16.07.2026, 09:17 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.07.2026, 09:17 przez Anthony Shafiq.)
To nie był pierwszy raz kiedy Jonathan zapadał się w słodkich odmętach bezmyślnej, ale jakże słodkiej paplaniny pod wpływem eliksiru nasennego. Znaczy… uspokajającego. Anthony skłamałby, gdyby zaprzeczył, jak wielką przyjemność sprawiały mu te oniryczne chwile, gdy Selwyn otulony puchem magicznej alchemii po prostu zabierał go w rejs po bezmiarze jego gorących uczuć, mających zapach parzonej kawy i hiszpańskiego słońca.
Oczywiście Shafiq nie zamierzał w żaden sposób zrezygnować z łagodnej pieszczoty, odczuwając niemałą przyjemność w samym akcie bliskości, w tej unikatowej intymności, która - jak mu się zdawało przez kilka dekad jego życia - nigdy nie mogła być jego udziałem.
And yet… oto siedzieli w ciasnym przedziale Orient Expressu i tulili się do siebie, a Anthony śmiał się cicho z kolejnych tez wykładanych przez jego jakże doskonałego w swej nieporadności zastępcy.
– Bardzo liczyłem że już jesteś… chociaż trochę. Ja jestem cały czas – droczył się, bo przecież żadne nie dawało sobie powodów do zazdrości. Był zazdrosny, to fakt, ale nie zamierzał za to więcej przepraszać. W końcu to zazdrość finalnie pchnęła ich ku sobie. I jedno samotne łóżko. I zepsuty świstoklik. I śnieżna zawieja. – Tak oczywiście, nigdy nie zasypiasz – zgadzał się, dobrotliwie głaszcząc go kojąco i czekając aż zaśnie. Potem jednak na moment wstrzymał oddech słysząc tak słodką, absolutnie naturalną odpowiedź Jonathana. Kocham Cię. Ja Ciebie też. Normalny, naturalny w swojej istocie duet. Tak zaskakujący dla niego. Wciąż. Nie mógł się przyzwyczaić. Może też trochę nie chciał się przyzwyczaić zachłyśnięty nowością ich bardzo starych uczuć. Tego unikatowego wrażenia, gdy dawną gorycz z poprzednich czysto platonicznych wyznań, teraz stało za nimi to wszystko czym teraz byli.
Związkiem.
Oparł policzek o ukochaną głowę i wrócił do głaskania.
– Znajdziemy czas, Jasper wyczaruje dla nas chwilę czy dwie, a może i pełny kwadrans na chłonięcie najbardziej soczystych ciekawostek ukrytych w Lozannie przed Londyńskimi oczyma. Obiecuję, pójdziemy tam tylko we dwoje… – stracił rachubę w pocałunkach, gdy miał ochotę cały czas przecież wargami pieczętować na nim swoją miłość. Tak teraz ucałował czubek zmartwionej głowy, która… coż… zdawała się coraz mniej szalona. Oby rzeczywiście nic się nie stało. Miał plan. Miał kilka planów awaryjnych, ewakuacyjnych, lub defensywnych na wypadek niespodziewanego ataku. Cieszył się, że Jonathan nie dopytywał o asystę aurora na delegacji. Bardzo się cieszył. Wolał nie dokładać mu zmartwień. Wystarczyła metalowa bestia w której metalowych trzewiach tak bezczelnie odpoczywali w swoim objęciu.
Oczywiście Shafiq nie zamierzał w żaden sposób zrezygnować z łagodnej pieszczoty, odczuwając niemałą przyjemność w samym akcie bliskości, w tej unikatowej intymności, która - jak mu się zdawało przez kilka dekad jego życia - nigdy nie mogła być jego udziałem.
And yet… oto siedzieli w ciasnym przedziale Orient Expressu i tulili się do siebie, a Anthony śmiał się cicho z kolejnych tez wykładanych przez jego jakże doskonałego w swej nieporadności zastępcy.
– Bardzo liczyłem że już jesteś… chociaż trochę. Ja jestem cały czas – droczył się, bo przecież żadne nie dawało sobie powodów do zazdrości. Był zazdrosny, to fakt, ale nie zamierzał za to więcej przepraszać. W końcu to zazdrość finalnie pchnęła ich ku sobie. I jedno samotne łóżko. I zepsuty świstoklik. I śnieżna zawieja. – Tak oczywiście, nigdy nie zasypiasz – zgadzał się, dobrotliwie głaszcząc go kojąco i czekając aż zaśnie. Potem jednak na moment wstrzymał oddech słysząc tak słodką, absolutnie naturalną odpowiedź Jonathana. Kocham Cię. Ja Ciebie też. Normalny, naturalny w swojej istocie duet. Tak zaskakujący dla niego. Wciąż. Nie mógł się przyzwyczaić. Może też trochę nie chciał się przyzwyczaić zachłyśnięty nowością ich bardzo starych uczuć. Tego unikatowego wrażenia, gdy dawną gorycz z poprzednich czysto platonicznych wyznań, teraz stało za nimi to wszystko czym teraz byli.
Związkiem.
Oparł policzek o ukochaną głowę i wrócił do głaskania.
– Znajdziemy czas, Jasper wyczaruje dla nas chwilę czy dwie, a może i pełny kwadrans na chłonięcie najbardziej soczystych ciekawostek ukrytych w Lozannie przed Londyńskimi oczyma. Obiecuję, pójdziemy tam tylko we dwoje… – stracił rachubę w pocałunkach, gdy miał ochotę cały czas przecież wargami pieczętować na nim swoją miłość. Tak teraz ucałował czubek zmartwionej głowy, która… coż… zdawała się coraz mniej szalona. Oby rzeczywiście nic się nie stało. Miał plan. Miał kilka planów awaryjnych, ewakuacyjnych, lub defensywnych na wypadek niespodziewanego ataku. Cieszył się, że Jonathan nie dopytywał o asystę aurora na delegacji. Bardzo się cieszył. Wolał nie dokładać mu zmartwień. Wystarczyła metalowa bestia w której metalowych trzewiach tak bezczelnie odpoczywali w swoim objęciu.