28.07.2026, 18:18 ✶
Ciężar drugiego wampira przygniótł go do ziemi, wyciskając z jego piersi jedynie ciche stęknięcie. Nie podjął nawet próby oporu, ponieważ Gabriel od dawna przewyższał go siłą, a krew, którą był umorusany od stóp do głów, czyniła go jeszcze bardziej podobnym drapieżnikowi.
— Ach, a zatem utrzymujesz, że jestem ładniutki? — na jego ustach pojawił się uśmiech. Naprawdę nie chciał go drażnić, ale obudził się w nim tamten dwudziestoletni panicz, wychowany w przeświadczeniu, że świat został stworzony wyłącznie dla jego zachcianek, dla młodzieńca, który z łatwością zdobywał serca niewiast, jak odbierał im życie.
Szkoda, że obecnie… wygląd był jedynie estetyczną powłoką dla istoty, której natura odebrała wszystko, co dla większości ludzi stanowiło fundament bliskości. Ciepło skóry. Oddech urywający się pod wpływem cudzego dotyku.
Pożądanie.
Wampirza krew pozostawiła mu jedynie pamięć tych doznań, tj. wspomnienia coraz bledsze z każdym kolejnym stuleciem. Gustaw wiedział, czym była miłość, potrafił o niej mówić, rozpoznawał ją u innych, ale sam nie był już w stanie ofiarować jej w sposób, jakiego pragnęli ludzie. Nie mógł obiecać wspólnego życia, dzieci ani zwyczajnej cielesnej czułości, która dla śmiertelników bywała równie ważna jak oddanie.
Może właśnie dlatego z taką zawziętością brał cudze sprawy. Bronił, doradzał, oddawał swój czas, wiedzę i siły, bo może każdy wygrany proces mógł choć odrobinę wypełnić pustkę pozostawioną przez wszystko to, czego natura odebrała mu bezpowrotnie. Na daremno, jako że nigdy nie okazał się wystarczający.
Odwrócił głowę ku drzwiom. Upewnił się, że pozostawały zamknięte. Nie brakowało już niczego prócz tego, aby któryś z hotelowych służących wtargnął do środka i zastał dwóch wampirów tarzających się po posadzce pośród krwi. Widok ten z pewnością wymagałby wyjaśnień.
— Uwierz mi, podejmowałem próby. Nie tylko tej jednej, lecz wielu innych, równie beznadziejnych. To bardzo niesprawiedliwe, przyjacielu. Ty możesz się upić, wygłaszać herezje i przewracać meble. Ja pozostaję skazany na trzeźwość i sprzątanie po tobie.
Krew na jego policzku zdążyła już zaschnąć, ale nie odejmowała nic z piękna jego twarzy.
— Ach, a zatem utrzymujesz, że jestem ładniutki? — na jego ustach pojawił się uśmiech. Naprawdę nie chciał go drażnić, ale obudził się w nim tamten dwudziestoletni panicz, wychowany w przeświadczeniu, że świat został stworzony wyłącznie dla jego zachcianek, dla młodzieńca, który z łatwością zdobywał serca niewiast, jak odbierał im życie.
Szkoda, że obecnie… wygląd był jedynie estetyczną powłoką dla istoty, której natura odebrała wszystko, co dla większości ludzi stanowiło fundament bliskości. Ciepło skóry. Oddech urywający się pod wpływem cudzego dotyku.
Pożądanie.
Wampirza krew pozostawiła mu jedynie pamięć tych doznań, tj. wspomnienia coraz bledsze z każdym kolejnym stuleciem. Gustaw wiedział, czym była miłość, potrafił o niej mówić, rozpoznawał ją u innych, ale sam nie był już w stanie ofiarować jej w sposób, jakiego pragnęli ludzie. Nie mógł obiecać wspólnego życia, dzieci ani zwyczajnej cielesnej czułości, która dla śmiertelników bywała równie ważna jak oddanie.
Może właśnie dlatego z taką zawziętością brał cudze sprawy. Bronił, doradzał, oddawał swój czas, wiedzę i siły, bo może każdy wygrany proces mógł choć odrobinę wypełnić pustkę pozostawioną przez wszystko to, czego natura odebrała mu bezpowrotnie. Na daremno, jako że nigdy nie okazał się wystarczający.
Odwrócił głowę ku drzwiom. Upewnił się, że pozostawały zamknięte. Nie brakowało już niczego prócz tego, aby któryś z hotelowych służących wtargnął do środka i zastał dwóch wampirów tarzających się po posadzce pośród krwi. Widok ten z pewnością wymagałby wyjaśnień.
— Uwierz mi, podejmowałem próby. Nie tylko tej jednej, lecz wielu innych, równie beznadziejnych. To bardzo niesprawiedliwe, przyjacielu. Ty możesz się upić, wygłaszać herezje i przewracać meble. Ja pozostaję skazany na trzeźwość i sprzątanie po tobie.
Krew na jego policzku zdążyła już zaschnąć, ale nie odejmowała nic z piękna jego twarzy.
Wiatr kołysze w locie ćmy
Wilki śpią mocno, że aż strach
I tylko ty nie śpisz Duszko ma
Boisz się nocnic, złych wietrzyc i zjaw
Wilki śpią mocno, że aż strach
I tylko ty nie śpisz Duszko ma
Boisz się nocnic, złych wietrzyc i zjaw