08.07.2026, 11:17 ✶
Kobieta, która pojawiła się w salonie, przypominała Émile'owi nocne niebo. Czarna suknia, sięgająca aż do hebanowej podłogi. Czarne włosy spływające falami na ramiona. Jej oczy – głębokie, bystre, ciemne acz lśniące w bladym świetle rzucanym przez sufitowe lampy. Poza tym nocne niebo pozostawało bezgwiezdne. Zachmurzone niczym angielskie sklepienie.
– Mademoiselle Lydia… – Wstał z miejsca i podszedł do kobiety. Skłaniając się, ujął jej dłoń. Wydawała się tak delikatna, ale nie krucha. Gdzieś za tymi oczami czaiła się tajemnica. Kto jak kto, ale Émile wiedział, że kobiety często potrafiły ukrywać swoją siłę. – Enchanté. – rzekł, pochylając się w ukłonie. Pocałował dłoń Lydii bardzo delikatnie, ledwo dotykając ustami chłodnej skóry.
Odsunął się grzecznie i usiadł z powrotem na fotelu. Odkrył, że strasznie spinał wszystkie mięśnie ciała. Proste plecy, dłonie splecione przed sobą. Nie patrzeć w podłogę, nie garbić się, uważnie słuchać, co mówią rozmówczynie. Musiał skoncentrować się na zewnętrzu, oddzielić emocje od kontekstu sytuacji. Chodziło w końcu o zawarcie pewnej umowy pomiędzy dwiema rodzinami. Najwyższy czas – rzekła mu matka, kiedy usłyszał o planach, które czyniła dłużej niżby wiedział. – Wreszcie nasza rodzina będzie coś znaczyła – dodał ojciec. Zawsze miał tę swoją ambicję. Bo kto uznał, że akurat ich linia była tą boczną? Émile zatem realizował aspiracje swej rodziny. Choć jak myślał o tym, że w gruncie rzeczy chodziło w tym o rozmnożenie się, zaczynał czuć się słabo.
– Dziękuję, już prawie zdążyłem się zaklimatyzować. Początki bywają oczywiście trudne. Ale Wyspy Brytyjskie z każdą chwilą coraz bardziej mnie oczarowują. – Kłamstwo kurtuazyjne, grzecznościowe. Tak naprawdę, im dłużej patrzył na magiczną Anglię, widział un pays d'imbéciles gouverné par des imbéciles. Nie wiedział jednak, czy to była jego wrodzona francuska niechęć do Albionu, czy może szczera obserwacja. – Nie zamierzam zatem wracać do Paryża. Panienka kiedyś odwiedzała Francję?
Było coś groteskowego w sytuacji, gdzie wciąż towarzyszyła im Ophelia Black. Przyzwoitka. Tak jakby mieli się na siebie rzucić, kiedy tylko zostaliby sami. Émile przyjrzał się tej dwójce. Spróbował odczytać, jakie jest między nimi powiązanie. Szczera miłość, chęć pomocy własnemu dziecku w odnalezieniu szczęścia, czy może rodowa ambicja?
Rzucam na Percepcję III, Nici. Chcę zobaczyć nić powiązania pomiędzy Ophelią a Lydią.
– Mademoiselle Lydia… – Wstał z miejsca i podszedł do kobiety. Skłaniając się, ujął jej dłoń. Wydawała się tak delikatna, ale nie krucha. Gdzieś za tymi oczami czaiła się tajemnica. Kto jak kto, ale Émile wiedział, że kobiety często potrafiły ukrywać swoją siłę. – Enchanté. – rzekł, pochylając się w ukłonie. Pocałował dłoń Lydii bardzo delikatnie, ledwo dotykając ustami chłodnej skóry.
Odsunął się grzecznie i usiadł z powrotem na fotelu. Odkrył, że strasznie spinał wszystkie mięśnie ciała. Proste plecy, dłonie splecione przed sobą. Nie patrzeć w podłogę, nie garbić się, uważnie słuchać, co mówią rozmówczynie. Musiał skoncentrować się na zewnętrzu, oddzielić emocje od kontekstu sytuacji. Chodziło w końcu o zawarcie pewnej umowy pomiędzy dwiema rodzinami. Najwyższy czas – rzekła mu matka, kiedy usłyszał o planach, które czyniła dłużej niżby wiedział. – Wreszcie nasza rodzina będzie coś znaczyła – dodał ojciec. Zawsze miał tę swoją ambicję. Bo kto uznał, że akurat ich linia była tą boczną? Émile zatem realizował aspiracje swej rodziny. Choć jak myślał o tym, że w gruncie rzeczy chodziło w tym o rozmnożenie się, zaczynał czuć się słabo.
– Dziękuję, już prawie zdążyłem się zaklimatyzować. Początki bywają oczywiście trudne. Ale Wyspy Brytyjskie z każdą chwilą coraz bardziej mnie oczarowują. – Kłamstwo kurtuazyjne, grzecznościowe. Tak naprawdę, im dłużej patrzył na magiczną Anglię, widział un pays d'imbéciles gouverné par des imbéciles. Nie wiedział jednak, czy to była jego wrodzona francuska niechęć do Albionu, czy może szczera obserwacja. – Nie zamierzam zatem wracać do Paryża. Panienka kiedyś odwiedzała Francję?
Było coś groteskowego w sytuacji, gdzie wciąż towarzyszyła im Ophelia Black. Przyzwoitka. Tak jakby mieli się na siebie rzucić, kiedy tylko zostaliby sami. Émile przyjrzał się tej dwójce. Spróbował odczytać, jakie jest między nimi powiązanie. Szczera miłość, chęć pomocy własnemu dziecku w odnalezieniu szczęścia, czy może rodowa ambicja?
Rzucam na Percepcję III, Nici. Chcę zobaczyć nić powiązania pomiędzy Ophelią a Lydią.
Rzut Z 1d100 - 46
Sukces!
Sukces!
Rzut Z 1d100 - 76
Sukces!
Sukces!
Monsieur sans visage
Et quand le soir viendra, l'air sera doux
Qui se jouera, caressant, dans vos voiles,
Et les regards paisibles des étoiles
Bienveillamment souriront aux époux.
Et quand le soir viendra, l'air sera doux
Qui se jouera, caressant, dans vos voiles,
Et les regards paisibles des étoiles
Bienveillamment souriront aux époux.