Kiwnęła jeszcze głową na znak, że ma takie samo zdanie. Woda zdecydowanie była w tej chwili najlepszym z możliwych wyborów, jej ciało powinno jej za to podziękować rano, chociaż mogło już być zbyt późno na tę ostatnią deskę ratunku. Jakoś będzie musiała sobie poradzić. Nie miewała raczej często podobnych epizodów, nie pozwalała sobie na takie wybryki, ale ten dzień był całkiem wyjątkowy. Miała w końcu co świętować, a że jej babcia ją do tego zachęcała, to jakoś tak wyszło, że zakończyło się to dla niej nie najlepiej.
Nie zamierzała jakoś usilnie pokazywać, że poradzi sobie sama w tej chwili. Nie było takiej potrzeby, Benjy wyraził chęć doprowadzenia jej do względnego porządku, ocalił ją przed otoczeniem, które miało ochotę nieco ją sponiewierać, zadbał o nią i zrobił to z własnej, nieprzymuszonej woli - nie było więc potrzeby by udowadniała mu teraz jaka to nie jest samodzielna. Nie musiała dłużej tego robić, co było całkiem miłą odmianą. Nawet sama świadomość, że w mieszkaniu był ktoś, kto mógł się nią zaopiekować, gdyby znalazła się tutaj w różnych stanach. Nie, żeby miała chęć zbyt często to powtarzać.
Świat nie chciał przestać wirować. Nie znosiła tego uczucia, ale nie mogła mieć do niego pretensji, bo sama to na siebie sprowadziła i chyba to ją w tej chwili najbardziej irytowało. Nie było to bowiem przyjemnym uczuciem, sufit nie chciał się zatrzymać, rozmywał jej się przed oczami przez co miała problem, aby usiedzieć w jednym miejscu. W końcu się poddała, zamknęła oczy i wylądowała na oparciu, jakby to mogło cokolwiek zmienić - niestety nie zadziałało to do końca, bo nadal czuła te nieszczęsne wirowanie, przynajmniej nie widziała przed oczami tych wszystkich fruwających kolorów.
- No, zależy, zależszy jak to odbierzesz. - Mówiła póki co nieco naokoło, nie przeszła do konkretów, zamierzała oczywiście to z siebie wyrzucić tego wieczora, może właśnie najlepiej po prostu bez zbędnego rozwijania się na tematem. Wiedziała, że skoro już o tym wspomniała, to będzie musiała to zrobić, bo Benjy łatwo nie odpuszczał, ale też uznała to po prostu za całkiem zabawne, dlatego dość szybko chciała mu przekazać, że coś wie, coś nowego, chociaż w sumie nie miało to w tym momencie praktycznie żadnego znaczenia, było bardziej ciekawostką historyczną, czy coś.
Później zaczęła mówić, w sumie to wypluła to wszystko z siebie, licząc na to, ze znajdzie w tym odrobinę ładu, bo mogła nieco się zamieszać, ale naprawdę chciała dobrze! Jej język jednak nie do końca nadążał za mózgiem, i nie był w stanie wszystkie płynnie powiedzieć. Musiał jej to wybaczyć.
- Widzisz podobieństwo, so nje? - Zapytała jeszcze, bo miała nadzieję, że nie odebrała tego jakoś pokracznie, jej zdaniem było dosyć spore, ale jak wiadomo każdy mógł to odczytać na swój sposób, była ciekawa więc zdania samego zainteresowanego.
Nie spodziewała się tego, że babka może mieć, aż takie tajemnice. W sumie nigdy jej jakoś nie wypytywała o przeszłość, słuchała tego, co miała jej do powiedzenia, ale nie zadawała niewygodnych pytań. Trochę tego żałowała, bo być może podzieliłaby się z nią tą wiedzą już wcześniej. Teraz jeszcze bardziej podziwiała Ellie, była buntowniczką z krwi i kości, podążyła za głosem serca zupełnie ignorując konsekwencje, które mogły się pojawić i wiodła naprawdę szczęśliwe życie wcale nie ukrywając się przed całym światem. Była naprawdę odważna, miała niesamowite szczęście, że to właśnie ona była jej babcią.
- Znaczy teoretysznie to jest dalej? - Uniosła głowę i wpatrywała się w swojego męża bardzo intensywnie, chociaż ciężko było jej utrzymać wzrok w jednej linii. - Nie da siem tak sałkiem tego pozbyś? - W jej żyłach w końcu płynęła krew Blacków, może nie utrzymywała z nimi kontaktu, postawiła się im, jednak nadal pochodziła właśnie od nich. - Nie wiem jak, tak po prostu? Kiedyś? Wychowywała się tam i tyle. - Wzruszyła jedynie ramionami, Ellie nie opowiedziała jej zbyt wiele na ten temat, bo pewnie nie uważała tego za szczególnie istotne, zresztą była Blackówną dawno temu, na pewno miało to jakiś wpływ na to jakim człowiekiem się stała. Widziała dużo więcej, potrafiła podchodzić do różnych tematów w nowatorski sposób zapewne dlatego, że kiedyś sama była trzymana pod kloszem. - Mój dźzsiadek musiał mieć w sobie duższo uroku. - Skoro kobieta postanowiła porzucić dla niego całe swoje dotychczasowe życie to nie było w ogóle innej opcji.
- So nje? Niesamowici byli. - Uśmiechnęła się zupełnie szczerze, naprawdę była dumna z tego, że jej dziadkowie tak po prostu pozwolili sobie podążać za swoim uczuciem, nie porzucili tego, zaakceptowali je i o nie walczyli, to wcale nie było takie typowe w ich popapranym świecie. - Dziadek szybko umarł, ale mieli trochę szczęścia. - Czasem wystarczyło te kilka lat razem, by wiedzieć jak to jest, oni byli tego doskonałym przykładem.
- To na pewno soś wyjaśnia, tak. - Co tak właściwie? Też aktualnie trudno jej było stwierdzić, ale nie myślała najjaśniej w tej chwili. Wypity alkohol całkiem skutecznie jej w tym przeszkadzał.
Nie spodziewała się nawet, że to, co powiedziała może wzbudzić w nim wspomnienia, do których nie chciał wracać. Była dzisiaj nieco oderwana od rzeczywistości, rzuciła to mimochodem, jakby nie miało żadnego znaczenia. - Nie ucieknę Ci. - Powiedziała jeszcze, aby zapewnić go, że nigdzie się nie wybierała. Nawet zresztą jeśli miałaby na to ochotę, to cóż, pewnie wirujący świat bardzo szybko pokazałby jej, że podjęcie próby nie ma sensu. Czuła się bezpiecznie na narożniku, więc zamierzała właśnie tam pozostać. - Tylko, ższe ja nie znam całej historii… - Rzuciła jeszcze, bo tak naprawdę wiedziała tyle, co nic.
Wrócił do niej w mgnieniu oka, ledwie zdążyła mrugnąć, a stał przed nią z butelką w dłoni. Wyciągnęła dłoń po to, by ją złapać, przy pierwszej próbie nie trafiła, przemknęła obok, ale druga zakończyła się sukcesem. Nie było z nią, aż tak źle. Niemalże od razu, wypiła duszkiem prawie połowę butelki. Potrzebowała tej wody.
- Dzięki. - Powiedziała jeszcze, po czym postawiła ją przy brzegu narożnika, trwało to chwilę, bo nieco się przy tym zamotała - ale nie spadła na podłogę, kolejny sukces tego wieczora.
- Kto wie, szym jeszcze nas zaskoczy, czasem się boję tej jej wszsyskich tajemnic, wiesz? - Nigdy nie wiadomo bowiem, czego można spodziewać się po Ellie. Jej rodzice na pewno o tym wiedzieli, ale również nie pisnęli nawet słowem, bardzo długo żyła w nieświadomości. Teraz to traktowała raczej jako nic nie znaczącą ciekawostkę, nie miało to żadnego wpływu na jej życie - chociaż może jeszcze bardziej zaczęła doceniać siłę jej babki, która okazywała się być coraz bardziej niesamowita.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control