• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Aleja Horyzontalna v
1 2 3 4 5 … 11 Dalej »
[10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy

[10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#10
18.06.2026, 23:53  ✶  
Jeszcze kilka lat wcześniej prawdopodobnie sprzeczalibyśmy się dla samej zasady, gdyby więc powiedziała, że niebo jest niebieskie, miałbym nagłą potrzebę przeprowadzenia szczegółowej analizy wszystkich odcieni błękitu występujących w atmosferze - nie dlatego, że naprawdę się nie zgadzałem, po prostu takie były zasady gry, którą przez lata prowadziliśmy. Teraz nie czułem już potrzeby wygrywania każdej rozmowy, co ciekawe, wcale nie oznaczało to, że nasze dyskusje stały się mniej interesujące, wręcz przeciwnie, zwłaszcza wtedy, kiedy była ewidentnie pijana…
- Zakładałaś, sze wiedziałem, bo byłem stalszy, pszystojniejszy i balsiej odpowiedzialny od ciebie. Losumiem. To całkiem logiczne załoszenie. - Uniosłem brodę z przesadną dumą. Patrzyłem na nią z góry, próbując zachować powagę wobec człowieka, który właśnie przepraszał mnie za coś, czego sam nie pamiętałem ani odrobinę lepiej - gdybym miał więcej rozsądku, pewnie przyznałbym się do tego od razu, lata temu, ale rozsądek nigdy nie był moją najmocniejszą stroną. Duma natomiast, owszem, duma i wyjątkowo głupie przekonanie, że musiałem wiedzieć więcej, musiałem wyglądać na pewniejszego siebie, musiałem sprawiać wrażenie chłopaka, którego nic nie zaskakiwało. Szczególnie przy niej.
Przez moment zastanawiałem się nad tamtą nocą, nad mglistymi urywkami, które pamiętałem bardziej jako emocje niż konkretne wydarzenia - wieża astronomiczna, alkohol, chaos, głupie decyzje i jeszcze głupsze rozmowy, reszta od dawna rozpłynęła się gdzieś w czasie. Prawda była taka, że jeszcze kilka tygodni temu nigdy nie przyznałbym się jej, jak bardzo tamta niewiedza mnie kiedyś drażniła, byłem wprost zafiksowany na utrzymywaniu pozorów, że wszystko poszło wtedy całkowicie po mojej myśli - co „wszystko”? kurwa, nie wiedziałem - nie dlatego, że podejrzewałem coś konkretnego, po prostu nie znosiłem luk. Nie znosiłem sytuacji, w których nie miałem kontroli nad własną historią, a jeszcze bardziej nie znosiłem okazywania tego komukolwiek, już szczególnie Pannie Perfekcyjnie Przygotowanej. W naszym wykonaniu tamta noc mogła zakończyć się na setki głupich sposobów, a skoro żadne z nas nie wróciło z trwałym uszczerbkiem na zdrowiu - o ile nasza wspólna amnezja nie była jakimś rodzajem stresu pourazowego - mogliśmy uznać to za sukces.
Przesunąłem wzrokiem po jej twarzy, obserwując ten charakterystyczny sposób, w jaki próbowała składać myśli w całość, mimo alkoholu krążącego w żyłach - miała policzki zaróżowione od wina, wzrok odrobinę nieobecny, a jednak pod tym wszystkim nadal była sobą, tą samą kobietą, która przez lata była zdolna pamiętać więcej niż wszyscy ludzie wokół razem wzięci.
- To akulat balso pochlebna opinia o moich zdolnościach aktolskich. - Parsknąłem cicho stłumionym śmiechem. - Gdybyś wiedziała, ile lasy w szyciu implowisowałem absolutną pewność siebie, nie mając pojęcia, co lobię, stlaciłabyś do mnie lesztki szacunku. - Oczywiście nie wierzyłem, że byłoby tak naprawdę, poza tym nadal nie zamierzałem rozwijać tego tematu bardziej niż było to konieczne, zwłaszcza że przez lata wcale aż tak się nie zmieniłem - nadal znacznie łatwiej było mi udawać, że pewne rzeczy były oczywiste, niż przyznać przed kimkolwiek, że samemu nie znałem na nie odpowiedzi - teraz też poniekąd próbowałem zachować twarz, zwłaszcza przed nią, chociaż przecież świadomie została moją żoną i wiedziała, co piszczało w trawie. Naprawdę byłem w stanie sobie wyobrazić, że pewnego dnia faktycznie przypomni sobie wszystko, nie byłem pewien, czy bardziej mnie to bawiło, czy niepokoiło.
- Jeśli twój mózg postanowi pewnego dnia oddaś ci to wspomnienie, chciałbym zostaś poinfolmowany. Najlepiej natychmiast. Nie dlatego, sze jestem szczególnie ciekawy. Oczywiście nie jestem. To wyłącznie kwestia naukowa. - Skinąłem głową z przesadną powagą, po czym westchnąłem teatralnie, gdy wspomniała, że może lepiej zostawić temat w spokoju - rozsądek podpowiadał, że miała rację, problem polegał na tym, że moja wyobraźnia od dawna miała własne zdanie.
- No, dopsz. Zostawimy to. Ale tylko dlatego, sze obawiam się, isz plawda okasze się znacznie mniej ekscytująca od teolii. - Zmrużyłem oczy podejrzliwie, po prawdzie mówiąc, zdążyłem już wymyślić kilka naprawdę imponujących wersji wydarzeń, jak wspomniałem, w większości zachowywaliśmy się jak kompletni idioci, co akurat brzmiało całkiem wiarygodnie. Przesunąłem dłonią po karku, przypominając sobie jedyny konkretny ślad, jaki pozostał po tamtej nocy - nie dowód, nie odpowiedź, raczej zagadkę - i no… Nie wytrzymałem, musiałem to zakończyć inaczej.
- Wyoblaszasz sobie? Tygodniami mogłem szyś w pszekonaniu, sze zostałem uwiedziony, podczas gdy plawda była taka, sze szuciłaś we mnie lunetą albo mapą w tubie. - Pokręciłem głową. - To byłoby wyjątkowo w twoim stylu. - Niby trochę wyolbrzymiałem, odrobinę koloryzowałem, ale jeśli chodziło o nas dwoje, różne rzeczy mogły kryć się pod scenariuszem, w którym „byliśmy idiotami” - między innymi to, że „malinka” na mojej szyi wcale nią wtedy nie była - może rzeczywiście lepiej było to zostawić.
Kolejny raz poruszyłem głową z lekkim uśmiechem, opierając dłoń o ścianę obok niej, bo wyglądała tak, jakby za moment znowu zamierzała zawrzeć z nią bliższą znajomość. Pytanie o panią Carter i całą lożę starszych pań brzmiało równie uroczo, co większość jej wcześniejszych rozważań, a ja wcale nie umiałem być przez to bardziej poważny.
- Nie doceniasz siły stalszych sąsiadek. To balso glośna olganizasja i, mogę cię zapewniś, najsplawniej działająca sieś infolmacyjna w Londynie. - Mówiłem śmiertelnie poważnym tonem, jakbym właśnie ostrzegał ją przed działalnością tajnego stowarzyszenia, a nie przed grupą emerytek wyglądających przez okna kamienicy. - Nigdy nie lekcewasz wyoblaźni sąsiadów. - Rozłożyłem ręce, po czym wzruszyłem ramionami, chociaż prawda była taka, iż naprawdę wierzyłem w siatkę, jaką był monitoring osiedlowy, zwłaszcza w obecnych czasach.
Patrzyłem na nią i naprawdę próbowałem zachować powagę, ale nie ułatwiała mi zadania - jej przejęcie sprawą kota stawało się coraz bardziej rozczulające z każdą minutą.
- Tak, byłoby źle, gdyby chciał cię spszedaś. Szczególnie sze jestem plawie pewien, isz nie negocjowałby doblej ceny. - Zmarszczyłem nos. - Znam go. Oddałby człowieka za pielwszą lepszą lybną puszkę i nawet nie plóbowałby talgowaś się o więcej. - Dopiero po wypowiedzeniu tych słów, doszedłem do tego, iż raczej kiepsko to zabrzmiało, zwłaszcza że przecież tak naprawdę lubiłem naszego futrzaka, był całkiem wdzięcznym stworzeniem. - W końcu to kot. Nie zna się na ekonomii. Laszej nie patszy pelspektywisznie. - Dodałem praktycznie zaraz, gdyż przecież nie chodziło o nią ani o ich relację, czyż nie? Koty po prostu były raczej słabo wyedukowane…
Nie próbowałem mówić „nie ma za co”, gdy podziękowała mi za nasz układ i za to, co wydawało się dla mnie zaskakująco normalne - jeszcze kilka tygodni temu nie sądziłem, iż mogło nam to przychodzić aż tak łatwo i naturalnie, jeszcze kilka lat wcześniej nie przyszłoby mi do głowy, że ktoś będzie patrzył na mnie w ten sposób, z takim spokojnym przekonaniem, że zostanę, że złapię, że pomogę, i że ona sama zrobi to dla mnie, lecz teraz naprawdę byliśmy razem, byliśmy dla siebie nawzajem, nic nie miało już tego zmienić, nic, na co mieliśmy wpływ. Przez moment patrzyłem na nią w milczeniu, opartą jeszcze o ścianę, zanim zdecydowałem się ostatecznie odebrać jej możliwość dalszego negocjowania z własnymi nogami - było w tym coś absurdalnie znajomego - nie sam alkohol, bo wiedziałem już, iż to zdarzało się jej rzadko, ale ten upór, z jakim próbowała brać odpowiedzialność nawet za rzeczy, nad którymi nie miała żadnej kontroli.
Słysząc jej pytanie, spojrzałem w dół.
- Ellie jest jak ja? - Powtórzyłem z wyraźnym zainteresowaniem, kierując się już w stronę kanapy. - To balso odwaszne załoszenie. Mam nadzieję, sze masz na to jakieś dowody, bo bszmi powasznie. - Poprawiłem uchwyt pod jej plecami i spojrzałem na nią podejrzliwie, przenosząc ją przez próg salonu, nie przestając się przy tym uśmiechać pod nosem. Robiło się interesująco - naprawdę…


[Obrazek: 4GadKlM.png]
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (4843), Prudence Fenwick (3773)




Wiadomości w tym wątku
[10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Prudence Fenwick - 04.06.2026, 23:58
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Benjy Fenwick - 05.06.2026, 19:19
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Prudence Fenwick - 05.06.2026, 20:14
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Benjy Fenwick - 05.06.2026, 23:39
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Prudence Fenwick - 06.06.2026, 19:41
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Benjy Fenwick - 07.06.2026, 13:10
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Prudence Fenwick - 07.06.2026, 18:41
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Benjy Fenwick - 17.06.2026, 00:15
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Prudence Fenwick - 18.06.2026, 10:41
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Benjy Fenwick - 18.06.2026, 23:53
RE: [10.10.1972] Wine not? | Prue & Benjy - przez Prudence Fenwick - 20.06.2026, 21:14

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa