30.06.2026, 16:01 ✶
Każdemu oku wolno oceniać, każdym ustom wolno witać. Helloise z zadowoleniem dawała się oglądać i oceniać, na pozór nie ukrywając o sobie niczego. Lubiła być postrzegana. Nie bała się osądów, choćby błędnych. Te nieprzychylne przyjmowała z większą może jeszcze uciechą niż komplementy, jako że doskonale znała swoją wartość, lubiła zaś patrzeć, jak ludzie się mylą i błądzą.
Przypuszczenia Delyry może i miały podstawy. W zagłębieniach linii papilarnych na dłoniach Helloise drzemała ziemia, skóra była podrapana, pełna drobnych skaleczeń, odbarwiona eliksirami — zdolne, pewne ręce kogoś, kto wiele pracował. Kobieta nie dbała o plamy na ubraniu, a choć było to ubranie wysłużone, to uszyte porządnie.
Czarownica obejrzała się na obsypany żółtymi łańcuchami krzew wskazany jej przez Dolohov, a uśmiech na jej twarzy odmienił się w nowym odcieniu rozbawienia.
— Tak myślisz? Że nie jest smutny? — zapytała w zamyśleniu, przesuwając palcami po jednej z delikatnych kwietnych kiści. — Powinien dawno przekwitnąć i wydać nasiono, ale mu nie pozwoliłaś. Odmówiłaś mu płodności, kazałaś mu stać tu w zimnie i słocie, podczas gdy Matka Natura przeznaczyła jego złote kwiaty dla wiosennych promieni słońca. Jesteś okrutna — zauważyła lekko, bez cienia oskarżenia w głosie.
Helloise opuściła krzew, aby stanąć przy Delyrze. Za sobą zostawiła swoje kozaki, wianek i ogryzki jabłek, nie zastanawiając się, czy po nie wróci.
— Prowadź — zachęciła, gotowa ruszyć za gospodynią. Owijał Helloise gęsto zapach kadzidła i ciętego drewna. Nie ciągnęła się za nią nuta żadnych perfum. To być może kolejna oznaka biedy. — Twój złotokap to trucizna — kontynuowała, gdy ruszyły w ogród. — Laburnum. Wspaniałe drewno. Bogate, twarde, lecz wdzięcznie się z nim pracuje. Zdarzył mi się ten honor, że przeszedł przez moje ręce złotokap alpejski sprowadzony ze szkockich gór. Tamtejsi rzemieślnicy umieli to drewno zawsze właściwie docenić. Jeśli znudzi ci się kiedyś twój złotowłosy sługa i każesz go ściąć, wyślij mi gałązkę. Upewnię się, że odrodzi się w nowym przedmiocie i nawet po swojej śmierci będzie cieszył twoje surowe oko, Delyro.
Przypuszczenia Delyry może i miały podstawy. W zagłębieniach linii papilarnych na dłoniach Helloise drzemała ziemia, skóra była podrapana, pełna drobnych skaleczeń, odbarwiona eliksirami — zdolne, pewne ręce kogoś, kto wiele pracował. Kobieta nie dbała o plamy na ubraniu, a choć było to ubranie wysłużone, to uszyte porządnie.
Czarownica obejrzała się na obsypany żółtymi łańcuchami krzew wskazany jej przez Dolohov, a uśmiech na jej twarzy odmienił się w nowym odcieniu rozbawienia.
— Tak myślisz? Że nie jest smutny? — zapytała w zamyśleniu, przesuwając palcami po jednej z delikatnych kwietnych kiści. — Powinien dawno przekwitnąć i wydać nasiono, ale mu nie pozwoliłaś. Odmówiłaś mu płodności, kazałaś mu stać tu w zimnie i słocie, podczas gdy Matka Natura przeznaczyła jego złote kwiaty dla wiosennych promieni słońca. Jesteś okrutna — zauważyła lekko, bez cienia oskarżenia w głosie.
Helloise opuściła krzew, aby stanąć przy Delyrze. Za sobą zostawiła swoje kozaki, wianek i ogryzki jabłek, nie zastanawiając się, czy po nie wróci.
— Prowadź — zachęciła, gotowa ruszyć za gospodynią. Owijał Helloise gęsto zapach kadzidła i ciętego drewna. Nie ciągnęła się za nią nuta żadnych perfum. To być może kolejna oznaka biedy. — Twój złotokap to trucizna — kontynuowała, gdy ruszyły w ogród. — Laburnum. Wspaniałe drewno. Bogate, twarde, lecz wdzięcznie się z nim pracuje. Zdarzył mi się ten honor, że przeszedł przez moje ręce złotokap alpejski sprowadzony ze szkockich gór. Tamtejsi rzemieślnicy umieli to drewno zawsze właściwie docenić. Jeśli znudzi ci się kiedyś twój złotowłosy sługa i każesz go ściąć, wyślij mi gałązkę. Upewnię się, że odrodzi się w nowym przedmiocie i nawet po swojej śmierci będzie cieszył twoje surowe oko, Delyro.
dotknij trawy