[5.08.1972, Émile & Lydia] Ce qui fait la nuit

Uśmiechnął się na wspomnienie Paryża. Nawet widziany z okna przewyższał Londyn swą urodą. A francuskie wina, szczególnie te produkowane przez jego rodzinę, zawsze smakowały o niebo lepiej niż sikacze, które pito na Wyspach Brytyjskich. Czy można się spodziewać wysublimowanego smaku po kimś, kto uważa, że najlepszym napojem na świecie jest piwsko? Émile wiedział, że negatywne nastawianie się do Anglii tylko mu zaszkodzi. Nie mógł skwaszać sobie wiecznie humoru swą tęsknotą za domem.

– Musi kiedyś panienka odwiedzić Paryż. Szczególnie tamtejsze muzea i galerie sztuki – rzekł tak poprawnie, jak to było możliwe. Zorientował się, że sytuacja ta przypomina teatr absurdu, sztukę autorstwa Ionesca. Ludzie skrępowani obyczajem siadają naprzeciwko siebie i mówią do siebie, ale jednocześnie nie mówią nic. – Żałuję, że nie przyniosłem paniom butelki francuskiego wina. Przy najbliższej wizycie się poprawię. – Ot lekki żart, z którego nikt o zdrowych zmysłach by się nie zaśmiał.

Na słowa o krukach Émile niemal zmarszczył brwi. Gdyby nie był dobrze wychowany, zapewne zaśmiałby się. Wiedział bowiem, że niektórzy, zazwyczaj pasjonaci wróżbiarstwa, traktowali wszystko jako omen. A ciągu przyczynowo skutkowego często po prostu nie było. Pewne wydarzenia w świecie najzwyczajniej się nie łączyły. Każdy lekarz musiał to wiedzieć. Nie można było postawić diagnozy na podstawie przelotu ptaków zamiast badania i wywiadu medycznego.

– Podróż była spokojna, dziękuję za troskę – odparł spokojnie. Mimo całego swego sceptycyzmu, czuł lekki niepokój, gdy patrzył na kobietę. Bał się, że pozostanie w jego snach, że za pomocą jakiejś sztuczki wniknie głęboko w jego świadomość i zobaczy to, co najmocniej ukrywał. – Słyszałem, że zajmuje się mademoiselle snowidzeniem. To trudna sztuka, prawda?

Może dlatego lot kruków miał dla kobiety takie znaczenie. W snach wszak wszystko wiązało się z jakimś sensem, sygnifikowało. Można było na tej podstawie chociażby rozpoznawać niektóre choroby i klątwy. A znaki infekcji organizmu często brano za kolejne omeny. Gorączka robiła swoje z umysłem, a majaki zazwyczaj nie miały dużo wspólnego z rzeczywistością poza głową pacjenta.