30.07.2026, 14:00 ✶
Jonathan sam zdecydowanie wyglądał równie gustownie, co jego “rozmówca”. Wcześniej w lesie zadowolił się jedynie pięknie zdobioną koszulą i pasującymi do niej spodniami. Był to w końcu strój idealny na randki, bo nie dość że dobrze wyglądał (chociaż w czym on nie wyglądał dobrze), to jeszcze szaty nie pogniotłyny się znacząco, gdy nagle przyszło mu leżeć w szczególnej pozycji na rozłożonym kocu.
Teraz jednak Jonathan odziany był w granatową szatę koloru nocy, na której niemalże tańczyły gwiezdne konstelacje. Skronie mężczyzny oczywiście nie były przyprószone siwizną, a złotymi pyłkiem (podobnie zresztą jak jego skrzydła), chociaż rzecz jasna sproszkowane złoto nie było główną ozdobą głowy fae. Nie kiedy kuzyn księcia nosił dumnie złoty diadem, dobitnie sugerujący, że był on członkiem rodziny książęcej. Jedyne co nie różniło się zbytnio od jego leśnej wersji to wesołe iskierki w oczach, które mrukliwa odpowiedź przygasiła jedynie na chwilę.
– Nie zwykłem narzekać na tempo walców. W końcu czy finisz tańca nie jest czasem milszy, gdy następuje po tak wesołym zmęczeniu? – powiedział przyglądając się z uwagą gościowi z Dworu Wiosny.Sam nie wiedział czemu jeszcze tutaj stał, skoro fae najwyraźniej nie życzył sobie, aby z nim rozmawiać. Może po prostu zirytowany jego zachowaniem chciał się z nim jeszcze trochę podrażnić, zanim pójdzie sobie rozmawiać z kimś innym, kto, jak każdy rozsądny, wiedział że Jonathan był przyjemnym towarzyszem balowych pogawędek. Obszedł jeleniego fae tak aby jego rozmówca mógł na niego spojrzeć. Chodził o lasce. Czy to dlatego był taki markotny? Coś go bolało? A może była to stara rana, zapewne od głaskania jakiegoś niedźwiedzia jak to lubili na tym konkretnym Dworze. A może po prostu fae w soczystej zieleni był najzwyczajniej na świecie mrukiem i to niestety najwyraźniej wysoko urodzonym. – No i po zmęczeniu i napitki są słodsze. Czyżby woda nie smakowała tutaj tak dobrze jak w waszych stronach? Powiedz sobie czego sobie życzysz, a jestem pewny, że zaraz na to coś zaradzimy. Nie chciałbym abyś myślał, że Dwór Nocy nie jest w stanie zadowolić każdych potrzeb.
Teraz jednak Jonathan odziany był w granatową szatę koloru nocy, na której niemalże tańczyły gwiezdne konstelacje. Skronie mężczyzny oczywiście nie były przyprószone siwizną, a złotymi pyłkiem (podobnie zresztą jak jego skrzydła), chociaż rzecz jasna sproszkowane złoto nie było główną ozdobą głowy fae. Nie kiedy kuzyn księcia nosił dumnie złoty diadem, dobitnie sugerujący, że był on członkiem rodziny książęcej. Jedyne co nie różniło się zbytnio od jego leśnej wersji to wesołe iskierki w oczach, które mrukliwa odpowiedź przygasiła jedynie na chwilę.
– Nie zwykłem narzekać na tempo walców. W końcu czy finisz tańca nie jest czasem milszy, gdy następuje po tak wesołym zmęczeniu? – powiedział przyglądając się z uwagą gościowi z Dworu Wiosny.Sam nie wiedział czemu jeszcze tutaj stał, skoro fae najwyraźniej nie życzył sobie, aby z nim rozmawiać. Może po prostu zirytowany jego zachowaniem chciał się z nim jeszcze trochę podrażnić, zanim pójdzie sobie rozmawiać z kimś innym, kto, jak każdy rozsądny, wiedział że Jonathan był przyjemnym towarzyszem balowych pogawędek. Obszedł jeleniego fae tak aby jego rozmówca mógł na niego spojrzeć. Chodził o lasce. Czy to dlatego był taki markotny? Coś go bolało? A może była to stara rana, zapewne od głaskania jakiegoś niedźwiedzia jak to lubili na tym konkretnym Dworze. A może po prostu fae w soczystej zieleni był najzwyczajniej na świecie mrukiem i to niestety najwyraźniej wysoko urodzonym. – No i po zmęczeniu i napitki są słodsze. Czyżby woda nie smakowała tutaj tak dobrze jak w waszych stronach? Powiedz sobie czego sobie życzysz, a jestem pewny, że zaraz na to coś zaradzimy. Nie chciałbym abyś myślał, że Dwór Nocy nie jest w stanie zadowolić każdych potrzeb.