26.07.2026, 15:17 ✶
A właśnie, że miał! I to niemałe! Przez lata zasiadał po tej stronie sali, z której ważyło się cudze winy, racje i losy, nosząc na barkach godność sędziego. Z czasem Gustaw odkrył natomiast prawdę, której nie śmiałby zapewne wyznać żadnemu przedstawicielowi wymiaru sprawiedliwości, tj. znacznie większą rozkosz odnajdywał w obronie niż w osądzaniu. Oczywiście, zdarzało mu się przed Wizengamotem błaznować, jednakże nie widział w tym nic niestosownego, skoro w dziewięćdziesięciu dziewięciu przecinek dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach przypadków to właśnie rzeczywistość ostatecznie przyznawała mu rację.
Utytłany. Wydrążony od środka niczym dom opuszczony przed laty. Tę pustkę usiłował zagłuszyć wszystkim, co na krótką chwilę pozwalało odzyskać złudzenie panowania nad własnym losem — alkoholem, ryzykiem, przemocą, a tej nocy również nieszczęsnym brunetem, który utracił już nawet godność bycia człowiekiem, stając się jedynie ciepłym naczyniem pełnym krwi. W związku z czym, spojrzenie Delacoura nie było osądzające.
— Nie, Gabrielu. Nie zamierzam wypierdalać z twojej kolacji. Zwłaszcza że jeśli wolno mi pokusić się o ocenę stanu rzeczy, sama kolacja również nie zdradza najmniejszej ochoty, aby nas opuścić — odezwał się. Ruchem głowy wskazał nieprzytomnego mężczyznę. — Nie znoszę oglądać cię w takim stanie. Za każdym razem usiłujesz przekonać mnie, że wszystko jest jedynie dowcipem, farsą odegraną dla wyjątkowo niewdzięcznej publiczności. Niestety, znam cię od zbyt wielu lat, aby dać się nabrać na przedstawienie, którego zakończenie potrafię wyrecytować z pamięci.
Powoli wyprostował zmięty kołnierz jego koszuli.
— Zostanę. Zmartwiony adwokat bywa podobno bardziej uparty niż pijany detektyw. Obawiam się więc, że jesteś dziś w bardzo niekorzystnym położeniu.
Utytłany. Wydrążony od środka niczym dom opuszczony przed laty. Tę pustkę usiłował zagłuszyć wszystkim, co na krótką chwilę pozwalało odzyskać złudzenie panowania nad własnym losem — alkoholem, ryzykiem, przemocą, a tej nocy również nieszczęsnym brunetem, który utracił już nawet godność bycia człowiekiem, stając się jedynie ciepłym naczyniem pełnym krwi. W związku z czym, spojrzenie Delacoura nie było osądzające.
— Nie, Gabrielu. Nie zamierzam wypierdalać z twojej kolacji. Zwłaszcza że jeśli wolno mi pokusić się o ocenę stanu rzeczy, sama kolacja również nie zdradza najmniejszej ochoty, aby nas opuścić — odezwał się. Ruchem głowy wskazał nieprzytomnego mężczyznę. — Nie znoszę oglądać cię w takim stanie. Za każdym razem usiłujesz przekonać mnie, że wszystko jest jedynie dowcipem, farsą odegraną dla wyjątkowo niewdzięcznej publiczności. Niestety, znam cię od zbyt wielu lat, aby dać się nabrać na przedstawienie, którego zakończenie potrafię wyrecytować z pamięci.
Powoli wyprostował zmięty kołnierz jego koszuli.
— Zostanę. Zmartwiony adwokat bywa podobno bardziej uparty niż pijany detektyw. Obawiam się więc, że jesteś dziś w bardzo niekorzystnym położeniu.
Wiatr kołysze w locie ćmy
Wilki śpią mocno, że aż strach
I tylko ty nie śpisz Duszko ma
Boisz się nocnic, złych wietrzyc i zjaw
Wilki śpią mocno, że aż strach
I tylko ty nie śpisz Duszko ma
Boisz się nocnic, złych wietrzyc i zjaw