Droga, którą pokonywała należała raczej do tych spokojnych. Przechodziła tędy niemalże codziennie. Znała doskonale trasę, którą miała pokonać, wiedziała, gdzie znajdują się ślepe zaułki, z których ktoś może na nią wyskoczyć, dlatego przyspieszała kroku, gdy miała je mijać. Była ostrożna, wiedziała, że nie jest to najbardziej bezpieczny moment w czasie z możliwych, rożne rzeczy ostatnio przytrafiały się ludziom, wolała więc chuchać na zimne, czy coś. Była dorosła, potrafiła o siebie zadbać, a jedną z metod by to osiągnąć było ograniczenie ewentualnego zagrożenia.
W okolicy nie znajdowało się zbyt wielu ludzi, pewnie tylko ci, którzy tak jak ona wracali właśnie po pracy do domu, pogoda nie zachęcała do spacerowania. W sumie może to i lepiej, mniejsza szansa na to, że spotka ją znowu coś, czego wolałaby nie przeżywać. Czy złośliwe duchy zaprzestawały swoich czynów, kiedy lał deszcz? Nie miała pojęcia, liczyła na to, że jednak tak. Pogoda była wystarczająco nieprzyjemna, aby popsuć niektórym dzień, więc może one przynajmniej nie dokładały do tego swoich okropnych żartów.
Szła przed siebie już dłuższą chwilę, uliczki były coraz bardziej opustoszałe. Nie zmieniało to jednak faktu, że nadal nasłuchiwała tego, co się wokół niej działo. Musiała być ostrożna, zawsze była ostrożna, no chyba, że przypadkiem pozwalała nieco odpłynąć sobie w swoich myślach, wtedy bywało różnie, potrafiła zawiesić się na dłuższą chwilę i wgapiać w jedną z kamienic. Dzisiaj jednak tego nie robiła, była zdeterminowana, aby dotrzeć do domu jak najszybciej, zdjąć z siebie ten mokry płaszcz, zmyć ze swojego ciała zapach kostnicy i zaszyć się pod kocem w całkiem miłym towarzystwie. Plan był całkiem prosty, może niezbyt ekstrawagancki, ale niespecjalnie się tym przejmowała. Nigdy nie należała do osób, które potrzebowały jakichś oryginalnych doznań. Prue była całkiem prostym człowiekiem, którego cieszyły takie drobne, zwyczajne przyjemności.
Pogoda nie odpuszczała, miała wrażenie, że z każdą minutą pada coraz mocniej, spojrzała na swoje buty i nogawki spodni, które robiły się coraz bardziej mokre. Cóż, nie było to niczym zaskakującym o tej porze roku w Londynie. Wzruszyła więc sama do siebie ramionami, jakby mówiła, że to nic takiego.
Tempo jej kroków nie było zbyt szybkie, to znaczy dla niej było całkiem zwyczajne, jednak bez problemu, gdyby ktoś chciał to mógłby ją dogonić. To właśnie ją zaniepokoiło, bo miała wrażenie, że ktoś za nią idzie. Nieco przyspieszyła kroku, aby oddalić się od tej osoby. Ona jednak nie odpuszczała. Nie mogła się tak po prostu zatrzymać, żeby sprawdzić co działo się za nią, bo to mogło doprowadzić do ewentualnej konfrontacji, a tej jednak wolałaby uniknąć, bez problemu jednak pewnie dałoby się ją dogonić. Dreszcz przeszedł jej po plecach, bo nie miała zielonego pojęcia, kto za nią podąża, czuła, że ktoś za nią idzie, nie była w stanie jednak wsłuchać się w te kroki, bo deszcz je zagłuszał.
Wydawało jej się, że ta osoba z każdą minutą znajdowała się coraz bliżej, co nie wróżyło niczego dobrego. Po ostatnich wydarzeniach, które ją spotkały była nieco przewrażliwiona, naprawdę liczyła na to, że dzisiejszy powrót do domu będzie spokojniejszy, najwyraźniej jednak los nie zamierzał dawać jej spokoju. Nie wiedziała, czy osoba, która za nią podążała wiedziała, że ona wie, iż to robi, to mogło być jej jedyną przewagą w tej chwili. Jeśli chciała w jakiś sposób zareagować, to był idealny moment.
Musiała działać szybko, nie była być może wojowniczką, ale jeśli zadziała z zaskoczeniem to będzie w stanie zadać jakikolwiek cios, a to mogłoby jej pozwolić zwiać stąd jak najszybciej. Jak pomyślała tak też zrobiła, zatrzymała się, przymknęła oczy nie chcąc patrzeć na to, co właśnie robiła i rzuciła się z uniesioną do góry ręką, którą najprawdopodobniej zamierzała uderzyć tego, kto się za nią znajdował. Mogłaby sięgnąć po różdżkę, ale o tym nie pomyślała, cóż - niby była taka rozsądna. Celowała? Tak właściwie to gdziekolwiek…
Sukces!
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control