08.07.2026, 15:24 ✶
Helloise nie kategoryzowała roślin według żadnego kryterium mającego wyłonić te lubiane bardziej i mniej. Postrzegała przyrodę jako całość, jako system. Nie miało dla wiedźmy znaczenia, czy ogród Delyry obrasta truciznami, choć byłaby to niewątpliwie interesująca wskazówka o kobiecie. Tak samo nie miało dla Helloise znaczenia, czy są owe toksyny do czegoś wykorzystywane, czy tylko istnieją wokół Dolohov dla jej zwyrodniałej przyjemności.
Wędrowały razem przez jesienny ogród i czarownica wszystkiemu na swojej drodze ofiarowała tyle samo uwagi. Wydawała się nieobecna, gdy tak jej myśli rozwijały się między krzewami i rabatami, lecz nie zapomniała bynajmniej, że ma obok siebie Delyrę.
— Przychodzę z Kniei, ale zapiszę ci, jak mogą trafić do mnie ptaki — rzekła, niespiesznie przemierzając kolejną alejkę w ślad za panią ogrodu.
Wtem coś zabrzęczało, pojaśniało w ziemi. Wyciągnęło ze wspomnień czarownicy podobne wydarzenie; poprzedni raz, gdy natrafiła w tym ogrodzie na takie znalezisko.
Na ustach wiedźmy wykwitł dobrotliwy uśmiech, gdy patrzyła z góry, jak elegancka i ważna Delyra Dolohov schodzi na kolana i nurza palce nagich rąk w miękkiej glebie. Bez zawahania — tak jak powinna. Zyskała w tamtej chwili w oczach Helloise nieco uznania.
Nie musiała wiedźma długo czekać, nim jej przypuszczenia się potwierdziły: Delyra wyciągnęła z ziemi flakon bliźniaczy temu, który nie tak dawno odnalazła tu sama Helloise.
Kobieta klęknęła obok, ciekawa, czy i ten egzemplarz stopnieje w rękach, które wyjęły go z ziemi — tak też się stało. Gdy szkło rozgrzało się i rozpłynęło, Helloise chwyciła szczupły nadgarstek Dolohov i przysunęła go bliżej swojej twarzy. Zamknęła oczy, aby skupić się na zapachu i przekonać się, czy tym razem woń odsłoni przed nią więcej.
// rzucam WOP na rozpoznanie składników eliksiru
Wędrowały razem przez jesienny ogród i czarownica wszystkiemu na swojej drodze ofiarowała tyle samo uwagi. Wydawała się nieobecna, gdy tak jej myśli rozwijały się między krzewami i rabatami, lecz nie zapomniała bynajmniej, że ma obok siebie Delyrę.
— Przychodzę z Kniei, ale zapiszę ci, jak mogą trafić do mnie ptaki — rzekła, niespiesznie przemierzając kolejną alejkę w ślad za panią ogrodu.
Wtem coś zabrzęczało, pojaśniało w ziemi. Wyciągnęło ze wspomnień czarownicy podobne wydarzenie; poprzedni raz, gdy natrafiła w tym ogrodzie na takie znalezisko.
Na ustach wiedźmy wykwitł dobrotliwy uśmiech, gdy patrzyła z góry, jak elegancka i ważna Delyra Dolohov schodzi na kolana i nurza palce nagich rąk w miękkiej glebie. Bez zawahania — tak jak powinna. Zyskała w tamtej chwili w oczach Helloise nieco uznania.
Nie musiała wiedźma długo czekać, nim jej przypuszczenia się potwierdziły: Delyra wyciągnęła z ziemi flakon bliźniaczy temu, który nie tak dawno odnalazła tu sama Helloise.
Kobieta klęknęła obok, ciekawa, czy i ten egzemplarz stopnieje w rękach, które wyjęły go z ziemi — tak też się stało. Gdy szkło rozgrzało się i rozpłynęło, Helloise chwyciła szczupły nadgarstek Dolohov i przysunęła go bliżej swojej twarzy. Zamknęła oczy, aby skupić się na zapachu i przekonać się, czy tym razem woń odsłoni przed nią więcej.
// rzucam WOP na rozpoznanie składników eliksiru
Rzut PO 1d100 - 46
Sukces!
Sukces!
dotknij trawy