[Jesień 72, 15.10 | Mieszkanie Brynji | Ceolsige, Urd, Brynjia] Prawda czy wyzwanie?

— Skoro tak mówisz… — odparła z powątpiewaniem. Zmarszczka przecięła jej czoło. — Z całej naszej trójki to chyba właśnie ja spędziłam najwięcej czasu na łodziach i kutrach rybackich. O jakim do licha statku mówimy?
O ile zwykle trudno było nadążyć za Urd, o tyle tego wieczoru równie nieprzewidywalna okazała się Ceolsige. Brynja uniosła wzrok znad butelki, kiedy usłyszała… Cenię możliwość własnoręcznego rozpakowywania swoich przyjemności. Na jej twarzy odmalowało się zdumienie tak szczere, że oczy zdawały się nagle większe i jaśniejsze.
— Och — wprawnym ruchem wkręciła spiralę korkociągu w korek. Ciszę niewielkiego mieszkania przeciął stłumiony trzask otwieranej butelki. — Chyba… naprawdę potrzebujecie tego wina — na jej ustach zatańczył cień rozbawienia, który jednak rychło ustąpił miejsca łagodniejszej zadumie.

Owszem, wszystkie trzy były kobietami. Owszem, sama Brynja nieraz zrzucała z ramion odzienie z beztroską właściwą córkom morza, aby w selkiej postaci zanurzyć się w chłodnych falach, nie znając ani wstydu, ani skrępowania. Istniała jednak zasadnicza różnica pomiędzy niewinnością nagiego ciała należącego do morza a tym napięciem, które krążyło pomiędzy Ceolsige i Urd.

Spojrzenie selkie raz jeszcze spoczęło na kuzynce, jednakże tym razem nie zatrzymało się ani na elegancji stroju, ani na zdradliwym rumieńcu, jaki obecność Urd wywoływała na zwykle opanowanej twarzy Burke. Dostrzegła za to śnieżnobiały bandaż oplatający dłoń.
— Aż tak dalece cię prześwietliły? Rozwiązały język kobiecie, którą zazwyczaj łatwiej nakłonić do ujawnienia wartości towaru? Może więc zamiast udawać, że wszystko jest w porządku i zasłaniać się winem, opowiesz nam, co właściwie się wydarzyło?