Czyli i on, wiedziony ciekawością, postanowił zerknąć na jarmark. Guinevere po części w takich miejscach czuła się trochę jak w domu, była to swojego rodzaju namiastka Egiptu, egipskiego targu dokładniej, gdzie królowały kolory, zapachy i gwar. Tutaj może i było nieco inaczej, bo ludzie nie byli tak energiczni jak egipscy handlarze, było jednak w tej atmosferze coś przyjemnie znajomego.
Potrzebowała tej przyziemności i namiastki czegoś znanego. Zwłaszcza teraz, gdy jej świat zdawał się wywrócić do góry nogami, choć prawda była taka, że to jedynie jej oczy otwarły się szerzej.
Przyglądała się Hannibalowi podczas tej krótkiej wymiany zdań, widziała więc jego mimikę i pewne zamyślenie, które wkradło się w jego słowa, kiwnęła więc tylko głową, gdy ją “przeprosił na chwilę”, nigdzie jednak nie odchodząc. W pierwszej chwili pomyślała, że Selwyn faktycznie znalazł tutaj coś, co przykuło jego uwagę, nie przeszkadzała więc, gdy ten mówił, co chce kupić, w tym samym samej korzystając z okazji i zaczęła przeglądać, jakie mają tutaj wystawione rzeczy. Uniosła za to brwi, gdy Han poprosił o różdżkę, dopiero teraz zwracając uwagę, że faktycznie mają tu takowe wystawione. Dziwne – pomyślała. Zawsze wydawało jej się, że w Anglii różdżki można kupić jedynie i różdżkarza, który dobierał takową specjalnie do danego czarodzieja, w końcu “różdżką sama wybiera sobie właściciela”. Nie znała się na tym zupełnie, bo jej własna była robiona na zamówienie, chociaż faktycznie egipski różdżkarz jakoś ją wtedy mierzył i coś tam coś tam, w każdym razie tutaj w Anglii była nawet przy jednym dobieraniu różdżki do nowego właściciela i nie wyglądało to tak, że można ją sobie kupić wystawiona na sprzedaż przez jakichś…
Nastolatków?
Guinevere nawet lekko przekrzywiła głowę, uświadamiając sobie, że sprzedawcami zaiste są jeszcze… technicznie dzieci.
Czy nie powinni być teraz w szkole?
– Och, chyba nie – odparła mu, bo faktycznie nic tu nie znalazła ciekawego (może prócz tej różdżki), a kiedy Han zapytał skąd w ogóle mają te różdżki to nastąpiło… jak dla niej pewne speszenie. Ona też nie wiedziała, czy można tak handlować różdżkami. Może można było, chociaż wartość takiego zakupu chyba była niewielka. I ona zrobiła minę, jakby nie bardzo uwierzyła w tłumaczenie, które właśnie usłyszeli, po czym odwróciła spojrzenie na Selwyna.
– Haha, tak, widziałam tam taką kobietę… ale to chyba jakieś małe ciasteczka, a nie ciasto – wyjaśniła, może nieco kulawo, bo nie przyglądała się temu za bardzo, słyszała tylko coś o ciasteczkach. – Faktycznie owoców w czekoladzie nie widziałam… – dodała i uśmiechnęła się nawet nieco pod nosem. – A gdzie tu są dobre ciastka, które można zjeść? – nie mówiła nie, choć w tej chwili nie mówiła też tak. Nie wiedziała, na ile w obecnym stanie byłaby odpowiednią kompanką do ciastek.