[1.10.1972, Icona] Niech mówią, że to nie jest miłość

Słowa Mony wyrwały go z oszołomienia. Łagodnie podniósł się na ramieniu, by spojrzeć na nią z żartobliwym wyrzutem. On właśnie przeżył doświadczenie niemal niebiańskie, a ona jedynie nie miała zastrzeżeń? A przecież bardzo, ale to bardzo starał się ją jak najbardziej usatysfakcjonować.

– Mhm… Wystawia mi pani zatem pozytywną recenzję? Nie widzi pani żadnych mankamentów, które przydałoby się poprawić? Żadnych błędów wymagających korekcji? – przejechał palcami po jej ramieniu. Wyraz jego twarzy spoważniał. – Mam nadzieję, że tak naprawdę nie było ci zaledwie poprawnie. Naprawdę możesz mi to powiedzieć. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby się poprawić.

Kilka nieprzyjemnych myśli przemknęło przez jego głowę. Co jeśli Mo przed nim udawała, żeby nie sprawić mu przykrości? Wiedział, że w wielu związkach tak to wyglądało i zdecydowanie nie chciał być mężczyzną, który nie potrafi zadowolić swojej kobiety. A co jeśli w głębi duszy była zawiedziona? Może spodziewała się, że bardziej przejmie inicjatywę?

Nie. To tylko głupia głowa podpowiadała mu takie pomysły. Przecież widział ją i słyszał. Nie dała mu żadnych znaków, że robił coś nie tak, wręcz przeciwnie. Nie wydawała się też wtedy nudzić. Bardzo dokładnie o to zadbał. Tak bardzo, że zapewne na następny dzień miał mieć porządne zakwasy.

– Wybacz, to znowu te… te durne wątpliwości. To chyba dlatego, że cały dzień o tym myślałem. Żeby cię pocałować. Myślałem, że wybuchnę, jakkolwiek dwuznacznie by to nie zabrzmiało. Zastanawiałem się, czy potrafię spełnić twoje oczekiwania? Czy cię nie zawiodę… W końcu czekaliśmy ponad dziesięć lat – westchnął i zbliżył się do Mony. Położył głowę na jej ramieniu. – Sprawiasz, że moje życie nareszcie jest dobre. Warte przeżycia. I kompletnie nie wiem, co z tym fantem zrobić.