[23.09.72, Snowdonia] Dancing through life

Jeszcze moment temu siedzieli przy stole, próbowali udawać, że byli normalnymi czarodziejami na normalnym weselu, a w obecnie Basil krwawił, Icarus wyglądał na bardzo zmartwionego, a Millie… Cóż. Millie najwyraźniej uznała, że najlepszym rozwiązaniem w sytuacji kryzysowej było zniknięcie z pola bitwy. Mona nie była pewna, czy kobieta uciekła przed widokiem krwi, czy po prostu uznała, że skoro katastrofa już się rozpoczęła, to może równie dobrze dać jej chwilę rozwinąć skrzydła bez świadków. Nie miała natomiast czasu przeprowadzać szczegółowej analizy psychologicznej, bo Icarus właśnie wciskał garść serwetek w twarz własnego brata.
— Tak, tak, zaraz przyniosę. Nie odchodźcie nigdzie — bąknęła, gdy poprosił o pomoc.
Mona podniosła się więc i ruszyła ku najbliższemu stolikowi. O tej porze wieczoru większość gości osiągnęła niezły stan upojenia. Nikt nie zwrócił większej uwagi na fakt, że kobieta bez najmniejszego skrępowania zabrała kolejne serwetki. Nikt również nie zaprotestował, gdy zatrzymała wzrok na stojącym pośród ozdób wazonie z kwiatami.

Kwiaty opuściły wazon. Rowle zabrała dodatkowy materiał, zamoczyła jego fragment w wodzie i wróciła do stolika. Podała wszystko Icarusowi.