05.07.2026, 09:55 ✶
— Wiem, że żyje.
Kilka drobnych kropli krwi rozprysnęło się na twarzy Gustawa. Wampir uniósł dłoń i dotknął opuszkami miejsca, gdzie wyczuwał wilgoć. Kiedy na palcu pozostała ciemna kropla, przyjrzał się jej przez krótką chwilę pod światło jak jubiler badający drogi klejnot. Następnie przesunął palcem po własnych ustach i starł krew językiem. Los nieszczęśnika przywiązanego do krzesła zajmował go jedynie o tyle, o ile pozostawał w związku z Gabrielem. Cała reszta była niepotrzebnym tłem.
Jebać się niestety nie mógł. Na znacznie bardziej ludzkie przyjemności natura od dawna odmówiła mu już prawa. Okrutna logika wampirzej krwi pozbawiła go wielu słabości właściwych śmiertelnikom, pozostawia jedynie wspomnienie po nich.
Istniały chwile, w których nawet najłagodniejsze słowo stawało się jedynie nowym ciężarem dokładanym do barków człowieka i tak przygniecionego własnym losem. Mądrość nakazywała wówczas milczeć. Wampirze monstrum przyglądało się Gabrielowi cierpliwie. Już dawno temu podjął nierozsądną decyzję, że nie przestanie się troszczyć, mimo że rozum z całą stanowczością doradzał mu postąpić wręcz przeciwnie.
— Martwisz mnie — odparł, kiedy uklęknął przy Gabrielu. Bez jednego zbędnego słowa wydobył z kieszeni śnieżnobiałą, lnianą chustkę. — Nie wiem, czy pamiętasz, lecz obiecałeś mi kiedyś, że przestaniesz umierać na moich oczach.
Kilka drobnych kropli krwi rozprysnęło się na twarzy Gustawa. Wampir uniósł dłoń i dotknął opuszkami miejsca, gdzie wyczuwał wilgoć. Kiedy na palcu pozostała ciemna kropla, przyjrzał się jej przez krótką chwilę pod światło jak jubiler badający drogi klejnot. Następnie przesunął palcem po własnych ustach i starł krew językiem. Los nieszczęśnika przywiązanego do krzesła zajmował go jedynie o tyle, o ile pozostawał w związku z Gabrielem. Cała reszta była niepotrzebnym tłem.
Jebać się niestety nie mógł. Na znacznie bardziej ludzkie przyjemności natura od dawna odmówiła mu już prawa. Okrutna logika wampirzej krwi pozbawiła go wielu słabości właściwych śmiertelnikom, pozostawia jedynie wspomnienie po nich.
Istniały chwile, w których nawet najłagodniejsze słowo stawało się jedynie nowym ciężarem dokładanym do barków człowieka i tak przygniecionego własnym losem. Mądrość nakazywała wówczas milczeć. Wampirze monstrum przyglądało się Gabrielowi cierpliwie. Już dawno temu podjął nierozsądną decyzję, że nie przestanie się troszczyć, mimo że rozum z całą stanowczością doradzał mu postąpić wręcz przeciwnie.
— Martwisz mnie — odparł, kiedy uklęknął przy Gabrielu. Bez jednego zbędnego słowa wydobył z kieszeni śnieżnobiałą, lnianą chustkę. — Nie wiem, czy pamiętasz, lecz obiecałeś mi kiedyś, że przestaniesz umierać na moich oczach.
Wiatr kołysze w locie ćmy
Wilki śpią mocno, że aż strach
I tylko ty nie śpisz Duszko ma
Boisz się nocnic, złych wietrzyc i zjaw
Wilki śpią mocno, że aż strach
I tylko ty nie śpisz Duszko ma
Boisz się nocnic, złych wietrzyc i zjaw