• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Niemagiczny Londyn v
« Wstecz 1 2 3 4 5 … 8 Dalej »
[16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather

[16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather
Local Dumbass
I’m gonna give you fair warning that I…
I’m not a saint, but I could be if I try
Lord knows I've got habits to break
wiek
33
sława
III
krew
zdrajca krwi
genetyka
—
zawód
klątwołamacz/najemnik/łowca
bardzo wysoki - 196 cm / potężnie zbudowany, szerokie barki, rozbudowany kark, ciężka masa mięśni bardziej przypominająca taran niż sylwetkę biegacza / ciemnobrązowe, półdługie włosy / brązowe oczy / cztery złote kolczyki (małe kółka) w lewym uchu / obrączka ślubna z grubego, topornie kutego złota na palcu / poparzenie na szyi od prawej strony i części prawego ucha / nadkruszona prawa trójka i pęknięty, częściowo brakujący fragment lewej jedynki / luźny, praktyczny styl ubioru / wytatuowany pod rękawami skórzanych albo materiałowych kurtek / sprężysty krok, jakby zawsze gdzieś się spieszył / "francuski" akcent - miękkie r, zmiękczone głoski, cichy głos

Benjy Fenwick
#10
23.06.2026, 20:24  ✶  
Przez chwilę obracałem skręta między palcami, angażując się w naszą rozmowę z całym skupieniem, na jakie było mnie aktualnie stać - nie było ono może imponujące, bo część mojego mózgu zajmowało obserwowanie liścia, który od dobrych kilkunastu sekund próbował zdecydować, gdzie chce wylądować, ale ogólny sens łapałem i starałem się go nie zgubić. Zaciągnąłem się jeszcze raz, oparłem łokieć o poręcz fotela, po czym wypuściłem dym powoli przez nos, korzystając z tego, iż akurat to właśnie Heather teraz mówiła, mogłem być zatem przez chwilę cicho. Słuchałem jej jednak z tym specyficznym rodzajem zaangażowania, który przychodził łatwiej po trawie, kiedy człowiek nie próbował jednocześnie myśleć o piętnastu rzeczach naraz. Opowiadała o wszystkim bez cienia żalu, zupełnie normalnie - lub „nienormalnie”, jak na ogólne standardy innych ludzi, ale kto by się tym przejmował, skoro my się rozumieliśmy - z tą charakterystyczną dla siebie dumą, która nie wynikała z braku świadomości konsekwencji, tylko z przekonania, że postąpiła właściwie. Rozumiałem to lepiej, niż powinienem, było coś niepokojąco znajomego w sposobie, w jaki mówiła zarówno o bezsilności wobec utraty kontroli nad sytuacją, jak i o ryzykowania własnym życiem, by pomóc komuś innemu, mimo że sama ledwo trzymała się przy życiu - niektórzy ludzie po prostu byli skonstruowani w taki sposób, nie zatrzymywali się, dopóki nie zabrakło im sił, Wood zdecydowanie była jedną z nich.
Kącik ust uniósł mi się odrobinę wyżej, kiedy wspomniała o umilaniu rekonwalescencji, uśmiechnąłem się lekko, lecz wymownie - miała rację - dom był cichy, może nawet za cichy, gdy spędzało się czas na byciu więźniem własnej sypialni. Wbrew stwarzanym przeze mnie pozorom, w normalnych okolicznościach naprawdę doceniałem spokój, ale kilka dni przykucia do łóżka wystarczyło, żeby człowiek zaczął tęsknić nawet za najbardziej absurdalnymi rozmowami - prawda była taka, że gdyby nie ci, którzy pojawiali się od czasu do czasu, wnosząc trochę chaosu, osoby mojego pokroju bardzo szybko zaczynałby rozmawiać z własnymi ścianami, a ściany, jak się okazywało, nie były szczególnie błyskotliwymi rozmówcami. Ich jednolite, męczące oczy kolory nakłaniały za to do całkiem chujowych pomysłów, zwłaszcza jeśli było się przyzwyczajonym do ciągłego ruchu. W pewnym momencie byłem nawet skłonny rozważać reorganizację szuflad tylko po to, żeby poczuć, że nadal miałem wpływ na cokolwiek - na szczęście wkroczyła ona…
Zaciągnąłem się głęboko, zanim przekazałem jej magicznego papierosa, czując przyjemne rozluźnienie rozlewające się po moim ciele. Przez dłuższą chwilę siedziałem w ciszy, z głową opartą o drewniane oparcie fotela i skrętem przytrzymywanym między palcami, wsłuchując się w jej głos oraz szelest liści przesuwanych po tarasie przez coraz chłodniejszy wiatr. Miałem wrażenie, że świat zwolnił do tempa, które wreszcie było znośne, nie było pośpiechu, nie było kolejnych zleceń, cudzych oczekiwań ani potrzeby udowadniania czegokolwiek komukolwiek, byliśmy tylko my, jesienne słońce i to charakterystyczne poczucie ulgi, które pojawiało się, kiedy człowiek uświadamiał sobie, że tym razem jednak nie umarł, a jego stan polepszał się z dnia na dzień.
- To dobsze, bo ja bym się do tej loboty kompletnie nie nadawał. - Skrzywiłem się teatralnie. - Mam za mało cielpliwości do ludzi, któszy nie stosują się do zaleceń. A poniewasz sam nie stosuję się do zaleceń, byłbym hipoklytą najwyszszej klasy w zaklesie, któly mnie kompletnie nie intelesuje. - Nie powiedziałem tego z poczuciem wstydu czy z żalem, lecz raczej wręcz przeciwnie - tonem człowieka, który z perspektywy czasu dostrzegał, jak bardzo był nieznośny na wielu płaszczyznach, więc nie potrzebował kolejnej, aby udowadniać swoją wszechstronność w byciu upierdliwym. - No i właśnie dlatego nie będę ci piepszył, sze powinnaś siedzieś s boku. - Mruknąłem, podobało mi się to, że żadne z nas nie miało tych uzdrowicielskich zapędów. - Oboje wiemy, sze gdybyś mogła cofnąś czas, lobiłabyś dokładnie to samo. Mose tlochę mądszej, mose s lepszym planem, ale i tak władowałabyś się w sam ślodek lospieldolu. Nie chciałbym cię leczyś. Za nic. - Parsknąłem pod nosem - to było tak bardzo, cholernie znajome - niektórym ludziom po prostu nie wychodziło stanie i patrzenie, podczas gdy inni mieli problem, no, chyba że sami go wywoływali, ale przecież też już byli wtedy zaangażowani, tak z automatu. - Zlesztą… Mój staly to usdlowisiel. - Dodałem, trochę ni stąd, ni zowąd, kolejny raz krzywiąc się teatralnie, z miną człowieka, który właśnie wyznał coś bardzo osobistego. - Na szczęście dla wszystkich zaangaszowanych, nie plóbował zlobiś ze mnie ani swojego następcy, ani plotegowanego w tej matelii. Nie stalał się nawet plóbowaś wpoiś mi, sze powinienem pójść w jego ślady. Absolutnie kulwa nie. - Miałem wiele do zarzucenia temu człowiekowi, ale zawsze myślałem, że był wystarczająco inteligentny, żeby zrozumieć, że chłopak z moim poziomem cierpliwości nie powinien mieć regularnego dostępu do cudzych narządów wewnętrznych. - Chociasz… Co zabawne, pszes jakiś czas stlaszyłem pewną pannę, sze pójdziemy lasem na stasz do Munga. - Uśmiechnąłem się szerzej. - Była absolutnie zatlwoszona tą wizją. Podejszewam, sze sama koncepcja spędzenia ze mną kilkunastu miesięcy w szpitalu była pszes nią wewnętsznie kwalifikowana jako toltula psychiczna, więc sprawiało mi to niesdlową ilość satysfakcji. - Pokręciłem głową z rozbawieniem. - Szczesze mówiąc, tlochę za tym tęsknię. Za tym etapem, kiedy była święcie pszekonana, sze jestem największą szalańszą, jaką wydał ten świat. Jusz nie daje się tak łatwo wklęcaś. - Przyznałem po chwili, również bardzo szczerze. - Muszę szukaś innego pomysłu, by się odglyść za medyczne znęcanie. Na szczęście jestem kleatywny. - Tu już całkiem świadomie wyszczerzyłem zęby, czując coraz lepszy humor. Jesienne słońce przyjemnie ogrzewało moją twarz, było świetnie, chociaż w powietrzu było już coś ostrego - zapowiedź zimna, które miało przyjść niezależnie od tego, czy byliśmy na nie gotowi…
Przesunąłem spojrzeniem po jej twarzy, kiedy wspomniała o naszych wspólnych „ulubionych” osobach - przy wzmiance o organizowaniu działań przeciwko czarnoksiężnikom w bardziej uporządkowany sposób uniosłem brew, ale nie skomentowałem tego od razu. Byłem jednak zbyt zjarany, żeby udawać głupszego, niż byłem, spojrzałem więc na nią kątem oka, bardzo wyraźnie mrużąc powieki. Znałem aurorów, znałem łamaczy klątw, znałem ludzi, którzy z własnej inicjatywy pakowali się tam, gdzie inni nie chcieli zaglądać. I… Znałem Heather Wood. Najwyraźniej całkiem dobrze ją poznawałem.
- W ogóle nie bszmisz jak ktoś, kto planuje zemstę od kilku lat. - Zauważyłem sucho. - Zupełnie nic a nic. - Spojrzałem na nią znacząco. Heather mówiła o swoich planach z takim uporem, jakby sama przed sobą próbowała udowodnić, że cudza przewaga liczebna i skłonności do stosowania najgorszego sortu czarnej magii oraz zagrywek niegodnych normalnych ludzi nie miały znaczenia. Rozumiałem to aż za dobrze, bo sam od lat robiłem dokładnie to samo - nie musiałem też nawet pytać, co jej kiedyś zrobili, by tak mocno się na nich fiksowała - nie chodziło o to, że coś się stało, chodziło o to, żeby nie pozwolić temu jednemu wydarzeniu definiować wszystkiego, co przyszło później.
- To zdecydowanie bszmi natomiast tak, jakbyś znała więcej szaleńców podobnych do siebie. - Dodałem spokojnie, w sumie mnie to nie dziwiło - ludzie z podobnym stopniem popierdolenia mają tendencję do odnajdywania się nawzajem, jak jakieś pieprzone ptaki migrujące, życie było dziwne - wychowywałem się w domu, gdzie wszystko miało swoje miejsce, swoje zasady i swoje oczekiwania, a ostatecznie najlepiej dogadywałem się z ludźmi, którzy te zasady mieli głęboko w dupie.
- No, coś mi mówi, sze nie naleszysz do ludzi, któszy siedzą gszecznie, manifestują konsekwencje i czekają, aż kalma wlósi. - Mruknąłem z cieniem rozbawienia, zerkając na nią kątem oka. Wydawało mi się, że nawet gdyby odpadła jej noga, to próbowałaby nią jeszcze kogoś rzucić, była pojebana i mówiłem to z pewnym szacunkiem, bo sam prawdopodobnie zrobiłbym dokładnie to samo. Kącik ust uniósł mi się lekko. To chyba nie było najmądrzejsze podejście do życia, ale przynajmniej człowiek nie mógł sobie później zarzucić, że nie próbował. - Tylko uwaszaj, szebyś kiedyś nie obudziła się s pszekonaniem, sze musisz ulatowaś wszystkich. To lobota na pełen etat i chujowe nadgodziny. - Wypowiadałem się z pełnym przekonaniem, chociaż nigdy nie było mi nawet blisko do bohatera. Na temat Śmierciożerców miałem jednak więcej przemyśleń, niż zwykle chciałem komukolwiek serwować, a trawa skutecznie osłabiała mój instynkt unikania niewygodnych tematów - kiedy zaczęła mówić o pochodzeniu, o tym, że magia wybiera swoich ludzi, poczułem znajome ukłucie czegoś nieprzyjemnego. Wychowanie robiło z człowiekiem dziwne rzeczy, nawet jeśli dawno przestało się wierzyć w to, co próbowano mu wpoić. Moi najbliżsi krewniacy wyznawali przekonanie, jakoby byli predestynowani do czegoś wielkiego, a potem zakładali maski, bo bali się konsekwencji własnych czynów… Ciężko było przejść z tym do porządku dziennego, nawet jako dorosły, odcięty od tego człowiek.
Na szczęście, bądź też nie, zboczyliśmy z tego tematu na islandzkie głazy i szczanie.
- Zapamiętaj tę ladę. - Odpowiedziałem z powagą, która nie pasowała do tematu rozmowy. - Są szesy, któlych nie naleszy lizaś, dotykaś ani na nie sikaś. Klątwołamacze uczą się tego balso szybko albo balso boleśnie. - Przytaknąłem. - A ja nie chciałbym mieć na sumieniu infolmasji, sze pszes moje niejednoznaczne opowieści ktoś tak zajebisty oblasił pladawną skałę i spędził lesztę szycia s klątwą powodującą pelmanentne swędzenie dupy. - Zaśmiałem się cicho. Było coś uspokajającego w tym, jak rozmawialiśmy o rzeczach, które dla większości ludzi byłyby źródłem koszmarów - Heather nie bagatelizowała niebezpieczeństwa, po prostu przyjmowała je jako część rzeczywistości, z którą należało się liczyć - rozumiałem to aż za dobrze, sam przecież przez lata właziłem tam, gdzie inni ludzie odwracaliby się na pięcie, tłumacząc sobie, że to tylko praca, że ktoś musi to zrobić, że przecież znałem się na tym lepiej niż większość… Prawda była znacznie mniej szlachetna, po prostu lubiłem ten moment, w którym serce waliło człowiekowi o żebra, a świat wyostrzał się do granic możliwości, nie znaczyło to jednak, że tak łatwo miałem dopuścić do siebie opcję zostania czyimś katalizatorem.
- Wooood - Westchnąłem ciężko, przeciągając jej nazwisko. - Ploblem polega na tym, sze ja jestem zawodowym głupkiem. Dostaję za to pieniądze. Mam licencję… - Zawahałem się, bo to częściowo było kłamstwo. - Powiedzmy… Lefelensje… No… Lata plaktyki w podejmowaniu fatalnych decyzji. - Rozłożyłem ręce, kiedy jednak wspomniała o mandatach za źle zaparkowane miotły, spojrzałem na nią z autentycznym współczuciem. - O cholela. - Skrzywiłem się. - To faktycznie bszmi jak coś, od czego mosna umsześ s nudów. - Nie fizycznie, tylko duchowo, a to było jakieś sto razy gorsze. - Nookej. Masz mnie… - Potarłem dłonią twarz, nie mówiłem „nie” - mówiłem „zobaczymy’’ - w końcu rozumiałem, o czym mówiła, co też przyznałem po chwili, niektórzy potrzebowali spokoju, inni potrzebowali bodźców. Ja sam bardzo szybko zaczynałem wariować, kiedy przez zbyt długi czas nic się nie działo, właśnie dlatego regularnie lądowałem w miejscach, o których rozsądni ludzie mówili „absolutnie kurwa nie”.
Przyglądałem jej się przez chwilę, gdy mówiła o swoich rodzicach - młoda, bogata dziewczyna z dobrego domu mogła spędzać życie na przyjęciach i wydawaniu rodzinnych pieniędzy, a zamiast tego najwyraźniej regularnie pakowała się w miejsca, gdzie latały zaklęcia bojowe. Brzmiało całkiem znajomo.
„Mam spoko rodziców, wiesz?” - mimowolnie parsknąłem, kiedy usłyszałem te słowa - obróciłem brodę w jej stronę i przez moment patrzyłem na nią z miną człowieka, który właśnie usłyszał coś wyjątkowo zabawnego, a potem pokręciłem lekko głową. Trawa zdecydowanie nie pomagała mi zachowywać powagi, a ten konkretny temat aż prosił się o komentarz, zwłaszcza kiedy sama podkładała mi takie piłki.
- Heathel, błagam cię. - Oparłem się wygodniej o krzesło, wciąż szczerząc się pod nosem. - Pszeciesz jusz ci mówiłem, dogłębnie znam Twoją Stalą. Nie musisz mi jej leklamowaś. - Odpowiedziałem z całkowicie niewinnym wyrazem twarzy, chociaż rozbawienie było aż nazbyt wyczuwalne w moim głosie, wspomnienie własnego dzieciństwa wywołało we mnie natomiast mieszankę zażenowania i rozbawienia.
- O Mellinie, byłem oklopny. - Przyznałem bez większego oporu. - Gdybyś poznała mnie jako piętnastolatka, najplawdopodobniej chciałabyś wyjebaś mi w zęby. I uczciwie? Miałabyś pełne plawo. - Odchyliłem głowę do tyłu i spojrzałem w niebo. Nadal miałem pewne bananowe odruchy, których nie byłem świadomy, dopóki ktoś mi ich nie wytknął, niektóre rzeczy zostawały w człowieku na długo, nawet jeśli robił wszystko, żeby się ich pozbyć. Pewnych przyzwyczajeń bardzo trudno było się oduczyć, szczególnie jeśli przez większość życia ktoś rozwiązywał twoje problemy odpowiednią ilością galeonów.
Przy pytaniu o możliwość bycia trzema osobami naraz zaśmiałem się cicho.
- Oczywiście, sze się da. - Odpowiedziałem bez wahania. - Wszystko zaleszy od dnia tygodnia i ilości wypitego alkoholu. - Spojrzałem na nią z rozbawieniem, lekko wzruszywszy ramionami, słońce przyjemnie grzało mój policzek, gdzieś w oddali zaszczekał jeden z psów, a ja pomyślałem, że dawno nie miałem tak zwyczajnego popołudnia. Takiego, podczas którego największym problemem było to, czy zdążymy wypalić kolejnego skręta, zanim zrobi się naprawdę zimno.
- A co do tej zajebistej magii… - Mruknąłem po chwili. - Nie. Nie da się stwielsiś od lasu. Jeśli ktoś tak gada, jest jebanym pozelem. Gdyby się dało, moja lobota byłaby duszo plostsza. Najczęściej dowiadujesz się, czy było walto lyzykowaś, dopielo wtedy, kiedy jest jusz za późno, szeby się wycofaś. - Uśmiechnąłem się pod nosem, pocierając kark dłonią. - Ale w tym jest cały fun. - Podejrzewałem, że właśnie dlatego tak wielu ludziom to się podobało, mi na pewno.


[Obrazek: 4GadKlM.png]
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Benjy Fenwick (7378), Heather Wood (4077)




Wiadomości w tym wątku
[16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Heather Wood - 02.06.2026, 13:18
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Benjy Fenwick - 04.06.2026, 13:28
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Heather Wood - 04.06.2026, 19:17
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Benjy Fenwick - 05.06.2026, 21:14
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Heather Wood - 06.06.2026, 20:15
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Benjy Fenwick - 07.06.2026, 13:09
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Heather Wood - 08.06.2026, 08:19
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Benjy Fenwick - 10.06.2026, 11:57
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Heather Wood - 15.06.2026, 07:04
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Benjy Fenwick - 23.06.2026, 20:24
RE: [16.10.1972] the best medicine | Benjy & Heather - przez Heather Wood - 13.07.2026, 19:05

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa