02.08.2026, 14:58 ✶
Utinam falsus vates sim. Tak brzmiała łacińska sentencja, którą zwykł kończyć swe prace. "Obym był fałszywym prorokiem".
Niestety, wszystkie jego przepowiednie musiały się kiedyś spełnić, nawet wtedy, gdy nie był świadom ich wagi czy znaczenia. Nawet wtedy, kiedy nie wydawały mu się na tyle istotnymi, aby wypowiedzieć je na głos. Przed chwilą dosłownie myślał o bestii z kart nordyckiej mitologii przyjmującej postać robaka: myśl ledwie zdążyła zapuścić korzenie w umyśle Alexandra, a już Morpheus wkradł się między jego zwoje jako ten pędrak, który od spodu podgryza roślinę. A więc robaki, pomyślał Alex, wbijając swe przenikliwe spojrzenie w twarz Morpheusa. Przez chwilę niemal poczuł coś na kształt satysfakcji, jak zawsze wtedy, gdy natrafiał na nowy problem, niezbadaną do tej pory teorię. Niemal. Kiedyś uraczyłby Morpheusa jakąś reakcją, teraz nawet jeden mięsień nie drgnął na jego twarzy. Wspólna burza mózgów zwykła napełniać go czymś na kształt cichej euforii… Teraz była tylko pustka. Przynajmniej spojrzenie nie straciło swej intensywności. "Las mówi z sobą w ziemi", powiedziała mu Helloise. Czy wiedziała, że robactwo zalęgło się w lesie? Że zalęgło się w ziemi? Ziemia zawsze była nimi skażona. Larwy mówiły ze sobą w ziemi. "Przepoczwarzają się", powiedział Morpheus, a Alexander uczuł coś na kształt obmierzłej fascynacji, czy istniało bowiem coś ciekawszego niż przemiana? Larwy wyszły spod ziemi i zaczęły mówić do ludzi. Co mogłyby mu powiedzieć? Czyim głosem by przemówiły?
Nie poświęcił większej uwagi rozważaniom Morpheusa na temat zaklęcia patronusa. Jeżeli dobrze pamiętał, pisano o tym nawet na łamach gazet. Wszyscy wiedzieli jednak, że praktykowanie tego konkretnego rodzaju magii było prawnie zakazanym. W obecności współpracowników, Alexander nie zamierzał się zbliżać do tematu nekromancji nawet w dywagacjach natury czysto teoretycznej. W głowę wtłoczono mu, że nie mówi się o takich rzeczach nie mając u boku prawnika. Nie o legalizm się tu jednak rozchodziło. Alexander zwyczajnie za nekromancją nie przepadał, a wręcz nekromancją pogardzał.
Alexander zgodnie z instrukcją Frederiki szedł prosto przed siebie, choć nie było mu to w smak. Kątem oka jedynie mógł złapać to, co jawiło się jako nienaturalne. Uwagę swoją skupił jednak na celu: na odwróconym drzewie w centrum polany. Ignorując wszystko i wszystkich zbliżył się do kamiennego kręgu otaczającego pień. Stąpał powoli w stronę drzewa. Nie mrugał, jak gdyby bał się, że widok umknie mu, gdy tylko przymknie powieki. Próżno było jednak szukać jakichkolwiek emocji na jego twarzy. Alexander jak zawsze wyglądał na lekko znudzonego.
Przez chwilę po prostu patrzył.
Wreszcie zwrócił spojrzenie przekrwionych oczu w stronę Xaviera Shafiqa.
— Xavier — przywitał się krótko. — Czy z pomocą tego wynalazku byłbyś w stanie wypatrzyć robactwo, które drąży Knieję od środka? Czy widzisz śpiące larwy? Czy widzisz krwiożercze korniki, które dobierają się do serca drzew? — Najpierw przemówił tonem bardzo odległym, słowami, które brzmiały nienaukowo i pokrętnie. Właśnie tak wyrażać się zwykli jasnowidzowie, biegli w języku wróżb i symboli. Nawet jego oczy zdawały się lekko przymglonymi. Alexander szybko jednak otrząsnął się z mgły swych wizji. Spojrzenie jego na powrót odzyskało ostrość.
— Widma — skonkretyzował natychmiast niemal. Jego głos stał się nieco mniej odległym, jak gdyby powrócił do rzeczywistości. — Idąc tutaj ucięliśmy sobie z Longbottomem pogawędkę. Okazuje się, że prowadził własne poszukiwania… W gronie wieśniaków z Doliny Godryka. Powiedział jednak coś, co mnie zainteresowało. Z zebranych przez niego relacji wynika, że Widma były w Kniei zawsze, ale nigdy nie wyłaziły spomiędzy drzew dostatecznie często, aby przyciągnąć uwagę świata nauki. Stwierdził, że były wówczas larwami, a teraz dokonują swego przepoczwarzenia. Więc, powiedz mi — zanim mnie do końca pojebie, mówiły przekrwione oczy Alexandra — czy widzisz jakie robactwo, które mogłoby pomóc w zweryfikowaniu tej hipotezy? Wciąż frustruje mnie to, jak mylnymi były moje przypuszczenia, że Widma są pomiotem Limbo. Produktem odległych koniunkcji sfer, które przeniknęły do naszego świata, gdy wzrok nasz skupiony był na Zimnych. Wiemy dobrze, że nic dobrego nie przychodzi z naruszania balansu między światem widzialnym a Limbo… A moce tych istot uległy niezwykłej amplifikacji właśnie po zamachu na Beltane. W tejże korelacji upatrywałem, mylnie, przyczynowości – przyznał, bo chociaż nie uznał nigdy za pewnik tego, że Widma wyszły z Limbo, jedynie przyjął to jako hipotezę roboczą. Nie był wówczas świadom tego, że istniały jakieś wcześniejsze relacje o Widmach. — Ich natura, w swym obsesyjnym dążeniu do zmniejszenia entropii własnej, przypominała mi opisy natury tego, co kryje się za zasłoną. Przypisywałem im większe znaczenie, a okazuje się, że to cały czas był pasożyt. Pospolite… Robactwo.
Oto są twoi bogowie, Helloise.
Bogowie okazali się pędrakami.
— Morpheus mówił o Widmach jako o larwach. W jaki sposób się namnażają? Gdzie żyją? Jak wygląda takie stadium larwalne i czy prezentuje sobą podobne właściwości, co osobniki dorosłe? Jakie warunki musiały zaistnieć, aby dokonały przemiany? Czy to pierwszy raz, gdy doświadczamy obecności osobników dojrzałych, czy relacje świadków potwierdzają, że były w Kniei już wcześniej, że przemieniały się już wcześniej? Czy mamy do czynienia z nowym, nieopisanym gatunkiem, czy ewolucją istniejącej już formy życia? — Alexander próbował usystematyzować cały proces przemian w głowie. Próbował dociec, czy Widma osiągnęły już finalną formę, czy wciąż ulegały przeobrażeniom. – Mówił, że karmią się energią życiową roślin i zwierząt, a nawet jej emanacjami, pozostawionymi na przedmiotach nieożywionych. Czy kieruje nimi w tym wyłącznie instynkt, czy można nazwać je inteligentnymi? Czy posiadają w ogóle wystarczająco sprawny aparat kognitywny, aby komunikować się z ludźmi, czy głos ich jest wyłącznie iluzją, przystosowaniem wykorzystywanym do zdobywania pokarmu? Mianowicie, czy stojąc obok ciebie usłyszałbym w ich wołaniu to samo, co ty?
Odraza nie osłabiła jego ciekawości, ale ją wręcz nasiliła: Alexander mówił o robactwie z odrazą, a jednak wkładał w nie dłonie, jak gdyby potrzebował poczuć wijące się w ziemi możliwości. Być może już wcześniej to zrobił, mógł pomyśleć Xavier. Świadczyłoby o tym błoto na jego drogich, skórzanych butach, które zdążyło już na dobre zaschnąć.
Alexander nie mógł ubrudzić się tak, krocząc ścieżką wytyczoną przez Knieję.
— Mówię o tym tak wiele, bo jeżeli Widma były w Kniei od zawsze, równie dobrze mogły być integralną częścią misternej struktury leśnych zależności, a nie pasożytem wyłącznie. Człowiek podobnie jest naroślą na łonie natury, pasożytem: wiecznie przecież bierze, nigdy nie dając w zamian. Przesuwa to więc środek ciężkości problemu. A problemem nie są Widma same w sobie, ale to, co sprawiło, że populacja ich wyrwała się spod kontroli naturalnych mechanizmów autoregulacji.
Mówiąc, niemal cały czas wpatrywał się w odwrócone drzewo. Nie mrugnął ani razu. Stał nieruchomo niemal, podobny do głazu… A może do drzewa, bo dłonie jego jak zawsze drżały niczym liście na wietrze.
Jedną dłoń wpakował do kieszeni.
Gdy już wciągnęli się w rozmowę z Xavierem, Alexander rozejrzał się wreszcie po Polanie, kątem oka wyłapując w oddali zwalistą postać Vablatsky’ego. Niestety, tamten miał towarzystwo… Skutecznie odstraszyło to Alexa od próby nawiązania rozmowy. Szkoda, bo ekspertyzy Niewymownego z Komnaty Śmierci zawsze bardzo sobie cenił. Na krótką chwilę skupił wzrok na otaczających Michaila ludziach — zwłaszcza na mężczyźnie, który wydawał się Niewymownemu coś bardzo zacięcie tłumaczyć — chcąc odczytać ich intencje.
Niestety, wszystkie jego przepowiednie musiały się kiedyś spełnić, nawet wtedy, gdy nie był świadom ich wagi czy znaczenia. Nawet wtedy, kiedy nie wydawały mu się na tyle istotnymi, aby wypowiedzieć je na głos. Przed chwilą dosłownie myślał o bestii z kart nordyckiej mitologii przyjmującej postać robaka: myśl ledwie zdążyła zapuścić korzenie w umyśle Alexandra, a już Morpheus wkradł się między jego zwoje jako ten pędrak, który od spodu podgryza roślinę. A więc robaki, pomyślał Alex, wbijając swe przenikliwe spojrzenie w twarz Morpheusa. Przez chwilę niemal poczuł coś na kształt satysfakcji, jak zawsze wtedy, gdy natrafiał na nowy problem, niezbadaną do tej pory teorię. Niemal. Kiedyś uraczyłby Morpheusa jakąś reakcją, teraz nawet jeden mięsień nie drgnął na jego twarzy. Wspólna burza mózgów zwykła napełniać go czymś na kształt cichej euforii… Teraz była tylko pustka. Przynajmniej spojrzenie nie straciło swej intensywności. "Las mówi z sobą w ziemi", powiedziała mu Helloise. Czy wiedziała, że robactwo zalęgło się w lesie? Że zalęgło się w ziemi? Ziemia zawsze była nimi skażona. Larwy mówiły ze sobą w ziemi. "Przepoczwarzają się", powiedział Morpheus, a Alexander uczuł coś na kształt obmierzłej fascynacji, czy istniało bowiem coś ciekawszego niż przemiana? Larwy wyszły spod ziemi i zaczęły mówić do ludzi. Co mogłyby mu powiedzieć? Czyim głosem by przemówiły?
Nie poświęcił większej uwagi rozważaniom Morpheusa na temat zaklęcia patronusa. Jeżeli dobrze pamiętał, pisano o tym nawet na łamach gazet. Wszyscy wiedzieli jednak, że praktykowanie tego konkretnego rodzaju magii było prawnie zakazanym. W obecności współpracowników, Alexander nie zamierzał się zbliżać do tematu nekromancji nawet w dywagacjach natury czysto teoretycznej. W głowę wtłoczono mu, że nie mówi się o takich rzeczach nie mając u boku prawnika. Nie o legalizm się tu jednak rozchodziło. Alexander zwyczajnie za nekromancją nie przepadał, a wręcz nekromancją pogardzał.
// Przewaga: wykaz intencji 2 / proroctwa 1 — sama myśl staje się już zaczątkiem przepowiedni: wystarczyło, że obraz Fafnira-robaka zakiełkował w umyśle Alexa, aby rzeczywistość odpowiedziała mu niemal natychmiast Morpheusem, który zaczął mu opowiadać o Widmach jako o robakach.
Zawada: derealizacja 2 — u Alexandra nie ma wyraźnej granicy między skojarzeniem, naukową hipotezą a proroctwem. Anhedonię odczuwa nawet wtedy, gdy zajmuje się czymś stymulującym umysłowo.
Zawada: derealizacja 2 — u Alexandra nie ma wyraźnej granicy między skojarzeniem, naukową hipotezą a proroctwem. Anhedonię odczuwa nawet wtedy, gdy zajmuje się czymś stymulującym umysłowo.
Alexander zgodnie z instrukcją Frederiki szedł prosto przed siebie, choć nie było mu to w smak. Kątem oka jedynie mógł złapać to, co jawiło się jako nienaturalne. Uwagę swoją skupił jednak na celu: na odwróconym drzewie w centrum polany. Ignorując wszystko i wszystkich zbliżył się do kamiennego kręgu otaczającego pień. Stąpał powoli w stronę drzewa. Nie mrugał, jak gdyby bał się, że widok umknie mu, gdy tylko przymknie powieki. Próżno było jednak szukać jakichkolwiek emocji na jego twarzy. Alexander jak zawsze wyglądał na lekko znudzonego.
Przez chwilę po prostu patrzył.
Wreszcie zwrócił spojrzenie przekrwionych oczu w stronę Xaviera Shafiqa.
— Xavier — przywitał się krótko. — Czy z pomocą tego wynalazku byłbyś w stanie wypatrzyć robactwo, które drąży Knieję od środka? Czy widzisz śpiące larwy? Czy widzisz krwiożercze korniki, które dobierają się do serca drzew? — Najpierw przemówił tonem bardzo odległym, słowami, które brzmiały nienaukowo i pokrętnie. Właśnie tak wyrażać się zwykli jasnowidzowie, biegli w języku wróżb i symboli. Nawet jego oczy zdawały się lekko przymglonymi. Alexander szybko jednak otrząsnął się z mgły swych wizji. Spojrzenie jego na powrót odzyskało ostrość.
— Widma — skonkretyzował natychmiast niemal. Jego głos stał się nieco mniej odległym, jak gdyby powrócił do rzeczywistości. — Idąc tutaj ucięliśmy sobie z Longbottomem pogawędkę. Okazuje się, że prowadził własne poszukiwania… W gronie wieśniaków z Doliny Godryka. Powiedział jednak coś, co mnie zainteresowało. Z zebranych przez niego relacji wynika, że Widma były w Kniei zawsze, ale nigdy nie wyłaziły spomiędzy drzew dostatecznie często, aby przyciągnąć uwagę świata nauki. Stwierdził, że były wówczas larwami, a teraz dokonują swego przepoczwarzenia. Więc, powiedz mi — zanim mnie do końca pojebie, mówiły przekrwione oczy Alexandra — czy widzisz jakie robactwo, które mogłoby pomóc w zweryfikowaniu tej hipotezy? Wciąż frustruje mnie to, jak mylnymi były moje przypuszczenia, że Widma są pomiotem Limbo. Produktem odległych koniunkcji sfer, które przeniknęły do naszego świata, gdy wzrok nasz skupiony był na Zimnych. Wiemy dobrze, że nic dobrego nie przychodzi z naruszania balansu między światem widzialnym a Limbo… A moce tych istot uległy niezwykłej amplifikacji właśnie po zamachu na Beltane. W tejże korelacji upatrywałem, mylnie, przyczynowości – przyznał, bo chociaż nie uznał nigdy za pewnik tego, że Widma wyszły z Limbo, jedynie przyjął to jako hipotezę roboczą. Nie był wówczas świadom tego, że istniały jakieś wcześniejsze relacje o Widmach. — Ich natura, w swym obsesyjnym dążeniu do zmniejszenia entropii własnej, przypominała mi opisy natury tego, co kryje się za zasłoną. Przypisywałem im większe znaczenie, a okazuje się, że to cały czas był pasożyt. Pospolite… Robactwo.
Oto są twoi bogowie, Helloise.
Bogowie okazali się pędrakami.
— Morpheus mówił o Widmach jako o larwach. W jaki sposób się namnażają? Gdzie żyją? Jak wygląda takie stadium larwalne i czy prezentuje sobą podobne właściwości, co osobniki dorosłe? Jakie warunki musiały zaistnieć, aby dokonały przemiany? Czy to pierwszy raz, gdy doświadczamy obecności osobników dojrzałych, czy relacje świadków potwierdzają, że były w Kniei już wcześniej, że przemieniały się już wcześniej? Czy mamy do czynienia z nowym, nieopisanym gatunkiem, czy ewolucją istniejącej już formy życia? — Alexander próbował usystematyzować cały proces przemian w głowie. Próbował dociec, czy Widma osiągnęły już finalną formę, czy wciąż ulegały przeobrażeniom. – Mówił, że karmią się energią życiową roślin i zwierząt, a nawet jej emanacjami, pozostawionymi na przedmiotach nieożywionych. Czy kieruje nimi w tym wyłącznie instynkt, czy można nazwać je inteligentnymi? Czy posiadają w ogóle wystarczająco sprawny aparat kognitywny, aby komunikować się z ludźmi, czy głos ich jest wyłącznie iluzją, przystosowaniem wykorzystywanym do zdobywania pokarmu? Mianowicie, czy stojąc obok ciebie usłyszałbym w ich wołaniu to samo, co ty?
Odraza nie osłabiła jego ciekawości, ale ją wręcz nasiliła: Alexander mówił o robactwie z odrazą, a jednak wkładał w nie dłonie, jak gdyby potrzebował poczuć wijące się w ziemi możliwości. Być może już wcześniej to zrobił, mógł pomyśleć Xavier. Świadczyłoby o tym błoto na jego drogich, skórzanych butach, które zdążyło już na dobre zaschnąć.
Alexander nie mógł ubrudzić się tak, krocząc ścieżką wytyczoną przez Knieję.
— Mówię o tym tak wiele, bo jeżeli Widma były w Kniei od zawsze, równie dobrze mogły być integralną częścią misternej struktury leśnych zależności, a nie pasożytem wyłącznie. Człowiek podobnie jest naroślą na łonie natury, pasożytem: wiecznie przecież bierze, nigdy nie dając w zamian. Przesuwa to więc środek ciężkości problemu. A problemem nie są Widma same w sobie, ale to, co sprawiło, że populacja ich wyrwała się spod kontroli naturalnych mechanizmów autoregulacji.
Mówiąc, niemal cały czas wpatrywał się w odwrócone drzewo. Nie mrugnął ani razu. Stał nieruchomo niemal, podobny do głazu… A może do drzewa, bo dłonie jego jak zawsze drżały niczym liście na wietrze.
Jedną dłoń wpakował do kieszeni.
Gdy już wciągnęli się w rozmowę z Xavierem, Alexander rozejrzał się wreszcie po Polanie, kątem oka wyłapując w oddali zwalistą postać Vablatsky’ego. Niestety, tamten miał towarzystwo… Skutecznie odstraszyło to Alexa od próby nawiązania rozmowy. Szkoda, bo ekspertyzy Niewymownego z Komnaty Śmierci zawsze bardzo sobie cenił. Na krótką chwilę skupił wzrok na otaczających Michaila ludziach — zwłaszcza na mężczyźnie, który wydawał się Niewymownemu coś bardzo zacięcie tłumaczyć — chcąc odczytać ich intencje.
// Zawady: podejrzany 1 — Alex zachowuje się i mówi dziwnie; foliowa czapka 1 — już dorobił sobie całą teorię o Widmach-Robakach; uzależnienie 1 — ręce mu drżą, jest to wynik polineuropatii alkoholowej — pozostałość po uszkodzeniu włókien nerwów przez picie; samotnik 1 — podchodzi do Xaviera, bo otacza go mniej ludzi niż Michaila.
Przewagi: wykaz intencji 2 — rzucam na odczytanie intencji Spencer-Moona, wygłaszającego kazanie (korzystam z percepcji).
Przewagi: wykaz intencji 2 — rzucam na odczytanie intencji Spencer-Moona, wygłaszającego kazanie (korzystam z percepcji).
Rzut PO 1d100 - 23
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Rzut PO 1d100 - 17
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat