16.07.2026, 09:39 ✶
– Wprost marzę o tym, aby pogryzły mnie jadowite, latające gnomy albo ganiał po kuchni jakiś żebrak – przyznał Christopher, machając znów kilka razy różdżką. Odrywał sadzę od ubrań, posyłając ją z powrotem do kominka, a potem zmiótł i tę, która osadziła się przy samym kominku na podłodze. Dopiero potem powoli zaczął krążyć po salonie, z wysoko uniesioną różdżką, oświetlając najbliższą okolicę. I nasłuchując. Czy nie słychać bzyczenia albo innych, podejrzanych odgłosów, które wskazywałyby na to, że coś zagnieździło się w domu.
– Wróżbiarstwo? Koledzy pewnie zabiliby mnie śmiechem – stwierdził, półżartem, półserio. I tak nieraz musiał bić się ze znajomymi, którzy oskarżali go o dziewczyńskość, bo lubił rysować, umiał szyć, a jego rodzina zajmowała się „robieniem sukienek”. Oczywiście ci sami koledzy byli teraz klientami Domu Mody Rosierów, a dziewczyna niejednego z nich pewnie marzyła o kreacji spod ręki Christophera Rosiera. – Nigdy zresztą nie miałem do tego talentu. Dla mnie fusy służą do tego, żeby zaparzyć herbatę, nie odczytywać z nich przyszłość – oświadczył, gdy obszedł salon i upewnił się, że nic ich nie zaatakuje. Podszedł do jednego z foteli, obmacał go podejrzliwie, a potem wreszcie usiadł.
Był miękki. Wygodny. W porządku, fotele były niewątpliwym plusem. Prawdopodobnie miło było tutaj usiąść w jakiś pogodny dzień, przy otwartych dniach tarasowych. Gdy spoglądał na posadzkę, też wydawała się w dobrym stanie, drewniana, wymagająca co najwyżej odświeżenia. Okna były też duże, a on lubił, gdy we wnętrzach nie brakowało światła.
I nie miały zasłon.
Żadnych bachantek.
– Mam nadzieję, że jakieś znajdziemy – odparł odnośnie lamp. Z salonu pewnie je zabrano, ale może jakieś będą przymocowane przy ścianach, zwłaszcza w kuchni. – Nie sądziłem, że będzie tutaj tak padać – dodał, spoglądając ku oknu, za którym na moment zrobiło się jasno, bo niebo przecięła błyskawica. Ogród w tym świetle wyglądał niemal upiornie. – To sceneria prawie jak z ponurej książki o potworach albo seryjnych zabójcach w opuszczonych domach.
Wyobraźnię miał na tyle bogatą, że gdy wypowiedział te słowa, spojrzał odruchowo ku przejściu, jakby oczekując, że stanie w nich jakaś ciemna sylwetka. Ale nic takiego się nie stało, Chris więc podniósł się z fotela i ruszył do, jak mu się wydawało, przedpokoju.
– A jeżeli już o potworach, miałem wczoraj straszliwie dziwny sen. Prowadziłem w nim mugolski samochód. W życiu nawet nie siedziałem w mugolskim samochodzie, nie mówiąc o prowadzeniu go. Jakiś potwór porysował mi drzwi i byłem z tego powodu strasznie wkurzony – wyznał, stając w przedpokoju i sprawdzając, dokąd dało się z niego przejść. Jak się okazało, do kuchni, łazienki, czegoś, co wyglądało jak gabinet, były tez schody wiodące na górę.
– Wróżbiarstwo? Koledzy pewnie zabiliby mnie śmiechem – stwierdził, półżartem, półserio. I tak nieraz musiał bić się ze znajomymi, którzy oskarżali go o dziewczyńskość, bo lubił rysować, umiał szyć, a jego rodzina zajmowała się „robieniem sukienek”. Oczywiście ci sami koledzy byli teraz klientami Domu Mody Rosierów, a dziewczyna niejednego z nich pewnie marzyła o kreacji spod ręki Christophera Rosiera. – Nigdy zresztą nie miałem do tego talentu. Dla mnie fusy służą do tego, żeby zaparzyć herbatę, nie odczytywać z nich przyszłość – oświadczył, gdy obszedł salon i upewnił się, że nic ich nie zaatakuje. Podszedł do jednego z foteli, obmacał go podejrzliwie, a potem wreszcie usiadł.
Był miękki. Wygodny. W porządku, fotele były niewątpliwym plusem. Prawdopodobnie miło było tutaj usiąść w jakiś pogodny dzień, przy otwartych dniach tarasowych. Gdy spoglądał na posadzkę, też wydawała się w dobrym stanie, drewniana, wymagająca co najwyżej odświeżenia. Okna były też duże, a on lubił, gdy we wnętrzach nie brakowało światła.
I nie miały zasłon.
Żadnych bachantek.
– Mam nadzieję, że jakieś znajdziemy – odparł odnośnie lamp. Z salonu pewnie je zabrano, ale może jakieś będą przymocowane przy ścianach, zwłaszcza w kuchni. – Nie sądziłem, że będzie tutaj tak padać – dodał, spoglądając ku oknu, za którym na moment zrobiło się jasno, bo niebo przecięła błyskawica. Ogród w tym świetle wyglądał niemal upiornie. – To sceneria prawie jak z ponurej książki o potworach albo seryjnych zabójcach w opuszczonych domach.
Wyobraźnię miał na tyle bogatą, że gdy wypowiedział te słowa, spojrzał odruchowo ku przejściu, jakby oczekując, że stanie w nich jakaś ciemna sylwetka. Ale nic takiego się nie stało, Chris więc podniósł się z fotela i ruszył do, jak mu się wydawało, przedpokoju.
– A jeżeli już o potworach, miałem wczoraj straszliwie dziwny sen. Prowadziłem w nim mugolski samochód. W życiu nawet nie siedziałem w mugolskim samochodzie, nie mówiąc o prowadzeniu go. Jakiś potwór porysował mi drzwi i byłem z tego powodu strasznie wkurzony – wyznał, stając w przedpokoju i sprawdzając, dokąd dało się z niego przejść. Jak się okazało, do kuchni, łazienki, czegoś, co wyglądało jak gabinet, były tez schody wiodące na górę.