucie humoru, prawda?
-No, ech, tak. - Roześmiałem się cicho i przesunąłem dłonią po karku, bo co innego miałem na to odpowiedzieć? Pruey była wręcz przeurocza w takim stanie, lecz nie chciałem nadużywać logicznej przewagi, jaką teraz nad nią miałem - nie pragnąłem jej niepotrzebnie nakręcać ani martwić. Jutro prawdopodobnie będzie umierała ze wstydu, ale dziś… Dziś była po prostu szczera w sposób, na jaki rzadko sobie pozwalała.
Słysząc o pani Carter i cieście, od razu wyobraziłem sobie tę scenę tak wyraźnie, że aż musiałem odwrócić głowę.
- Absolutnie nie kupuj jej ciasta. - Westchnąłem ciężko, teatralnie, wróciwszy do niej wzrokiem, gdyż obawiałem się, że jeśli na trochę zbyt długo ją z niego spuszczę, wyląduje gdzieś znacznie dalej niż na pobliskiej ścianie. - Jeśli zaczniesz nagladzaś takie zachowanie, do końca miesiąca cała kamienica będzie monitolowała nasze szycie. Jeszcze tego blakuje, szeby stalsze panie zaczęły plowadziś halmonogram naszych powlotów do domu. - Skinąłem głową z przekonaniem człowieka, który mówił z doświadczenia, chociaż w praktyce wcale go nie miałem, wyobrażenie sobie podobnej sytuacji było jednak na tyle realistyczne, że sam prawie w nie uwierzyłem.
Przeniosłem wzrok na kota, który właśnie rozpoczął wyjątkowo dokładne mycie łapy, a potem z powrotem na nią - spojrzałem na Prue uważniej, próbując ocenić, czy mówiła to z typową dla siebie powagą, czy może był to kolejny efekt działania alkoholu, problem polegał na tym, że Prudence nawet po pijaku potrafiła wypowiadać rzeczy, które brzmiały całkowicie serio. W swoim obecnym stanie wydawała się też przyjmować znaczną część moich słów z dużo większą łatwością niż zazwyczaj.
- Nabloiłem wielokrotnie. W jego ocenie popełniam niewybaczalne błędy kaszdego dnia. - Pokręciłem głową z rezygnacją i z przekonaniem człowieka, który naprawdę wierzył w kocią pamiętliwość.
- W takim lasie oficjalnie infolmuję, sze ladzisz sobie całkiem nieźle. Kot nadal tu jest, nadal pszychodzi do ciebie i jeszcze nie plóbował spszedaś cię za puszkę tuńczyka. To naplawdę obiecujące oznaki. Jeszcze kilka lat i będziesz w stanie odlószniś miauczenie oznaczające głód od miauczenia oznaczającego egzystencjalne losczalowanie jakością szycia. - Ja tego nie umiałem, ale przecież szło się domyślić, iż jedynymi zwierzętami, z jakimi kiedykolwiek miałem jakieś dłuższe interakcje były ptaki noszące korespondencję i portowe szczury, moi rodzice raczej nie pochwalali typowego podejścia klasy średniej do posiadania pupili, toteż chociaż na posesji trzymaliśmy parę rasowych psów, nie były one typowymi przytulankami, o kotach natomiast w ogóle nie było mowy - ten też był moim pierwszym. Właściwie… Wiele doświadczeń budowaliśmy razem, to nadal miało w sobie coś całkiem magicznego, czego zupełnie się nie spodziewałem po własnej przyszłości. A jednak… Przy kimś wyjątkowym wszystko stawało się lepsze, zwłaszcza to, jak bardzo akceptowaliśmy się nawzajem.
Słuchając sposobu i tonu, w jakim dopytała mnie o konsekwencje złamania obietnicy dotyczącej ostrzeżenia mnie przed potencjalnym spotkaniem z zawartością jej żołądka, udałem, że głęboko się nad tym zastanawiam.
- Nadal myślę nad opcjami - pokręciłem głową z udawaną surowością - ladziłbym jednak dotrzymywaś obietnic na mały palec. To balso powaszne zobowiązanie. - Przesunąłem kciukiem po jej dłoni. Dopiero gdy usłyszałem ciche pytanie o coś, co wymagało znacznie większej powagi, spojrzałem na nią bez żartobliwego błysku w oczach - wciąż walczyła z własnym ciałem, które najwyraźniej uznało, że współpraca jest dziś opcjonalna, wyciągała rękę ku ścianie częściej niż ku mnie, ale mimo wszystko próbowała utrzymać się samodzielnie. Tak - była zacięta i niezależna, jak zresztą zawsze.
- Nie pozwolę. - Odpowiedziałem spokojnie, bez zawahania, jakbym stwierdzał coś równie oczywistego jak to, że jutro wzejdzie słońce. - Ani dzisiaj, ani jutlo. Nigdy. - Nie były to tylko czcze deklaracje, byliśmy razem, mieliśmy się wspierać już zawsze, nawet w tak nierównej walce jak ta ze zbuntowanymi lakierkami.
Nie dodawałem nic więcej, zamiast tego przyciągnąłem ją bliżej, pozwoliwszy się jej o mnie oprzeć i przymrużyć oczy, dopiero wtedy wsunąłem jedno ramię pod jej kolana, drugie za plecy i bez dalszych negocjacji uniosłem ją z podłogi, odbierając żonie możliwość prowadzenia kolejnych nierównych pojedynków ze ścianami, schodami i całym pozostałym wyposażeniem budynku. Przytrzymałem ją pewnie przy sobie, po czym ruszyłem w stronę salonu, nie zwalniając nawet wtedy, gdy musiałem schylić się, by nie napotkać głową futryny. Chociaż to miejsce było zdecydowanie najbliższą mi namiastką domu, jaką miałem od… tak naprawdę kiedykolwiek, należało coś z tym zrobić, lecz dzisiaj nie było to nic, o czym chciałem rozmawiać - dużo bardziej interesowało mnie coś zupełnie innego.
Byłem jej mężem, ufaliśmy sobie nawzajem, nie trzymaliśmy już gardy, jednak, ponieważ byłem sobą, a ona właśnie wręczyła mi amunicję, której rozsądny człowiek nigdy by nie wykorzystał, zrobiłem dokładnie to, czego należało się po mnie spodziewać. W świetle lamp jej policzki były zaróżowione, włosy nieco bardziej niesforne niż zwykle, a ten charakterystyczny błysk w oczach sprawiał, że wyglądała jednocześnie na niezwykle zadowoloną z życia, kompletnie nieprzewidywalną i bardzo, bardzo zaangażowaną w to, o czym rozmawialiśmy. Przez krótką chwilę milczałem, specjalnie budując napięcie, bo przecież nie mogłem przepuścić takiej okazji, zwłaszcza kiedy znajdowała się w stanie, który czynił ją wyjątkowo podatną na wszelkie głupoty.
- To jest doplawdy skandaliczne, Pluey. - Zacząłem, celowo obniżając głos do tonu pełnego głębokiego, absolutnie wyssanego z palca dramatyzmu. Przyłożyłem dłoń do piersi i spojrzałem na nią z udawanym żalem, który utrzymywałem dokładnie do chwili, w której nie zaczął mi drgać kącik ust, przypominając sobie tamten wieczór, w rzeczywistości pamiętałem głównie chaos, alkohol, świąteczne dekoracje i fakt, że oboje byliśmy znacznie mniej rozsądni, niż powinniśmy. - Nigdy nie pszestanie byś… S nas dwojga to ty miałaś byś tą tsześwą stloną, encyklopedią naszej przeszłości. I co? - Pokręciłem głową z wyraźnym zawodem, chociaż moje drżące kąciki ust zdradzały, że walczyłem z rozbawieniem równie zaciekle, jak ona chwilę wcześniej walczyła z grawitacją - równie mocno, co ona walczyła o zachowanie dobrego smaku i respektu w oczach naszej kociej przylepy.
- Wiesz, sze telas jusz nigdy nie dowiemy się plawdy? - Westchnąłem ciężko. - A co, jeśli byliśmy wtedy wyjątkowo lomantyszni? Co, jeśli wymienialiśmy poetyckie wyznania pod gwiazdami? Co, jeśli zatańczyliśmy walca na ślodku wieszy? - Zamyśliłem się na moment. - Albo, co wydaje mi się znacznie balsiej plawdopodobne, zachowywaliśmy się jak kompletni idioci. - Uśmiechnąłem się pod nosem, przyglądając się jej uważniej. - Chociasz… Muszę pszyznaś, sze blak wspomnień s twojej stlony otwiela pszede mną naplawdę imponujące moszliwości fabulalne. - Poruszyłem znacząco brwiami, niby nie musiałem jej o tym uprzedzać, nie było to nawet zbyt rozsądne z mojej strony, ale oj tam, oj tam. Prawdę mówiąc, gdzieś pod tym żartobliwym tonem nadal kryło się autentyczne zaskoczenie, gdyż dotychczas pamiętała wszystko - daty, nazwiska, szczegóły rozmów sprzed miesięcy, drobne niuanse, które większości ludzi umykały bezpowrotnie - fakt, że właśnie ona utraciła fragment wspomnień, nawet jeśli chodziło o jedną noc sprzed lat, był czymś niewiarygodnym i miał takim pozostać. Wszechświat naprawdę miał poczucie humoru, prawda?
-No, ech, tak. - Roześmiałem się cicho i przesunąłem dłonią po karku, bo co innego miałem na to odpowiedzieć? Pruey była wręcz przeurocza w takim stanie, lecz nie chciałem nadużywać logicznej przewagi, jaką teraz nad nią miałem - nie pragnąłem jej niepotrzebnie nakręcać ani martwić. Jutro prawdopodobnie będzie umierała ze wstydu, ale dziś… Dziś była po prostu szczera w sposób, na jaki rzadko sobie pozwalała.
Słysząc o pani Carter i cieście, od razu wyobraziłem sobie tę scenę tak wyraźnie, że aż musiałem odwrócić głowę.
- Absolutnie nie kupuj jej ciasta. - Westchnąłem ciężko, teatralnie, wróciwszy do niej wzrokiem, gdyż obawiałem się, że jeśli na trochę zbyt długo ją z niego spuszczę, wyląduje gdzieś znacznie dalej niż na pobliskiej ścianie. - Jeśli zaczniesz nagladzaś takie zachowanie, do końca miesiąca cała kamienica będzie monitolowała nasze szycie. Jeszcze tego blakuje, szeby stalsze panie zaczęły plowadziś halmonogram naszych powlotów do domu. - Skinąłem głową z przekonaniem człowieka, który mówił z doświadczenia, chociaż w praktyce wcale go nie miałem, wyobrażenie sobie podobnej sytuacji było jednak na tyle realistyczne, że sam prawie w nie uwierzyłem.
Przeniosłem wzrok na kota, który właśnie rozpoczął wyjątkowo dokładne mycie łapy, a potem z powrotem na nią - spojrzałem na Prue uważniej, próbując ocenić, czy mówiła to z typową dla siebie powagą, czy może był to kolejny efekt działania alkoholu, problem polegał na tym, że Prudence nawet po pijaku potrafiła wypowiadać rzeczy, które brzmiały całkowicie serio. W swoim obecnym stanie wydawała się też przyjmować znaczną część moich słów z dużo większą łatwością niż zazwyczaj.
- Nabloiłem wielokrotnie. W jego ocenie popełniam niewybaczalne błędy kaszdego dnia. - Pokręciłem głową z rezygnacją i z przekonaniem człowieka, który naprawdę wierzył w kocią pamiętliwość.
- W takim lasie oficjalnie infolmuję, sze ladzisz sobie całkiem nieźle. Kot nadal tu jest, nadal pszychodzi do ciebie i jeszcze nie plóbował spszedaś cię za puszkę tuńczyka. To naplawdę obiecujące oznaki. Jeszcze kilka lat i będziesz w stanie odlószniś miauczenie oznaczające głód od miauczenia oznaczającego egzystencjalne losczalowanie jakością szycia. - Ja tego nie umiałem, ale przecież szło się domyślić, iż jedynymi zwierzętami, z jakimi kiedykolwiek miałem jakieś dłuższe interakcje były ptaki noszące korespondencję i portowe szczury, moi rodzice raczej nie pochwalali typowego podejścia klasy średniej do posiadania pupili, toteż chociaż na posesji trzymaliśmy parę rasowych psów, nie były one typowymi przytulankami, o kotach natomiast w ogóle nie było mowy - ten też był moim pierwszym. Właściwie… Wiele doświadczeń budowaliśmy razem, to nadal miało w sobie coś całkiem magicznego, czego zupełnie się nie spodziewałem po własnej przyszłości. A jednak… Przy kimś wyjątkowym wszystko stawało się lepsze, zwłaszcza to, jak bardzo akceptowaliśmy się nawzajem.
Słuchając sposobu i tonu, w jakim dopytała mnie o konsekwencje złamania obietnicy dotyczącej ostrzeżenia mnie przed potencjalnym spotkaniem z zawartością jej żołądka, udałem, że głęboko się nad tym zastanawiam.
- Nadal myślę nad opcjami - pokręciłem głową z udawaną surowością - ladziłbym jednak dotrzymywaś obietnic na mały palec. To balso powaszne zobowiązanie. - Przesunąłem kciukiem po jej dłoni. Dopiero gdy usłyszałem ciche pytanie o coś, co wymagało znacznie większej powagi, spojrzałem na nią bez żartobliwego błysku w oczach - wciąż walczyła z własnym ciałem, które najwyraźniej uznało, że współpraca jest dziś opcjonalna, wyciągała rękę ku ścianie częściej niż ku mnie, ale mimo wszystko próbowała utrzymać się samodzielnie. Tak - była zacięta i niezależna, jak zresztą zawsze.
- Nie pozwolę. - Odpowiedziałem spokojnie, bez zawahania, jakbym stwierdzał coś równie oczywistego jak to, że jutro wzejdzie słońce. - Ani dzisiaj, ani jutlo. Nigdy. - Nie były to tylko czcze deklaracje, byliśmy razem, mieliśmy się wspierać już zawsze, nawet w tak nierównej walce jak ta ze zbuntowanymi lakierkami.
Nie dodawałem nic więcej, zamiast tego przyciągnąłem ją bliżej, pozwoliwszy się jej o mnie oprzeć i przymrużyć oczy, dopiero wtedy wsunąłem jedno ramię pod jej kolana, drugie za plecy i bez dalszych negocjacji uniosłem ją z podłogi, odbierając żonie możliwość prowadzenia kolejnych nierównych pojedynków ze ścianami, schodami i całym pozostałym wyposażeniem budynku. Przytrzymałem ją pewnie przy sobie, po czym ruszyłem w stronę salonu, nie zwalniając nawet wtedy, gdy musiałem schylić się, by nie napotkać głową futryny. Chociaż to miejsce było zdecydowanie najbliższą mi namiastką domu, jaką miałem od… tak naprawdę kiedykolwiek, należało coś z tym zrobić, lecz dzisiaj nie było to nic, o czym chciałem rozmawiać - dużo bardziej interesowało mnie coś zupełnie innego.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)