11.07.2026, 23:13 ✶
Znajome wnętrza OdNowa powitały go niemal sterylnie cichą atmosferą. Galeria, poza dniami, kiedy odbywały się w niej wydarzenia artystyczne, była miejscem kontemplacji sztuki, raczej dystyngowanym i eleganckim, niż tłocznym. Nawet pracownicy poruszali się po niej jakoś spokojniej, niż po The Globe, gdzie zawsze w którejś z sal albo na którejś ze scen ktoś tańczył, deklamował, grał na instrumencie, składał lub rozkładał scenografię, zbierał opieprz albo kłócił się. Teatr był ruchem. Galeria przywodziła na myśl sanktuarium.
Hannibal kochał teatralny rozgardiasz, ale dziś chłonął zaciszną aurę. Po weekendowym wyjeździe, który miał być odskocznią od codziennej ciężkiej pracy gwiazdy sceny (no i był, pomyślał z przekąsem Selwyn, oderwałem się, jak noga przy nieudanej teleportacji!) należało mu się trochę spokoju. W jednej z mijanych sal naprzeciwko wejścia dostrzegł rzeźbę przedstawiającą syrenę siedzącą na czymś, co niepokojąco przypominało płaską kamienną ławę. Albo ołtarz. Hannibal zamarł wzdrygnął się lekko i pospiesznie minął wejście.
Przytrzymał drzwi dla wychodzącej z korytarza oznaczonego jako “tylko dla personelu” młodej czarownicy - zapewne stażystki - niosącej tacę z pustymi filiżankami i spodeczkami.
- Dziękuję - odpowiedziała, nieco skrępowana, a on obdarzył ją uprzejmym uśmiechem. Kiedy ruszyła w swoją stronę, przestąpił próg korytarza.
Nim przeszklone drzwi zamknęły się za nim, rozległ się świdrujący kobiecy krzyk, całkiem niepasujący do tego miejsca, a słyszalny chyba w całym skrzydle. Postacie na rozwieszonych na ścianach obrazach podskoczyły, a jeden renesansowo i dostojnie wyglądający czarodziej w surowej czarnej szacie burknął karcąco:
- Merlinie, co za wrzaski, kogo oni wpuszczają teraz!
Hannibal skrzywił się i zrobił ruch, jakby chciał wtulić głowę w ramiona, a potem skrzywił się jeszcze bardziej, kiedy do krzyku dołączył brzęk tłuczonej porcelany. Będzie trochę sprzątania. Miał nadzieję, że to nie były ulubione filiżanki któregoś z Averych.
Głos dochodził zza drugich drzwi na lewo - tych samych, do których skierowała go kobieta pracująca na recepcji. Hannibal przyspieszył kroku. Zapukał i nacisnął na klamkę, nie czekając na zaproszenie. Uchylił drzwi.
- Astoria? - zapytał, zostawiając kuzynce czas na ewentualne uprzedzenie go, żeby nie wchodził - Wszystko w porządku?
Hannibal kochał teatralny rozgardiasz, ale dziś chłonął zaciszną aurę. Po weekendowym wyjeździe, który miał być odskocznią od codziennej ciężkiej pracy gwiazdy sceny (no i był, pomyślał z przekąsem Selwyn, oderwałem się, jak noga przy nieudanej teleportacji!) należało mu się trochę spokoju. W jednej z mijanych sal naprzeciwko wejścia dostrzegł rzeźbę przedstawiającą syrenę siedzącą na czymś, co niepokojąco przypominało płaską kamienną ławę. Albo ołtarz. Hannibal zamarł wzdrygnął się lekko i pospiesznie minął wejście.
Przytrzymał drzwi dla wychodzącej z korytarza oznaczonego jako “tylko dla personelu” młodej czarownicy - zapewne stażystki - niosącej tacę z pustymi filiżankami i spodeczkami.
- Dziękuję - odpowiedziała, nieco skrępowana, a on obdarzył ją uprzejmym uśmiechem. Kiedy ruszyła w swoją stronę, przestąpił próg korytarza.
Nim przeszklone drzwi zamknęły się za nim, rozległ się świdrujący kobiecy krzyk, całkiem niepasujący do tego miejsca, a słyszalny chyba w całym skrzydle. Postacie na rozwieszonych na ścianach obrazach podskoczyły, a jeden renesansowo i dostojnie wyglądający czarodziej w surowej czarnej szacie burknął karcąco:
- Merlinie, co za wrzaski, kogo oni wpuszczają teraz!
Hannibal skrzywił się i zrobił ruch, jakby chciał wtulić głowę w ramiona, a potem skrzywił się jeszcze bardziej, kiedy do krzyku dołączył brzęk tłuczonej porcelany. Będzie trochę sprzątania. Miał nadzieję, że to nie były ulubione filiżanki któregoś z Averych.
Głos dochodził zza drugich drzwi na lewo - tych samych, do których skierowała go kobieta pracująca na recepcji. Hannibal przyspieszył kroku. Zapukał i nacisnął na klamkę, nie czekając na zaproszenie. Uchylił drzwi.
- Astoria? - zapytał, zostawiając kuzynce czas na ewentualne uprzedzenie go, żeby nie wchodził - Wszystko w porządku?