03.08.2026, 20:16 ✶
Skłamałby, gdyby powiedział, że nie przypadła mu do gustu. Skłamałby, gdyby powiedział, że to co usłyszał przed momentem, nie zrobiło na nim piorunującego wrażenia.
Krew jednorożców zabitych czarną magią… U Lestrange'ów. W ogrodzie.
Tam wciąż bawili się ludzie. Tam wciąż śmiali się i błądzili pośród czarnych róż, które tak bardzo, tak przerażająco pokazywały, że coś jest nie tak.
Ciężko mu było się dziwić, że Selwyn żywił tak głęboko osadzoną awersję do tych kwiatów. Najpierw czarne wesele. Teraz to.
W jego stalowych oczach odbijały się światła mijanych budynków. Podróż musiała dobiec końca, a on musiał przystać na jej warunki. Ba! Chciał przystać na jej warunki, żałując przy tym, że nie odnowił tej relacji wcześniej, a zaaranżowanie całości było raczej dziełem przypadku, niż jego zadbaniem o tę stronę szachownicy.
Skinął głową, gdy skończyła mówić, każde słowo otulając miękkimi pasmami najwyższego poziomu uważności ze swojej strony.
– Nie dysponuję tego typu informacjami, nie jestem typem… florysty. – Coś w jego tonie sugerowało, że całkiem niedługo, całkiem prawdopodobnie się stanie takowym. – Spróbuję przekonać gospodarzy do kontaktu z widmowidzem w tej strawie – Zdawało mu się to jedynym słusznym tropem, choć czy rzeczywiście słusznym? Było tak wiele spraw, tak wiele pytań, zadań, zobowiązań. Odgonił naprędce swój coraz bardziej napięty harmonogram, który musiał przyjąć kolejne rewelacje. Momentalnie na jego szczupłej twarzy zakwitł życzliwy uśmiech, poparty wyciągnięciem dłoni. Nie ucałował jej jak przed balem, nie potrzebowali teraz kurtuazji, a potwierdzenia targu, który dotyczył tej jednej transakcji z wielkim życzeniem kontynuacji.
– Dam znać mojemu asystentowi, na wypadek gdybym akurat znajdował się poza granicami kraju. Jestem przekonany, że pani doświadczenie w materii usługowo-handlowej pozwoli właściwie wycenić wspomniany fakt. – Handel przysługami. Czasami miał poczucie, że jest to element, który w tym wszystkim najbardziej go bawi. Dzisiaj zaś, nawet w obliczu straszliwych informacji, których stał się również współposiadaczem, owe przeczucie nie graniczyło z pewnością, a było nią w najczystszej formie.
Krew jednorożców zabitych czarną magią… U Lestrange'ów. W ogrodzie.
Tam wciąż bawili się ludzie. Tam wciąż śmiali się i błądzili pośród czarnych róż, które tak bardzo, tak przerażająco pokazywały, że coś jest nie tak.
Ciężko mu było się dziwić, że Selwyn żywił tak głęboko osadzoną awersję do tych kwiatów. Najpierw czarne wesele. Teraz to.
W jego stalowych oczach odbijały się światła mijanych budynków. Podróż musiała dobiec końca, a on musiał przystać na jej warunki. Ba! Chciał przystać na jej warunki, żałując przy tym, że nie odnowił tej relacji wcześniej, a zaaranżowanie całości było raczej dziełem przypadku, niż jego zadbaniem o tę stronę szachownicy.
Skinął głową, gdy skończyła mówić, każde słowo otulając miękkimi pasmami najwyższego poziomu uważności ze swojej strony.
– Nie dysponuję tego typu informacjami, nie jestem typem… florysty. – Coś w jego tonie sugerowało, że całkiem niedługo, całkiem prawdopodobnie się stanie takowym. – Spróbuję przekonać gospodarzy do kontaktu z widmowidzem w tej strawie – Zdawało mu się to jedynym słusznym tropem, choć czy rzeczywiście słusznym? Było tak wiele spraw, tak wiele pytań, zadań, zobowiązań. Odgonił naprędce swój coraz bardziej napięty harmonogram, który musiał przyjąć kolejne rewelacje. Momentalnie na jego szczupłej twarzy zakwitł życzliwy uśmiech, poparty wyciągnięciem dłoni. Nie ucałował jej jak przed balem, nie potrzebowali teraz kurtuazji, a potwierdzenia targu, który dotyczył tej jednej transakcji z wielkim życzeniem kontynuacji.
– Dam znać mojemu asystentowi, na wypadek gdybym akurat znajdował się poza granicami kraju. Jestem przekonany, że pani doświadczenie w materii usługowo-handlowej pozwoli właściwie wycenić wspomniany fakt. – Handel przysługami. Czasami miał poczucie, że jest to element, który w tym wszystkim najbardziej go bawi. Dzisiaj zaś, nawet w obliczu straszliwych informacji, których stał się również współposiadaczem, owe przeczucie nie graniczyło z pewnością, a było nią w najczystszej formie.
Koniec sesji