Focza poczta Brynji

Alba

W tym pubie mocno śmierdziało rybą, ale przecież o to w tym chodziło. Fish'n'chips z soczystą dorszową wkładką stanowił rozpoznawalne danie zakładu i mimo swojego mugolskiego pochodzenia zachwycał wszystkie podniebienia ludzi, którzy nie obawiali się smrodu.

Twoje oba miejsca pracy ocalały od pożogi, co mogłaś przyjąć z ulgą, jako pewną stałą w tym chaotycznym świecie. A jednak... Jako pierwsza zauważyłaś, że z dostawami świeżej ryby jest coś nie tak. Zaczęło ich być coraz mniej. Zaczęły być też coraz dziwniejsze. Nie wymizerniałe, ale właśnie z naddatkiem. Dodatkowa płetwa, pęcherz pławny w dziwnym miejscu, trzecie oko na środku czoła... Na początku października musiałaś wyrzucić połowę dostawy, bo ryby trąciły niepokojącym zapachem, który nie przywodził co prawda na myśl czarnej magii, ale... coś dużo straszniejszego. Starszego.

Gdyby to chodziło tylko o ten nędzny pub machnęłabyś ręką. Ale to Morze wołało do Ciebie i wysyłało Ci prośbę o pomoc. A może zaproszenie? Zdobyłaś od szefa adres rybackiej chaty Olivera Thomasa, waszego dostawcy i wyruszyłaś obierając kurs na północ, na wschodnie wybrzeże.

Kurs na Dunwich.

zadanie od mistrza gry

Przed wyruszeniem w drogę miałaś szansę w jakiś sposób się przygotować. W pierwszym poście tematu przygody określ jedną aktywność, którą zrobiłaś jeszcze w Londynie (pozyskanie rzeczy, informacji, sojusznika itp.), a która mogłaby dać wam przewagę w Śledztwie.

7.10.72

Droga Brynju,
piszę do Proroka artykuł o Dunwich i chciałbym prosić cię o „prasowy komentarz”. Jakbyś miała chwilę i była w stanie napisać kilka zdań, byłoby super.
Swoją drogą, czy masz coś przeciwko, jeśli wspomnę cię z nazwiska?
Pytanka pomocnicze: Jak oceniasz atmosferę/stan morza/magiczną energię w Dunwich? Jak tam się czułaś? Co powiedzieli ci lokalsi? Co działo się w domu Olivera Thomasa? Co stało się w latarni?

Pozdrawiam

Henry

19 września w godzinach popołudniowych, biała gołębica przynosi wiadomość do rąk własnych adresatki.  List przywiązany jest do gołębiej nogi elegancką błękitną wstążką. Mimo, że jest zwinięty w rulonik, po rozłożeniu papier natychmiast się prostuje i trudno znaleźć nań jakiekolwiek zagięcie.

19.09.1972

Zaproszenie

Niniejszym pragnę zaprosić moją siostrę cioteczną, mademoiselle Brynję Nordgersim na uroczystą kolację, która odbędzie się 28 września o godzinie 17:00 w Zamku w okolicach Cork. Wskazówki dotyczące dotarcia tam znajdują się z tyłu kartki. Uprzejmie proszę o potwierdzenie lub odmowę w formie listownej.

Cordialement

Émile Verso Mulciber

20.09.1972 r.

Najdroższa Brynjo,

nie spodziewałam się, że kiedykolwiek otrzymam od Ciebie wiadomość z taką prośbą. Według mnie Twoje listy zawsze są elegancko zredagowane i przyjemne dla oka, nawet jeśli nie przestrzegają wszystkich zasad z podręcznika listownej etykiety (owszem, istnieje taki). Niemniej miło mi, iż postanowiłaś zwrócić się w tej sprawie akurat do mnie.

To konkretne zaproszenie jest dość zwięzłe, więc nie musisz się zanadto rozpisywać. Moim zdaniem wystarczy, jeśli podziękujesz za pamięć i potwierdzisz Swoją obecność. W zależności od tego jak zażyła jest Twoja relacja z Émile'm, możesz zwrócić się do niego „Szanowny Panie” albo „Drogi Émile'u”.

Odpowiedź powinnam zatem wyglądać mniej więcej tak:
„Szanowny Panie / Drogi Émile'u, serdecznie dziękuję za zaproszenie na kolację w dniu 28 września. Potwierdzam swoją obecność.”

Gdybyś jednak zmieniła zdanie i zechciała napisać list z grzeczną odmową, również możesz się do mnie zwrócić.

Twoja,

Lana

P.S. Jeśli byłabyś chętna, mogłabym poprowadzić dla Ciebie prywatne lekcje etykiety…