Prudence nie była osobą, która wybierała przemoc. Nie zdarzało jej się to dotychczas raczej nigdy. Pojawiła się w niej jednak dziwna adrenalina spowodowana kilkoma, ostatnimi powrotami do domu. Stwierdziła, że to idealny moment, żeby spróbować czegoś nowego. Może nie było to zbyt humanitarne, ale ostatnio jakoś łatwo przychodziło jej testowanie najróżniejszych możliwości, po które kiedyś raczej nie sięgała. Ścisnęła więc tę swoją niezbyt wielką dłoń w pięść i po prostu się zamachnęła. Nie wybrała sobie żadnego celu, a mogła to zrobić - jako medyk doskonale wiedziała, która część ciała może zaboleć bardziej, a która mniej, wiedziała w jaki sposób można sprawić ból, czy wykluczyć przeciwnika z walki. Całkiem przypadkowo udało jej się trafić w takie miejsce - to był jej szczęśliwy dzień, czy coś. Miała zamknięte oczy, więc nie do końca wiedziała, kto stał się jej ofiarą - mogła się jednak wytłumaczyć, miała swoje argumenty, nie powinno się tak skradać za ludźmi.
W końcu otworzyła oczy, zrobiła krok do tyłu, przestała ściskać swoją dłoń, wtedy spojrzała przed siebie, wtedy mina jej zrzedła. Zorientowała się kogo zaatakowała i nie była już taka z siebie dumna, jak jeszcze kilka sekund temu. Jej mąż zaczął zwijać się z bólu, Prue trafiła go idealnie między nogi - gdyby był to obcy mężczyzna naprawdę byłaby zadowolona z efektu jaki osiągnęła, pewnie nawet by mu się tym pochwaliła po powrocie do domu. Teraz jednak… teraz jednak nie była do końca przekonana, czy to, że pozwoliła adrenalinie zadecydować o swoim postępowaniu było szczególnie rozsądne. Zrobiła mu krzywdę, przypadkowo, bo przypadkowo, ale jednak do tego doszło.
W jej głowie pojawiło się kilka pytań, co właściwie tu robił, dlaczego nie uprzedził jej, że pojawi się w okolicy ministerstwa, dlaczego się za nią skradał, zamiast poinformować o swojej obecności? Co miał w głowie, kiedy tak po prostu sobie za nią szedł. Myślał, że go zignoruje, nie zauważy, pozwoli się śledzić? No nie, to nie było przecież w jej stylu.
Nie do końca wiedziała, czy powinna do niego teraz podejść, nie miała pojęcia dokładnie, jaki ból odczuwał, nie wyglądało to jednak najlepiej, jasne spotykała się z różnymi urazami, ale trudno jej to było ocenić w skali bólu, no bo sama nie miała kutasa, więc nigdy nie miała też poczuć tego, jak to dokładnie wyglądało. Benjy zdecydowanie nie prezentował się teraz najlepiej. Musiała faktycznie mocno go poturbować… była jednak całkiem samodzielna.
Zrobiła krok do przodu, wyciągnęła dłoń w jego kierunku, ale zatrzymała ją w powietrzu, nie do końca wiedziała, czy to był dobry pomysł, po czymś takim. - Nie chciałam… - Zaczęła mówić, w sumie to chyba kłamała, zdecydowanie chciała skrzywdzić tego, kto się za nią skradał. - To znaczy, nie wiedziałam, że to Ty. W sumie to chciałam, ale gdybyś to nie był Ty. - Sprostowała swoje poprzednie słowa, chociaż zaczynała się nieco motać w zeznaniach. - Czy naprawdę uważałeś, że śledzenie mnie jest rozsądne? - Musiała zadać to pytanie, naprawdę zastanawiała się o czym myślał, kiedy postanowił podążać za nią w ciemności… - Przepraszam za to. - Wypadało chyba przeprosić go za to, że tak celnie trafiła, bo nie bez powodu teraz zwijał się z bólu. - Pozwolisz, że zerknę? Może nie tu… w sumie to głupie. - Stali przecież na środku jakiejś uliczki, gdzie w każdej chwili ktoś mógł się pojawić, ale była lekarzem, mogła mu jakoś ulżyć, chyba, w sumie sama nie wiedziała czy mogła, bo takie przypadki nie trafiały jej się zbyt często.
Czy chociaż jeden raz nie mogła wrócić do domu bez żadnych przygód? Los mógłby się w końcu nad nią zlitować.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control