01.07.2026, 21:41 ✶
Sophie długo nie potrafiła odnaleźć się w nowym domu. Na początku wydawał jej się ponury, zimny i zwyczajnie brzydki. Z czasem zaczęła jednak dostrzegać jego największą zaletę - spokój. A właśnie tego najbardziej potrzebowała po śmierci Roberta. Chciała pobyć sama, przemyśleć wszystko i oswoić się z nową rzeczywistością. Omijała rodzinne spotkania, ale zarazem nie chciała kompletnie odcinać się od rodziny, więc chętnie odpisywała na listy. Nie czuła się gotowa na rozmowy twarzą w twarz, i miała nadzieję, że bliscy zrozumieją jej zachowanie.
Większość dni spędzała w swojej pracowni, która była już całkowicie wyremontowana. To właśnie tam czuła się teraz najlepiej. Szyła, tworzyła nowe projekty i planowała otworzyć mały butik. Właśnie kończyła prezent dla wuja Richarda, kiedy Selar powiadomiła ją, że ma gościa. Od razu odłożyła robótkę, wstała z krzesła i niemal zbiegła po schodach na dół, żeby go przywitać.
Miała na sobie prostą, czarną sukienkę sięgającą za kolana. Nadal nosiła żałobę, ale nie wyglądała już na całkowicie przytłoczoną. Śmierć ojca wciąż bolała, jednak zrozumiała, że nie może płakać i stać w miejscu. Musiała nauczyć się żyć z tą stratą.
-Wuju!- Uśmiechnęła się szeroko na jego widok.-Dobrze cię widzieć.- Wyszczerzyla lekko zęby.
Podeszła do Richarda i stanęła na placach, żeby pocałowałć go w policzek. Nakazała skrzatce przygotować coś do picia i pokroić ciasto.
-Jak się czujesz, wuju Richardzie?- Zapytała, ujmując go delikatnie za dłoń i prowadząc w stronę stolika kawowego oraz kanapy.-Usiądź. Selar zaraz wszystko przyniesie.- Zapewniła, odgarniając za ucho niesforny, rudy kosmyk włosów.
Sama usiadła naprzeciwko krewnego i odruchowo wygładziła dłonią materiał sukienki, upewniając się, że nigdzie się nie pomarszczył. Westchnęła cicho. Domyślała się, z jakim zamiarem Richard przyszedł, dlatego postanowiła uprzedzić jego pytanie.
-Tak, jestem pewna.- Odezwała się spokojnie.-Nie chcę tej kamienicy, wuju. Za bardzo przypomina mi tatę. Nie chcę… nie chcę tam mieszkać. Proszę, nie próbuj mnie do tego namawiać. Miałam naprawdę dużo czasu, żeby to przemyśleć. Dom zostanie w rodzinie. Będzie twój i moich kuzynów. To… to jest sprawiedliwe. Uważam, że… że dziadek niesprawiedliwe cię potraktował.- Urwała na moment.-I ja… ja zawsze będę ci wdzięczna za to, że pomogłeś mi po śmierci taty. Wiem, że tobie też jest ciężko. Straciłeś brata.- Przygryzła lekko dolną wargę i spuściła wzrok na własne dłonie spoczywające na kolanach. Przez krótką chwilę wpatrywała się w nie w milczeniu. Nie chciała się rozkleić, ale niestety była bliska płaczu. Biedna Sophie…
Większość dni spędzała w swojej pracowni, która była już całkowicie wyremontowana. To właśnie tam czuła się teraz najlepiej. Szyła, tworzyła nowe projekty i planowała otworzyć mały butik. Właśnie kończyła prezent dla wuja Richarda, kiedy Selar powiadomiła ją, że ma gościa. Od razu odłożyła robótkę, wstała z krzesła i niemal zbiegła po schodach na dół, żeby go przywitać.
Miała na sobie prostą, czarną sukienkę sięgającą za kolana. Nadal nosiła żałobę, ale nie wyglądała już na całkowicie przytłoczoną. Śmierć ojca wciąż bolała, jednak zrozumiała, że nie może płakać i stać w miejscu. Musiała nauczyć się żyć z tą stratą.
-Wuju!- Uśmiechnęła się szeroko na jego widok.-Dobrze cię widzieć.- Wyszczerzyla lekko zęby.
Podeszła do Richarda i stanęła na placach, żeby pocałowałć go w policzek. Nakazała skrzatce przygotować coś do picia i pokroić ciasto.
-Jak się czujesz, wuju Richardzie?- Zapytała, ujmując go delikatnie za dłoń i prowadząc w stronę stolika kawowego oraz kanapy.-Usiądź. Selar zaraz wszystko przyniesie.- Zapewniła, odgarniając za ucho niesforny, rudy kosmyk włosów.
Sama usiadła naprzeciwko krewnego i odruchowo wygładziła dłonią materiał sukienki, upewniając się, że nigdzie się nie pomarszczył. Westchnęła cicho. Domyślała się, z jakim zamiarem Richard przyszedł, dlatego postanowiła uprzedzić jego pytanie.
-Tak, jestem pewna.- Odezwała się spokojnie.-Nie chcę tej kamienicy, wuju. Za bardzo przypomina mi tatę. Nie chcę… nie chcę tam mieszkać. Proszę, nie próbuj mnie do tego namawiać. Miałam naprawdę dużo czasu, żeby to przemyśleć. Dom zostanie w rodzinie. Będzie twój i moich kuzynów. To… to jest sprawiedliwe. Uważam, że… że dziadek niesprawiedliwe cię potraktował.- Urwała na moment.-I ja… ja zawsze będę ci wdzięczna za to, że pomogłeś mi po śmierci taty. Wiem, że tobie też jest ciężko. Straciłeś brata.- Przygryzła lekko dolną wargę i spuściła wzrok na własne dłonie spoczywające na kolanach. Przez krótką chwilę wpatrywała się w nie w milczeniu. Nie chciała się rozkleić, ale niestety była bliska płaczu. Biedna Sophie…