08.07.2026, 17:29 ✶
Ceremonia trwała jeszcze kilka długich minut, choć Astorii wydawało się, że czas przestał płynąć w znany jej sposób i zamiast przesuwać się naprzód, zawisł nad cmentarzem ciężki, nieruchomy, odmierzany wyłącznie kolejnymi uderzeniami jej serca. Próbowała niemal bez przerwy, wysyłając własnemu ciału kolejne nieme polecenia, każąc palcom rozluźnić uścisk, odzyskać kontrolę - bezskutecznie. Jednocześnie nie pozwoliła sobie oprzeć o niego ani odrobinę więcej ciężaru, niż wymuszał ten mimowolny chwyt.
Z oddali docierał do niej spokojny głos prowadzącego ceremonię. Nie rozumiała już większości wypowiadanych słów.
Zamknęła na moment oczy i powoli nabrała powietrza. Raz za razem, do momentu aż świat przestał wirować z taką siłą, a obraz odzyskał ostrość na tyle, by mogła bezpiecznie zrobić krok. Dopiero wtedy rozluźniła palce. Odsunęła się powoli.
- Dziękuję - mruknęła. Zrobił dokładnie to, czego w tamtej chwili potrzebowała, nie odbierając jej przy tym resztek godności.
Skinęła głową z tą samą powściągliwą elegancją, która od zawsze była jej tarczą, po czym odwróciła się i ruszyła przed siebie spokojnym, równym krokiem. Dopóki pozostawała w zasięgu wzroku pozostałych żałobników, nie pozwoliła sobie na najmniejsze zawahanie. Dopiero kiedy minęła kamienną bramę i znalazła się wystarczająco daleko od ludzi, pozwoliła sobie zwolnić. Marzyła już tylko o tym, żeby wrócić do domu.
Z oddali docierał do niej spokojny głos prowadzącego ceremonię. Nie rozumiała już większości wypowiadanych słów.
Zamknęła na moment oczy i powoli nabrała powietrza. Raz za razem, do momentu aż świat przestał wirować z taką siłą, a obraz odzyskał ostrość na tyle, by mogła bezpiecznie zrobić krok. Dopiero wtedy rozluźniła palce. Odsunęła się powoli.
- Dziękuję - mruknęła. Zrobił dokładnie to, czego w tamtej chwili potrzebowała, nie odbierając jej przy tym resztek godności.
Skinęła głową z tą samą powściągliwą elegancją, która od zawsze była jej tarczą, po czym odwróciła się i ruszyła przed siebie spokojnym, równym krokiem. Dopóki pozostawała w zasięgu wzroku pozostałych żałobników, nie pozwoliła sobie na najmniejsze zawahanie. Dopiero kiedy minęła kamienną bramę i znalazła się wystarczająco daleko od ludzi, pozwoliła sobie zwolnić. Marzyła już tylko o tym, żeby wrócić do domu.
Koniec sesji
learn the rules
then break some
then break some