28.07.2026, 10:04 ✶
– Prawdopodobnie też miałbym kilka najmniej dziwnych, na przykład o aferze z niewidzialnymi modelkami, ale na pewno nie tyle, co ty – przyznał Rosier. Może była to specyfika jej pracy, może przyjaciele wciągali ją w różne dziwne rzeczy, a może Victorię prześladował pech, ale wydawało się, że przynajmniej ostatnio równe „dziwności” się jej czepiały. Chris miał jednak nadzieję, że poza tą przygoda z klątwą poltergeista nie będzie to przechodzić na niego, bo wolał nie dostawać duchów w kratce wentylacyjnej ani nie będzie utykał na pustkowiu bez możliwości teleportowania się regularnie.
Wstrzymał się więc z dopytywaniem. I też o to, jakie większe problemy miała na myśli: wolał najpierw zrozumieć w pełni, o co chodzi z tymi całymi snami, bo miał pewne obawy, że jego mózg zwyczajnie wybuchnie, jeżeli spróbuje ogarnąć dwie takie szalone historie na raz.
Sny w świecie Chrisa były tylko snami. Żadnych wizji przyszłości, przeszłości ani odbicia emocji bliskich mu ludzi, co ponoć czasem zdarzało się ludziom z Trzecim Okiem. Nawet podobieństwo własnego dziwacznego snu do tego Victorii zwalał na to, że spędzali ze sobą więcej czasu, myśleli zapewne o sobie i że oboje zetknęli się z bardzo irytującym boginem, a cała reszta w jego oczach była zaledwie przypadkiem. To co mówiła nie brzmiało jednak jak szaleństwo, skoro ktoś inny też tam był i zabrano ją do Munga ranną, a wątpił również, by wszystko celowo zmyślała – nie wydawało mu się, by miała taki charakter, a też podawała imiona, wspominała o szpitalu, to dało się stosunkowo łatwo zweryfikować.
– Ktoś mógł ci coś podać? Jakiś eliksir albo coś? Albo mogła w tym maczać palce ta przyjaciółka? – spytał trochę podejrzliwie, na moment zapominając o cieście kawowym, ale po prawdzie to jego myśli krążyły teraz wokół własnego snu, i poprzedniego dnia przed nim. Nie pamiętałby, że czuł się śledzony, gdyby nie trwał wtedy w przekonaniu, że ganiała za nim Cressida. Poza tym nie wspomniał Victorii, że w jego śnie ten mężczyzna miał kalosze, a przecież miał. Czy naprawdę tkwiło w tym coś więcej? – To było kilka miesięcy temu. Faktycznie zdawało mi się, że ktoś za mną chodzi – przyznał w końcu. – Ale nie zwróciłem na to uwagi, bo… nie chcę, żeby zabrzmiało to jakbym miał jakąś obsesję, ale po prostu to stało się zaraz po zerwaniu z Cressidą, zobaczyłem ją tamtego dnia, natychmiast odszedłem i sądziłem, że wydaje mi się, że ktoś za mną chodzi, bo to ona – przyznał w końcu i upił łyk herbaty. – Potem śnił mi się ten mugol. Zamykałem okno, bo padało i wiało chłodem. Uznałem, że albo ktoś spróbował się włamać, ale mu nie wyszło, albo otworzył je wiatr.
To znaczy sądził, że Avery mogła próbować się włamać, ale tym razem to on nie chciał zabrzmieć jak wariat. Albo jak ktoś z obsesją. Mógł wykładać tę teorię po pijanemu Atreusowi, ale tutaj czułby się z tym trochę głupio.
– Ale dlaczego miałby ktoś brać na cel mnie? Chodzi o czystokrwistych? Nie jestem aurorem, wtedy spędzałem większość czasu w pracowni, o ile teraz mogliby wybrać sobie nas oboje, to czemu teraz? I to się nie powtórzyło. Coś takiego przydarzyło się jeszcze komuś?
Wstrzymał się więc z dopytywaniem. I też o to, jakie większe problemy miała na myśli: wolał najpierw zrozumieć w pełni, o co chodzi z tymi całymi snami, bo miał pewne obawy, że jego mózg zwyczajnie wybuchnie, jeżeli spróbuje ogarnąć dwie takie szalone historie na raz.
Sny w świecie Chrisa były tylko snami. Żadnych wizji przyszłości, przeszłości ani odbicia emocji bliskich mu ludzi, co ponoć czasem zdarzało się ludziom z Trzecim Okiem. Nawet podobieństwo własnego dziwacznego snu do tego Victorii zwalał na to, że spędzali ze sobą więcej czasu, myśleli zapewne o sobie i że oboje zetknęli się z bardzo irytującym boginem, a cała reszta w jego oczach była zaledwie przypadkiem. To co mówiła nie brzmiało jednak jak szaleństwo, skoro ktoś inny też tam był i zabrano ją do Munga ranną, a wątpił również, by wszystko celowo zmyślała – nie wydawało mu się, by miała taki charakter, a też podawała imiona, wspominała o szpitalu, to dało się stosunkowo łatwo zweryfikować.
– Ktoś mógł ci coś podać? Jakiś eliksir albo coś? Albo mogła w tym maczać palce ta przyjaciółka? – spytał trochę podejrzliwie, na moment zapominając o cieście kawowym, ale po prawdzie to jego myśli krążyły teraz wokół własnego snu, i poprzedniego dnia przed nim. Nie pamiętałby, że czuł się śledzony, gdyby nie trwał wtedy w przekonaniu, że ganiała za nim Cressida. Poza tym nie wspomniał Victorii, że w jego śnie ten mężczyzna miał kalosze, a przecież miał. Czy naprawdę tkwiło w tym coś więcej? – To było kilka miesięcy temu. Faktycznie zdawało mi się, że ktoś za mną chodzi – przyznał w końcu. – Ale nie zwróciłem na to uwagi, bo… nie chcę, żeby zabrzmiało to jakbym miał jakąś obsesję, ale po prostu to stało się zaraz po zerwaniu z Cressidą, zobaczyłem ją tamtego dnia, natychmiast odszedłem i sądziłem, że wydaje mi się, że ktoś za mną chodzi, bo to ona – przyznał w końcu i upił łyk herbaty. – Potem śnił mi się ten mugol. Zamykałem okno, bo padało i wiało chłodem. Uznałem, że albo ktoś spróbował się włamać, ale mu nie wyszło, albo otworzył je wiatr.
To znaczy sądził, że Avery mogła próbować się włamać, ale tym razem to on nie chciał zabrzmieć jak wariat. Albo jak ktoś z obsesją. Mógł wykładać tę teorię po pijanemu Atreusowi, ale tutaj czułby się z tym trochę głupio.
– Ale dlaczego miałby ktoś brać na cel mnie? Chodzi o czystokrwistych? Nie jestem aurorem, wtedy spędzałem większość czasu w pracowni, o ile teraz mogliby wybrać sobie nas oboje, to czemu teraz? I to się nie powtórzyło. Coś takiego przydarzyło się jeszcze komuś?