27.07.2026, 07:50 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.07.2026, 07:53 przez Christopher Rosier.)
Niezręcznie? Och, Chris czuł się straszliwie niezręcznie. Nie z powodu jej towarzystwa ani że tu utknęli. Nie wiedział też o tym, że martwiły ją pewne rzeczy: że uzna ją za wariatkę albo sprawa blizn, bo wciąż nie dostrzegł, jak jej doskwierają i zdawało się mu, że nie mógłby jaśniej dać do zrozumienia, że mu się podoba. I to na dwa sposoby, nie szył bowiem zwykle dla kobiet, których urody nie doceniał, a na pewno nie zapraszał ich na oglądanie miejsca, które potencjalnie chciał kupić.
Nie. Chris zaczął się zastanawiać czy nie uzna, że to wszystko zaplanował. I choć panikował rzadko (no, chyba że akurat miasto płonęło, a on tkwił w dymie i nie mógł się z niego wydostać, i prawie tracił przytomność), to teraz był całkiem bliski paniki, i milczał przez chwilę trochę bardziej niż zwykle, skupiony na rozważaniach, jak się z tego wszystkiego wytłumaczyć.
– Sądzisz, że to przez deszcz? – spytał, kiedy wróciła i zaczęła się suszyć zaklęciem, bardzo starając się nie pokazać po sobie nerwowości. O Merlinie, jak byłoby dobrze, gdyby to był po prostu deszcz! – Zastanawiałem się, czy to nie zaklęcia teleportacyjne, ale według opisu miały uniemożliwiać aportowanie z zewnątrz, nie odwrotnie, i podobno już praktycznie straciły moc. Nie wiem, jaki mają zasięg, więc chyba najlepiej poczekać aż burza minie… – dodał, może mówiąc trochę szybciej niż zwykle. Omal nie dodał, że przysięga, że tego nie zaplanował i w ogóle, nie jest jakimś wariatem, ale winni się tłumaczyli, prawda? – Na Pokątnej nie padało – dodał jeszcze, takim tonem, jakby usprawiedliwiał się, że nie kontroluje pogody.
Czekoladowe żaby? Dobrze, czekoladowe żaby.
– A tak. Kupiłem ciasto – przypomniał sobie z niezmierną ulgą, a potem zaczął się zastanawiać, czy kupienie ciasta nie jest przypadkiem okolicznością obciążającą, jakby podejrzewał, że będą go potrzebować. – Yhym, czekoladowe i kawowe. Lubię kawowe – oświadczył, po czym ruszył znów do kuchni, gdzie przez chwilę grzebał po półkach, a potem przeszukiwał puszki, póki nie znalazł czegoś, co wyglądało na herbatę oraz buteleczki prawdopodobnie soku. Udało się mu też znaleźć dzbanek, nalał więc do niego wody i podgrzał różdżką. – Możemy to wszystko zabrać do tych foteli… Dobrze, to jeśli chodzi o te sny. Od czego właściwie się to zaczyna? Taki… początek.
Nie. Chris zaczął się zastanawiać czy nie uzna, że to wszystko zaplanował. I choć panikował rzadko (no, chyba że akurat miasto płonęło, a on tkwił w dymie i nie mógł się z niego wydostać, i prawie tracił przytomność), to teraz był całkiem bliski paniki, i milczał przez chwilę trochę bardziej niż zwykle, skupiony na rozważaniach, jak się z tego wszystkiego wytłumaczyć.
– Sądzisz, że to przez deszcz? – spytał, kiedy wróciła i zaczęła się suszyć zaklęciem, bardzo starając się nie pokazać po sobie nerwowości. O Merlinie, jak byłoby dobrze, gdyby to był po prostu deszcz! – Zastanawiałem się, czy to nie zaklęcia teleportacyjne, ale według opisu miały uniemożliwiać aportowanie z zewnątrz, nie odwrotnie, i podobno już praktycznie straciły moc. Nie wiem, jaki mają zasięg, więc chyba najlepiej poczekać aż burza minie… – dodał, może mówiąc trochę szybciej niż zwykle. Omal nie dodał, że przysięga, że tego nie zaplanował i w ogóle, nie jest jakimś wariatem, ale winni się tłumaczyli, prawda? – Na Pokątnej nie padało – dodał jeszcze, takim tonem, jakby usprawiedliwiał się, że nie kontroluje pogody.
Czekoladowe żaby? Dobrze, czekoladowe żaby.
– A tak. Kupiłem ciasto – przypomniał sobie z niezmierną ulgą, a potem zaczął się zastanawiać, czy kupienie ciasta nie jest przypadkiem okolicznością obciążającą, jakby podejrzewał, że będą go potrzebować. – Yhym, czekoladowe i kawowe. Lubię kawowe – oświadczył, po czym ruszył znów do kuchni, gdzie przez chwilę grzebał po półkach, a potem przeszukiwał puszki, póki nie znalazł czegoś, co wyglądało na herbatę oraz buteleczki prawdopodobnie soku. Udało się mu też znaleźć dzbanek, nalał więc do niego wody i podgrzał różdżką. – Możemy to wszystko zabrać do tych foteli… Dobrze, to jeśli chodzi o te sny. Od czego właściwie się to zaczyna? Taki… początek.