03.08.2026, 22:31 ✶
Nie mógł czytać Guciowi w myślach, może to by wszystko szybko ułatwiło. W przeciwieństwie do srebrnoskórego, miał doskonałą pamięć do ludzkich podniet i pragnień, do zazdrości, zawiści i wypalającej obsesji. Człowieczeństwo w nim ukute zostało intensywnością, ekstremum ciągnące go ku euforii, jak i gwarantujące mu regularne wizyty we wszystkich dziewięciu kręgach piekła.
Pragnienie serca, choćby martwego mogło być absolutnie głuche, a mogło drzeć się bez ustanku, uciszane w zbyt nielicznych momentach pustki osiąganej, gdy słońce świeciło nad nimi w zenicie.
Ociekająca gęstą posoką krew zsunęła się przez wargi do policzka, a Gabriel w swojej łaskawości postanowił nie testować własnej siły i poszukiwań odpowiedzi, czy byłby w stanie gołymi rękoma wyrwać adwokacinie język. Ostatecznie Delacour miał estetycznie przyjemnie wyprofilowany głos. Z resztą, z pewnością taki ktoś jak on miał wejścia w obu kowenach, tak angielskim jak francuskim, a Montbel bardzo, bardzo nie chciał się przeprowadzać.
A może chodziło po prostu o to, że chciał go protekcjonalnie poklepać po policzku, jak przed kilkoma wiekami, gdy los pierwszy raz przeciął ich ścieżki. Odprysk wspomnienia spadł nań nieoczekiwanie, wraz z grymasem imitującym uśmiech.
– Kokietka z Ciebie. Przeciesz wiem, sze wizisz się w srebrzysz… sreb… w lustrach – parsknął, prostując się nieco by zlustrować dzieło zniszczenia, pozostałości artystycznej ekspresji, które zasychały na bieli ubrania i skóry. – Nis tylko iś na słońse… tak sięszko… sięszko jesss byś… tobą… – czuł, że kręci mu się w głowie w sumie może nieco bardziej niż zakładał, że będzie. Być może łączenie krwi właściwie i adekwatnie doprawionej z alkoholem, który już i tak był w brzuchu oraz deserwanie się otwieraniem martwej skóry nie było… rozsądne. W normalnych okolicznościach mógłby podać łacińskie nazwy żył które sobie poprzecinał. Może powinien ciąć w poprzek a nie wzdłuż? Cóż… W ostatnich latach jednak rozsądek zdecydowanie nie był drugim imieniem Gabriela. Ani nawet trzecim.
Dopadła go za to senność.
– Dob… dobrze, ale to… to jesz… jeszt ziwne… – ręka ześlizgnęła się z twarzy na podłogę, ciało opadło na ciało. – Nie wychoś na słoneszko… nie wychoś. Jak przyjdzie uratowaś i ciebie… to bęzie ostatnia… ostatnia niś… nie wyszymam tego… dlaszego miłoś musi tak… dlaszego to tak… tak boli… – bełkotał sobie leżąc na całkiem wygodnej biało-czerwonej poduszce, nie mając siły na szloch, czy dalsze udawanie, że oddech jest mu do czegokolwiek potrzebny. Bełkotał sobie w najlepsze, nieświadom nieuchronności własnego losu i tego, że rzeczywiście, bardzo będzie potrzebował kogoś kto nie tylko posprząta po nim, ale też posprząta samego, całkiem nieprzytomnego na tym etapie, zainteresowanego.
Pragnienie serca, choćby martwego mogło być absolutnie głuche, a mogło drzeć się bez ustanku, uciszane w zbyt nielicznych momentach pustki osiąganej, gdy słońce świeciło nad nimi w zenicie.
Ociekająca gęstą posoką krew zsunęła się przez wargi do policzka, a Gabriel w swojej łaskawości postanowił nie testować własnej siły i poszukiwań odpowiedzi, czy byłby w stanie gołymi rękoma wyrwać adwokacinie język. Ostatecznie Delacour miał estetycznie przyjemnie wyprofilowany głos. Z resztą, z pewnością taki ktoś jak on miał wejścia w obu kowenach, tak angielskim jak francuskim, a Montbel bardzo, bardzo nie chciał się przeprowadzać.
A może chodziło po prostu o to, że chciał go protekcjonalnie poklepać po policzku, jak przed kilkoma wiekami, gdy los pierwszy raz przeciął ich ścieżki. Odprysk wspomnienia spadł nań nieoczekiwanie, wraz z grymasem imitującym uśmiech.
– Kokietka z Ciebie. Przeciesz wiem, sze wizisz się w srebrzysz… sreb… w lustrach – parsknął, prostując się nieco by zlustrować dzieło zniszczenia, pozostałości artystycznej ekspresji, które zasychały na bieli ubrania i skóry. – Nis tylko iś na słońse… tak sięszko… sięszko jesss byś… tobą… – czuł, że kręci mu się w głowie w sumie może nieco bardziej niż zakładał, że będzie. Być może łączenie krwi właściwie i adekwatnie doprawionej z alkoholem, który już i tak był w brzuchu oraz deserwanie się otwieraniem martwej skóry nie było… rozsądne. W normalnych okolicznościach mógłby podać łacińskie nazwy żył które sobie poprzecinał. Może powinien ciąć w poprzek a nie wzdłuż? Cóż… W ostatnich latach jednak rozsądek zdecydowanie nie był drugim imieniem Gabriela. Ani nawet trzecim.
Dopadła go za to senność.
– Dob… dobrze, ale to… to jesz… jeszt ziwne… – ręka ześlizgnęła się z twarzy na podłogę, ciało opadło na ciało. – Nie wychoś na słoneszko… nie wychoś. Jak przyjdzie uratowaś i ciebie… to bęzie ostatnia… ostatnia niś… nie wyszymam tego… dlaszego miłoś musi tak… dlaszego to tak… tak boli… – bełkotał sobie leżąc na całkiem wygodnej biało-czerwonej poduszce, nie mając siły na szloch, czy dalsze udawanie, że oddech jest mu do czegokolwiek potrzebny. Bełkotał sobie w najlepsze, nieświadom nieuchronności własnego losu i tego, że rzeczywiście, bardzo będzie potrzebował kogoś kto nie tylko posprząta po nim, ale też posprząta samego, całkiem nieprzytomnego na tym etapie, zainteresowanego.