16.07.2026, 20:51 ✶
Prychnął krótko na pierwsze słowa pana prawnika, bo pan prawnik nie miał przecież ekspertyzy i zawodu pozwalającego mu wydawać takie osądy. Kolejne zdanie skierowane w jego stronę padały już do tylnych części jego ciała i obrażały go jeszcze bardziej niż sama obecnośc Delkury w niemalże jego pokoju hotelowym. To ON był tu zaproszony, a Gustawuś się w prosił.
Może jednak trzeba było mu powiedzieć, żeby szedł się jebać?
– Nie pamiętam, więc w obliczu bogów, szatanów, demoniszczów i tyszącletniech wskazówków zwalniam uroczyszsie sam siebie amen – odpalił dramatycznie, prześmiewczo, choć w sercu realnie się mu gotowało, nawet jesli sam organ nie był zbyt ruchawy. Realnie nie pamiętał jej obietnicy, ale umówmy się, kiedy on ostatnim razem rozmawiał na poważnie z tym lalusiem adwokaciną? Był wtedy obłąkańczo wściekły, opętany wciąż przez niszczony posąg, który w nim upatrywał zdradę i przedmiot pomsty. Cóż… nie da się ukryć, że tak właśnie było. Tańcząc daleko poza horyzontem zdarzeń zdrowia psychicznego, Gabriel, wówczas Jean-Baptiste kolejnych imion, byłby w stanie powiedzieć wszystko, obiecać wszystko, wypłakać wszystko, przyjąć na siebie winy całego świata, byleby tylko nie czuć ostrza rytualnego noża, którego tam nie było, a który jakże dosadnie włamywał się pod jego skórę, by dać rzeźbie ostatnią, ostateczną ofiarę. Statua, przeklęta statua igrała z jego umysłem, mszcząc się paskudnie za to, że wyrwał z jej rąk pannę Rosewood.
Gdyby tylko nie weszła do piwnicy… gdyby tylko…
Westchnął ciężko, czując nadal obecność drugiego wampira w zakresie swojego postrzegania świata. A wieczór był tak rozpaczliwie piękny. A może ekstatycznie beznadziejny?
– Rozumiem, że imś pan smartfiony nie zamirza wypierdalać z mojej kolacji? Powiesiałbym… powie… dawaj… zeżryj go do końsa. Ale ftedy bęsie martfy i WTEDY, ha! WTEDY będę potrzebowaś prafika. I Ty tesz laleczko. - Na brzuchu mu było jednak nie wygodnie, więc z impetem obrócił się na powrót na plecy. W sumie tak było lepiej. Nogi uwalił na szklanym stoliczku herbacianym i zapatrzył się w sufit. Co za miejsce pozbawione gustu. Z pewnością spodobałoby się Jonathanowi.
Może jednak trzeba było mu powiedzieć, żeby szedł się jebać?
– Nie pamiętam, więc w obliczu bogów, szatanów, demoniszczów i tyszącletniech wskazówków zwalniam uroczyszsie sam siebie amen – odpalił dramatycznie, prześmiewczo, choć w sercu realnie się mu gotowało, nawet jesli sam organ nie był zbyt ruchawy. Realnie nie pamiętał jej obietnicy, ale umówmy się, kiedy on ostatnim razem rozmawiał na poważnie z tym lalusiem adwokaciną? Był wtedy obłąkańczo wściekły, opętany wciąż przez niszczony posąg, który w nim upatrywał zdradę i przedmiot pomsty. Cóż… nie da się ukryć, że tak właśnie było. Tańcząc daleko poza horyzontem zdarzeń zdrowia psychicznego, Gabriel, wówczas Jean-Baptiste kolejnych imion, byłby w stanie powiedzieć wszystko, obiecać wszystko, wypłakać wszystko, przyjąć na siebie winy całego świata, byleby tylko nie czuć ostrza rytualnego noża, którego tam nie było, a który jakże dosadnie włamywał się pod jego skórę, by dać rzeźbie ostatnią, ostateczną ofiarę. Statua, przeklęta statua igrała z jego umysłem, mszcząc się paskudnie za to, że wyrwał z jej rąk pannę Rosewood.
Gdyby tylko nie weszła do piwnicy… gdyby tylko…
Westchnął ciężko, czując nadal obecność drugiego wampira w zakresie swojego postrzegania świata. A wieczór był tak rozpaczliwie piękny. A może ekstatycznie beznadziejny?
– Rozumiem, że imś pan smartfiony nie zamirza wypierdalać z mojej kolacji? Powiesiałbym… powie… dawaj… zeżryj go do końsa. Ale ftedy bęsie martfy i WTEDY, ha! WTEDY będę potrzebowaś prafika. I Ty tesz laleczko. - Na brzuchu mu było jednak nie wygodnie, więc z impetem obrócił się na powrót na plecy. W sumie tak było lepiej. Nogi uwalił na szklanym stoliczku herbacianym i zapatrzył się w sufit. Co za miejsce pozbawione gustu. Z pewnością spodobałoby się Jonathanowi.