[Zima 69, 12.12 galeria OdNova | Astoria & Millie] My Fairy Queen

Uniosła spojrzenie na funkcjonariuszkę, gdy z jej ust padło soczyste przekleństwo, po czym zapanowała krótka, gęsta cisza. Nie dlatego, że kogokolwiek zgorszyło słownictwo - w tej chwili było ono najmniej istotne, lecz dlatego, że kontrast pomiędzy dostojnym wnętrzem galerii a brutalną szczerością Millie był niemal namacalny. Skinęła więc tylko głową w potwierdzeniu.
Nie pozwoliła, by na jej twarzy pojawiło się choćby najdrobniejsze rozpoznanie, ale nie dlatego, że chciała ją zranić. Przeciwnie, potraktowanie jej jak każdego innego funkcjonariusza było jedynym przejawem szacunku, na jaki mogła sobie teraz pozwolić.
- To możliwe, jednak obraz jest na tyle wartościowy, że równie dobrze mogła to być jakaś zewnętrznie zorganizowana akcja - podrzuciła, chociaż kompletnie nie znała się na sprawach kryminalnych. Niemniej ucząc się historii sztuki wiedziała, jak częste były kradzieże i przywłaszczenia, a także jak trudno było odzyskać oryginały. Czas grał tutaj kluczową rolę, dlatego miała nadzieję, że panna Moody jest rzetelną pracownicą i nie zamiecie pod dywan problemu. Widziała oceniające spojrzenie ojca, domyślała się, że wolałby kogoś starszego i bardziej doświadczonego do prowadzenia tej sprawy, ale na szczęście wciąż pozostawał z tyłu, obserwując przebieg wydarzeń, gotowy w każdej chwili wkroczyć.
Patrzyła, jak pieczołowicie ułożone stosy pergaminów tracą swoją geometrię, jak raporty wysuwają się spod siebie pod niewłaściwym kątem, jak ekspertyza, którą jeszcze chwilę temu miała dokładnie po prawej stronie, nagle znalazła się pod listą zmian pracowników. Ten chaos kłuł ją w oczy i choć drgnęły jej palce, to nie odezwała się ani słowem, bo już podczas kursu zorientowała się, że taki brak zorganizowania wpisywał się w charakter dziewczyny. Zupełnie przeciwny do Astorii - dla niej każdy dokument miał swoje miejsce, ponieważ każde miejsce odpowiadało określonemu ciągowi logicznemu. Niemniej patrząc na nią dostrzegła coś, czego nie widziała podczas kursu. Wtedy chaos wydawał się wyłącznie chaosem - impulsem, brakiem dyscypliny, nieumiejętnością zatrzymania się na chwilę. Teraz zaczynała rozumieć, że był to sposób pracy. Niekonwencjonalny, drażniący jej własne poczucie porządku, ale może skuteczny. Millie nie szukała odpowiedzi w kolejności dokumentów. Szukała ich pomiędzy nimi, zestawiając fakty, których Astoria nigdy nie połączyłaby w ten sam sposób.
- Zatrudniliśmy go osiem miesięcy temu. Miał wyśmienite referencje, znakomicie przeszedł wstępne testy. Nie dał nam powodu do zwątpienia - odezwała się, a spojrzenie zatrzymało się na nazwisku wskazanym przez drugą kobietę.
- Personel sprzątający również znajduje się w dokumentacji - potwierdziła, ale po kolejnym pytaniu zawahała się. - Mamy podwykonawcę od zabezpieczeń, który zatrudnia i zmienia pracowników wedle własnych potrzeb. Możemy go wezwać - odwróciła się na moment do asystentki ojca, którą poprosiła o sprowadzenie żądanego mężczyzny. - Zaczekajmy w moim gabinecie, tam przeanalizujemy resztę dokumentów - zaproponowała i poprowadziła Moody do swojego królestwa. Obcasy wystukiwały równy rytm na marmurowej posadzce, odbijając się echem od kamiennych ścian, gdy przemierzały korytarze do skrzydła administracyjnego.
- Mam nadzieję, że reszta twojego zespołu właściwie zabezpieczy ślady i uda nam się odzyskać dzieło - powiedziała, wpuszczając funkcjonariuszkę przodem do gabinetu i wskazując jej miejsce przy biurku. Przez dłuższą chwilę pozwoliła jej analizować dokumenty w ciszy. Gdy ta skończyła, Avery postanowiła zadać nurtujące pytanie, skoro miały jeszcze trochę czasu do przybycia podwykonawcy.
- Nie spodziewałam się zobaczyć cię w roli brygadzistki. Porzuciłaś malowanie?