• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Anglia Dolina Godryka Knieja Godryka v
1 2 Dalej »
8 października 1972, knieja godryka

8 października 1972, knieja godryka
Czarodziejska legenda
Wilderness is not a luxury but a necessity of the human spirit.
wiek
sława
—
krew
—
genetyka
—
zawód
Czarodzieje dążą do zatarcia granicy pomiędzy jaźnią i resztą natury, wchodząc tym samym na wyższe poziomy świadomości. Część z nich korzysta do tego z grzybów, a część przeżywa głębokie poczucie spokoju i połączenia podczas religijnych obrzędów i rytuałów. Ostatecznie jednak ciężko opisać najgłębsze wewnętrzne doświadczenia i uznaje się, że każdy z czarodziejów odczuwa je na swój sposób. Zjawisko to nazywane jest eutierrią.

Eutierria
#6
21.07.2026, 13:49  ✶  
– Nie, robił to Weasley w osobie własnej, a ja miałam przeczucie, że w tym akurat nie wypada mu przeszkadzać – odpowiedziała Alexandrowi wprost, w przeciwieństwie do niego niezbyt tym faktem poruszona. – A ścieżkę wybrał zwyczajnie najkrótszą, pewnie was wcale nie zdziwi, że to ta którą ludzie wydeptali udając się w kierunku miejsca sabatów. Rozgadujecie się niesamowicie, a jeszcze się nie widzieliście z Tuileflaith. Skoro żeście zdecydowali zignorować moje pytanie o gotowości, powiem wam tylko, że jeśli macie rodzinę, to pomódlcie się teraz, bo później nie będziecie mogli się skupić. Chodźcie, bo im dłużej zwlekamy, tym więcej do mnie narasta irytacji.

Frederica owszem, spojrzała na runę pokazaną jej przez Morpheusa, nie zawiesiła na niej jednak spojrzenia na długo, a i nie wyglądało na to, że zamierzała podzielić się z wami jakąś rewelacją. Rzadko widzieliście ją w takim stanie – należała do tej kategorii ludzi, którzy trzymali podbródek zadarty wysoko. Chociaż przy jej obrocie po okolicy poniósł się charakterystyczny dźwięk dzwoneczków, w oczach kobiety dostrzegaliście coś nowego – jakieś skrzywienie, coś nieistniejącego wcześniej, jakby ktoś jej na siłę rozciągnął oczodoły i na trwałe zawarł w wyrazie jej twarzy… szok.

– Jeśli chcecie to na sobie testować – droga wolna, ale nie róbcie tego przy mnie, albo was sama wepchnę w paszczę tego, co się na nas gapi zza drzew, a możecie być pewni, że jestem słowna. Mieliśmy tu już śmiałków, którzy twierdzili ochoczo, że ich ostrze przytnie cokolwiek to jest do właściwych rozmiarów i robiliśmy w namiocie zakłady odnośnie potencjalnej długości reszty ich życia. Mam teraz sporo galeonów do wydania i nie zamierzam umierać przed najbliższymi wyścigami abraksanów. Tak tylko zaznaczę, że nie mówię tego po złości. Posłuchajcie się mnie, a gwarantuję, że nic złego się nie wydarzy. No, przynajmniej naszej trójce.

Pełne pewności siebie słowa nie pasowały do tego, jak wyglądała. Brzmiała tak, jakby grała dawną siebie, chociaż dawną sobą już nie była. Powykręcane ciało gnało już do przodu, kiedy dusza pozostawała w tyle. Oboje mieliście wręcz pewność, że na Polanie Ognisk dostrzeżecie więcej takich zamrożonych w permanentnym strachu osobistości. Koledzy znani wam z ministerialnych korytarzy dorobili się tu wielu siwych włosów i zmarszczek. Przypłacili wiedzę o tym, co działo się w Dolinie czymś więcej niż czasem.

– To musisz być wniebowzięty, że musieliście wynieść się z Warowni – rzuciła jeszcze Morpheusowi, nim zniknęła pomiędzy drzewami. Spalona Noc była ciężkim tematem, bo któż niby lubił rozmawiać o katastrofach i zamachach, Shacklebolt jednak miała zarówno to jak i wiele innych rzeczy w głębokim poważaniu.

Przyznała się do narastającej w niej irytacji – i kiedy podążyliście za nią mogliście łatwo zrozumieć, dlaczego akurat doświadczona jasnowidzka nie lubiła przemierzać tejże trasy. Na to w jaki sposób działała teraz na wasze głowy Knieja Godryka, nie pomogłaby zapewne żadna żywność ani eliksir. Jeśliście kiedyś podróżowali lasem podczas gorącego dnia, na pewno nie umknęło wam to, jak chłodno tam było przy ziemi mimo upału – teraz mogliście przysiąc, że taki chłód sięgał was spomiędzy dębów owiniętych wstążkami z przewieszonymi nań amuletami.

Przez głowę Morpheusa przejść mogła myśl, że skoro to była najpopularniejsza ścieżka wiodąca na Polanę, no to powinien bez trudu przejść ją sam – bo się tu wychował i siłą rzeczy znał ten fragment lasu jak własną kieszeń. Kobieta jednak  (jeśli ją o to zapytano) głośno zapewniła, że nie miało to większego znaczenia.

– Jest jedna zasada, panowie. Głowa na wprost i nie zatrzymujcie się. Cokolwiek widzicie, zignorujcie to i zachowajcie szczegóły dla siebie. – Nie dodała czy to dlatego, że miała dosyć waszego paplania, czy po prostu nie zamierzała umierać z wami, jeśli dojrzycie tam coś, co za bardzo przyciągnie waszą uwagę. – Jeśli któryś z was stanie, pociągnijcie go za rękę, jak to nic nie da, to trudno. Idźcie dalej.

Roślinność Doliny zmieniła się.

Znana wam droga stała się czymś wręcz nie do poznania – im głębiej się zapuszczaliście, tym mniej wiedzieliście gdzie się znajdujecie. Shacklebolt poruszała się tutaj nieco automatycznie, nie wydawała się rozglądać w poszukiwaniu ścieżki, zwyczajnie szła wzdłuż wyłożonej na wydeptanej ziemi, czerwonej wstążki, niejednokrotnie przyspieszając kroku, kiedy poczuliście narastające zimno. Kiedy spoglądało się na świat tak ciekawskimi oczyma jak wasze, zapewne ciężko było utrzymać głowę w tej samej pozycji, ale nawet to nie pomagało wam w dostrzeganiu różnych zmian kącikami oka. W pierwszej chwili wydawało wam się, że pomiędzy pniami spacerują postacie w długich, ciemnych płaszczach i mogło was to na sekundę napełnić uczuciem spokoju – bo przecież to znaczyło, że ktoś to miejsce obserwował, ale byliście zbyt spostrzegawczy, aby nie zauważyć, że był to co najwyżej straszak na kogoś kto zaryzykował przejście tym szlakiem i miał wystraszyć się konsekwencji z ramienia Ministerstwa.

Alexander dostrzegł kątem oka, że postacie poruszały się po gruncie zbyt nienaturalnie, żeby nie być iluzją. Morpheus natomiast znalazł to potwierdzenie nie tylko w ruchach, ale i w prostym fakcie, że gdyby byli to zaangażowani w sprawę Aurorzy, nie przeszliby po zasuszonych, wygiętych w przerażeniu zwłokach czarodzieja w zielonej szacie. Wyglądał tak, jakby upadł biegnąc w kierunku ścieżki i zamarł już na wieczność krzycząc coś i… ciężko było poznać rysy twarzy kogoś, kto wyglądał teraz jak zakurzony rodzynek, ale takie szaty w istocie nosił jeden z waszych kolegów, z którym nie mieliście kontaktu od miesięcy. Fredericka zdawała się nie zauważyć żadnej z rzeczy, jakie rzuciły wam się w oczy. Ewentualnie bardzo dobrze je ignorowała.

Chciała jak najszybciej dostać się na Polanę, w której centrum, otoczone kręgiem kamieni stało drzewo. Wielki, potężny dąb leżał do góry nogami. Jego konary wbijały się w ziemię, a korzenie wiły się w górę, jak rozrastające się gałęzie korony. Rośliny wokół wyglądały tak, jak w lato – pomiędzy konarami drzew kryło się wiele kwiatów i roślin, wcześniej wypaloną ziemię porastała gęsta trawa, po której ostrożnie stąpali badacze. Nie byliście szczególnie doświadczeni w analizowaniu przyrody, ale rozumieliście bez cienia zawahania, że im bliżej drzewa w centrum znajdowała się roślina, tym bujniejsza i żywsza się stawała – Departament Tajemnic potencjalnie ukrywał to miejsce właśnie przez wzgląd na to, że badano tu tematy potencjalnie nielegalne.

Wśród zgromadzonych tu osób odnajdowaliście wiele znanych i nieznanych wam twarzy. Tuileflaith rozmawiała ze swoją siostrą nieopodal największego z namiotów. Xavier Shafiq oglądał zarysowany pień w fikuśnych, idiotycznie wyglądających goglach. Aberoth notowała coś w dzienniku bardzo daleko od reszty badaczy. Vablatsky natomiast wysłuchiwał kazania Spencer-Moona, czemu ze zmarszczonymi brwiami przysłuchiwał się Weasley. Mogliście spróbować porozmawiać z kimś zanim skierowaliście swoje kroki w kierunku liderki.

Ponieważ są to w dużej mierze wasi współpracownicy, wypisałam ich z nazwisk, ale póki nie macie opisanych z nimi relacji, postacie pozostają wam nieznane. Nie opisałam tego jak wyglądają, ponieważ każdy z nich ma gotowy opis w dziale postaci niezależnych: 1, 2, 3. Poza tym, że wyglądają na poturbowanych przez życie i przerażonych, wszystkie są aktualne. Każdej z postaci możecie zadać jakieś pytanie (możecie ustalić je pomiędzy sobą ooc – lub podzielić się NPCami po połowie). Prosiłabym o skupienie się w narracji na tym co widzą postacie niezależne – na waszej mimice, przewagach i zawadach wpływających na rozmowę – mniej na wewnętrznych przeżyciach. I w miarę możliwości ograniczcie proszę w narracji jakieś mocne delulu, tak żebym nie musiała zastanawiać się, czy to co robicie faktycznie się wydarzyło. Możemy uczynić to w serii krótkich postów lub zadajcie od razu wszystkie pytania i odpowiem na nie kolejnym blokiem tekstu.

Jeśli zdecydujecie się odwrócić głowę (nie będziecie trzymali jej prosto), czyli nie posłuchacie się Frydzi, to wasza postać zostaje na ścieżce, a sesja zamienia się w taką z zagrożeniem życia. Reszta bezpiecznie dociera na Polanę. Pchnęłam to do przodu żebyście nie musiały pisać kolejnej tury, w której tylko idziecie lub rozmawiacie, bo sesja idzie nam wolno, ale oczywiście możecie zatrzymać się tam i zaryzykować, jeśli taka jest wasza wola. @Morpheus Longbottom @Alexander Mulciber
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 2 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Alexander Mulciber (2792), Eutierria (3443), Morpheus Longbottom (765)




Wiadomości w tym wątku
8 października 1972, knieja godryka - przez Eutierria - 28.03.2026, 16:11
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Alexander Mulciber - 05.04.2026, 20:34
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Morpheus Longbottom - 15.05.2026, 19:45
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Morpheus Longbottom - 08.06.2026, 19:21
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Alexander Mulciber - 15.05.2026, 23:21
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Eutierria - 21.07.2026, 13:49
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Alexander Mulciber - 02.08.2026, 14:58
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Morpheus Longbottom - 06.09.2026, 12:58
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Eutierria - 04.10.2026, 15:21
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Alexander Mulciber - 19.10.2026, 03:53
RE: 8 października 1972, knieja godryka - przez Eutierria - 12.11.2026, 18:36

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa