17.07.2026, 16:25 ✶
Słysząc ciche, satysfakcjonujące zapewnienie ze strony Anthony’ego, Ceolsige pozwoliła sobie na chwilę rozluźnienia. Odchyliła się swobodniej na siedzeniu, opierając plecy o miękkie oparcie karocy. Srebrzysto-szare pióra jej peleryny zaszumiały cicho pod wpływem tego ruchu, układając się wokół jej ramion niczym skrzydła wielkiego ptaka.
Uniósłszy dłoń, na której jeszcze przed chwilą spoczywały resztki przedziwnego płynu. przyjrzała się jej przez ułamek sekundy z uwagą. Przebiegła opuszkami palców po czystej już skórze, po czym odetchnęła głęboko, wypuszczając powietrze w wyrazie nieco teatralnego, salonowego żalu.
– Cóż… muszę z przykrością stwierdzić, panie Shafiq, że trunki serwowane u Lestrange’ów zdecydowanie szkodzą zdrowiu – rzuciła z lekkim, kpiarskim uśmiechem, obracając niedawną niedyspozycję w żartobliwą anegdotę o kiepskim bankiecie.
– Z racji osobliwej natury tego zjawiska… - płynnie i bez wysiłku wróciła do głównego wątku ich rozmowy. Jej ton stał się lżejszy, niemal niedbały, jakby rozmawiali o błahych plotkach z „Proroka Codziennego”, a nie o zakazanej czarnej magii. - moje skromne umiejętności pomogły o tyle tylko, że dały mi pewne podstawy, by w ogóle poważyć się na podobny krok. – wyjaśniła gładko, a w jej melodyjnym głosie pobrzmiewała nuta absolutnego spokoju. – Bardzo prawdopodobne, że każdy, kogo skusiłaby ciekawość i dotknął podniebieniem tego specyfiku, poznałby dokładnie to samo wspomnienie. Odnoszę wrażenie, że nie jest to zjawisko, które szczególnie dba o swoją tajemniczość.
W tym momencie uniosła wzrok, celując wyzywającym spojrzeniem prosto w oczy Anthony’ego. Uniosła brwi w niemym, teatralnym geście przygany. Dopiero po tej krótkiej, wymownej pauzie kontynuowała swoją opowieść.
- Bazą… - spojrzenie opuściła przygana a stało się skupione i celowe. Jakby nakierowane na przykucie do siebie uwagi rozmówcy. - wydawała się być stara, przeleżała woda różana wymieszana z odrobiną zmielonych kwiatów księżycowej rosy. Następnie pojawiła się krew. Krew różnych istot i jednorożców, której towarzyszył charakterystyczny posmak czarnej magii użytej do zakończenia żywotów tych ofiar. Po tym przyszedł intensywny odór starego mięsa i ektoplazmy. Tu pojawiają się wątpliwości. Ektoplazma raczej jest objawem zjawiska niż elementem składu zawartego we wspomnieniu eliksiru.
Delikatnym gestem dłoni zatańczyła smukłymi palcami tuż obok swojej twarzy. Jakby odruchowo rozgarniała jakiś zapach lub rozpraszała hipnotyczny trans.
– Natura tego zjawiska nie zdradza absolutnie nic na temat samego procesu przetwarzania czy łączenia owych składników. Ledwie ich sucha lista wydaje się w nim zawarta.
Przełożyła wolno nogę na nogę, sprawiając, że butelkowozielona szarfa w jej talii lekko się naprężyła, a dół sukni zaszeleścił cicho o skórzaną tapicerkę. Przechyliła lekko głowę patrząc na Anthony'ego z wyrazem łagodnego ostrzeżenia.
– Jak Pan wiec widzi opinia o szczególnych zyskach z moich zdolności mogła być w tym przypadku nieco przesadzona. Z tej właśnie okazji… – uśmiechnęła się kącikiem ust – …postaram się nie nadużywać owego „faktu dokonanego”.
Dopiero wtedy, wykonując minimalny, niemal niezauważalny ruch berberysową różdżką trzymaną w palcach, wywołała maleńki, pomarańczowy snop iskier bezpośrednio nad cybuchem swojej dębowej fajki. Tytoń zajął się z cichym, przyjemnym dla ucha skwierczeniem, uwalniając bogaty, głęboki aromat. Ceolsige ułożyła gładki ustnik między wargami, zaciągnęła się powoli, po czym z dystyngowaną gracją wypuściła z ust idealne, malutkie kółeczko dymu. Patrzyła, jak wiruje ono przez chwilę w przestrzeni między nimi, zanim rozproszyło się w powietrzu.
– Skoro jednak jesteśmy przy tak… osobliwych zjawiskach – podjęła leniwie, kołysząc lekko fajką w palcach. – Czy słyszał pan może, panie Shafiq, o innych podobnych spotkaniach ze wspomnieniami bądź duchami w Maida Vale? Pomyślałam, że mogłabym rzucić na nie nieco mojego własnego… kontekstu.
Uniósłszy dłoń, na której jeszcze przed chwilą spoczywały resztki przedziwnego płynu. przyjrzała się jej przez ułamek sekundy z uwagą. Przebiegła opuszkami palców po czystej już skórze, po czym odetchnęła głęboko, wypuszczając powietrze w wyrazie nieco teatralnego, salonowego żalu.
– Cóż… muszę z przykrością stwierdzić, panie Shafiq, że trunki serwowane u Lestrange’ów zdecydowanie szkodzą zdrowiu – rzuciła z lekkim, kpiarskim uśmiechem, obracając niedawną niedyspozycję w żartobliwą anegdotę o kiepskim bankiecie.
– Z racji osobliwej natury tego zjawiska… - płynnie i bez wysiłku wróciła do głównego wątku ich rozmowy. Jej ton stał się lżejszy, niemal niedbały, jakby rozmawiali o błahych plotkach z „Proroka Codziennego”, a nie o zakazanej czarnej magii. - moje skromne umiejętności pomogły o tyle tylko, że dały mi pewne podstawy, by w ogóle poważyć się na podobny krok. – wyjaśniła gładko, a w jej melodyjnym głosie pobrzmiewała nuta absolutnego spokoju. – Bardzo prawdopodobne, że każdy, kogo skusiłaby ciekawość i dotknął podniebieniem tego specyfiku, poznałby dokładnie to samo wspomnienie. Odnoszę wrażenie, że nie jest to zjawisko, które szczególnie dba o swoją tajemniczość.
W tym momencie uniosła wzrok, celując wyzywającym spojrzeniem prosto w oczy Anthony’ego. Uniosła brwi w niemym, teatralnym geście przygany. Dopiero po tej krótkiej, wymownej pauzie kontynuowała swoją opowieść.
- Bazą… - spojrzenie opuściła przygana a stało się skupione i celowe. Jakby nakierowane na przykucie do siebie uwagi rozmówcy. - wydawała się być stara, przeleżała woda różana wymieszana z odrobiną zmielonych kwiatów księżycowej rosy. Następnie pojawiła się krew. Krew różnych istot i jednorożców, której towarzyszył charakterystyczny posmak czarnej magii użytej do zakończenia żywotów tych ofiar. Po tym przyszedł intensywny odór starego mięsa i ektoplazmy. Tu pojawiają się wątpliwości. Ektoplazma raczej jest objawem zjawiska niż elementem składu zawartego we wspomnieniu eliksiru.
Delikatnym gestem dłoni zatańczyła smukłymi palcami tuż obok swojej twarzy. Jakby odruchowo rozgarniała jakiś zapach lub rozpraszała hipnotyczny trans.
– Natura tego zjawiska nie zdradza absolutnie nic na temat samego procesu przetwarzania czy łączenia owych składników. Ledwie ich sucha lista wydaje się w nim zawarta.
Przełożyła wolno nogę na nogę, sprawiając, że butelkowozielona szarfa w jej talii lekko się naprężyła, a dół sukni zaszeleścił cicho o skórzaną tapicerkę. Przechyliła lekko głowę patrząc na Anthony'ego z wyrazem łagodnego ostrzeżenia.
– Jak Pan wiec widzi opinia o szczególnych zyskach z moich zdolności mogła być w tym przypadku nieco przesadzona. Z tej właśnie okazji… – uśmiechnęła się kącikiem ust – …postaram się nie nadużywać owego „faktu dokonanego”.
Dopiero wtedy, wykonując minimalny, niemal niezauważalny ruch berberysową różdżką trzymaną w palcach, wywołała maleńki, pomarańczowy snop iskier bezpośrednio nad cybuchem swojej dębowej fajki. Tytoń zajął się z cichym, przyjemnym dla ucha skwierczeniem, uwalniając bogaty, głęboki aromat. Ceolsige ułożyła gładki ustnik między wargami, zaciągnęła się powoli, po czym z dystyngowaną gracją wypuściła z ust idealne, malutkie kółeczko dymu. Patrzyła, jak wiruje ono przez chwilę w przestrzeni między nimi, zanim rozproszyło się w powietrzu.
– Skoro jednak jesteśmy przy tak… osobliwych zjawiskach – podjęła leniwie, kołysząc lekko fajką w palcach. – Czy słyszał pan może, panie Shafiq, o innych podobnych spotkaniach ze wspomnieniami bądź duchami w Maida Vale? Pomyślałam, że mogłabym rzucić na nie nieco mojego własnego… kontekstu.