25.06.2026, 21:43 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.06.2026, 21:54 przez Urd Nordgersim.)
Właściwie lubiła w ich dysputach tę teatralność dopasowaną jakże wybornie do kostiumów i masek, które przywdziały. Dwie eleganckie damy na bardzo eleganckim wyjściu, przy bardzo eleganckiej przekąsce i równie eleganckich napitkach. Uwielbiała obserwować gesty Ceolsige, która dorównywała jej sprawnością języka i giętkością palców, co jeszcze jakiś czas temu było ledwie mglistym wspomnieniem kilku dynamicznych i intensywnych spotkań w trasie, a teraz… teraz była to raczej obietnica interesującej przyszłości.
Ile takich spotkań mogłoby mieć miejsce w nadchodzącym czasie?
Zdecydowanie powinna się gdzieś zahaczyć na dłużej w kraju swojej matki i najprawdopodobniej ojca.
– Co za niefart… – odpowiedziała, wymownie tonem głosu wskazując na to, że jest to przede wszystkim niefart panny Burke, z przyjemnością odnotowując informację o tym, że jej stan relacyjny się nie zmienił od poprzedniego spotkania. Przygody… nie robiłyby na niej większego znaczenia, ale gdyby tylko jej ukochana kuzynka zdecydowałaby się na jakieś zobowiązanie…
Westchnęła ciężko, komentując zdawkowo eleganckim wzniesieniem oczu do niebios sprawę komplikacji, które się pojawiły w mieszkaniu Ceolsige – To przez tego grilla, którego zgotował Wam ten czarnoksiężnik.. Grindewald 2.0? Dziwne, kiedyś tacy się odradzali raz na 100, 150 lat, a teraz jakoś tak szybciej to koło historii się toczy. Za moment co dekadę będziemy mieć złowieszczego… – umilkła, spłukując usta drinkiem, bo i zapędzała się nieco, wychodząc ze swej eleganckiej roli. Była wściekła na Voldemorta. Nie za Londyn. Jej kochanej siostrzyczce mogła się stać krzywda! O Ceolsige się nie martwiła, wiedziała przecież, że blondynka jest nie do zdarcia. – Z resztą mniejsza o to. Prawda jest taka, że to znak od nieba, żebyś w końcu przeniosła się na aleję Horyzontalną. Jestem w tym kraju od miesiąca, a już jakiś włóczęga próbował mnie okraść, gdy robiłam rekonesans na tym Waszym Nokturnie. Wiem, że masz sentyment do Crossroads, ale zawsze możesz z niego uczynić… filię? Oczywiście mogę przejść się i zajrzeć w to Twoje prywatne limbo jeśli masz ochotę, ale szczerze wolałabym się z Tobą przejść po Alei i wybierać nowe gniazdko… - zawiesiła głos, bo z odpowiednią wanną albo najlepiej magicznym basenem brzmiałoby zbyt nachalnie, a Urd za nic w świecie nie chciała przecież być nachalna. Zamiast tego nagryzła kawałek sera umoczonego w miodzie i dała się porwać sensorycznemu wrażeniu… – Ummm… ale próbowałaś tego? Jest obłędny. Mam wrażenie, jakbym jadła oliwkę prosto z drzewa, tylko konsystencja jest przyjemniejsza i wykończenie lekko kremowe, łagodzące wytrawność… – zachwycała się choć nie był to pierwszy ser, który degustowała w swoim życiu i z pewnością nie ostatni. Była jednak ogromną miłośniczką tego typu zakąseczek. Bardziej nawet niż sardynek czy szprotek.
Ile takich spotkań mogłoby mieć miejsce w nadchodzącym czasie?
Zdecydowanie powinna się gdzieś zahaczyć na dłużej w kraju swojej matki i najprawdopodobniej ojca.
– Co za niefart… – odpowiedziała, wymownie tonem głosu wskazując na to, że jest to przede wszystkim niefart panny Burke, z przyjemnością odnotowując informację o tym, że jej stan relacyjny się nie zmienił od poprzedniego spotkania. Przygody… nie robiłyby na niej większego znaczenia, ale gdyby tylko jej ukochana kuzynka zdecydowałaby się na jakieś zobowiązanie…
Westchnęła ciężko, komentując zdawkowo eleganckim wzniesieniem oczu do niebios sprawę komplikacji, które się pojawiły w mieszkaniu Ceolsige – To przez tego grilla, którego zgotował Wam ten czarnoksiężnik.. Grindewald 2.0? Dziwne, kiedyś tacy się odradzali raz na 100, 150 lat, a teraz jakoś tak szybciej to koło historii się toczy. Za moment co dekadę będziemy mieć złowieszczego… – umilkła, spłukując usta drinkiem, bo i zapędzała się nieco, wychodząc ze swej eleganckiej roli. Była wściekła na Voldemorta. Nie za Londyn. Jej kochanej siostrzyczce mogła się stać krzywda! O Ceolsige się nie martwiła, wiedziała przecież, że blondynka jest nie do zdarcia. – Z resztą mniejsza o to. Prawda jest taka, że to znak od nieba, żebyś w końcu przeniosła się na aleję Horyzontalną. Jestem w tym kraju od miesiąca, a już jakiś włóczęga próbował mnie okraść, gdy robiłam rekonesans na tym Waszym Nokturnie. Wiem, że masz sentyment do Crossroads, ale zawsze możesz z niego uczynić… filię? Oczywiście mogę przejść się i zajrzeć w to Twoje prywatne limbo jeśli masz ochotę, ale szczerze wolałabym się z Tobą przejść po Alei i wybierać nowe gniazdko… - zawiesiła głos, bo z odpowiednią wanną albo najlepiej magicznym basenem brzmiałoby zbyt nachalnie, a Urd za nic w świecie nie chciała przecież być nachalna. Zamiast tego nagryzła kawałek sera umoczonego w miodzie i dała się porwać sensorycznemu wrażeniu… – Ummm… ale próbowałaś tego? Jest obłędny. Mam wrażenie, jakbym jadła oliwkę prosto z drzewa, tylko konsystencja jest przyjemniejsza i wykończenie lekko kremowe, łagodzące wytrawność… – zachwycała się choć nie był to pierwszy ser, który degustowała w swoim życiu i z pewnością nie ostatni. Była jednak ogromną miłośniczką tego typu zakąseczek. Bardziej nawet niż sardynek czy szprotek.