[Jesień 72 14.10 Lamezia Terme] .. but a scratch [Ceolsige, Henry, Hestia]

Sytuacja z maledictusem zostawiła go skołowanym i roztrzęsionym. Złożył zeznania włoskiej magicznej policji, a to, co powiedział, pamiętał jak przez mgłę. Coś o cuchnącym szlamie, o klątwie dotykającej tylko kobiety, o której do niedawna nic nie wiedział. O tym, że ziemia się zapadła, przemilczając jednocześnie, że Leviathan zatrzasnął za sobą drzwi. Wreszcie, kiedy domyślili się, że od zszokowanego chłopaka wcale nie dowiedzą się tak wiele, wrócił do pokoju i wziął długi prysznic. Zmył z siebie odór siarki, a ubrania wyprał magią. To nie był jednak koniec wieczoru.

Kiedy do Henia dotarła wieść, że reszta ekspedycji wróciła z jakichś lochów, bardziej pokiereszowana niż Leviathan i on, chłopak od razu pomyślał o Hestii. Jeszcze rankiem siedzieli w sadzie i robili kolaż, a teraz? Henry ruszył do pokoju Bletchleyówny i Ceolsige, wciąż z mokrymi włosami i w stroju, który służył mu za piżamę: w luźnym t-shircie, spodenkach sięgających kolan i klapkach.

Zdążył wypytać Hestię o wszelkie obrażenia, bardzo zaniepokojony o jej dobrostan. Na szczęście żyła, a jej rany opatrzono. Przez chwilę rękę trzymał na jej zdrowym ramieniu, bo nie bardzo mógł ją uściskać. Pocieszyć. Powiedzieć, że ta cała sytuacja była kompletnie pojebana i dobrze, że się skończyła.

Może trochę wyglądali jak gołąbeczki, siedząc obok siebie na tej kanapie. No ale co w tym dziwnego, że martwił się o swoją przyjaciółkę? Chociaż, gdy przyszła Ceolsige, zdecydowanie w cięższym stanie, Heniowi zrobiło się głupio, że zapomniał zapytać o nią. A przeszli przecież razem przez Dunwich.

– Nic mi się nie stało. Jakimś cudem – westchnął. – No właśnie. Przygniecienie grotą solną brzmi strasznie. Szczególnie, że… – Nie, to nie była jego wina. To Leviathan zatrzasnął się z maledictusem w grocie. Oczywiście jego Henry też nie chciał o nic oskarżać, bo może podłoga zaczęła opadać niezależnie od jego działań? – Kobiety, ryby i macki? Matko… Ja pierdolę, co się u was tam stało?

Zdziwiła go też wzmianka o mafii. Zmarszczył brwi.

– Nie, nie, u mnie… Ech… Zacznę od początku. – Usiadł wygodniej i splótł dłonie na kolanach. – Basil zabrał mnie i Leviathana na drinki i pijany uznał, że wspaniałym pomysłem będzie zabranie nas do zamkniętej solnej groty. No i schodzimy tam, już na wejściu koszmarnie jedzie siarką. A w basenie siedziało wielkie, oszlamione, żabopodobne coś. Wytaczało z siebie nie tylko odór, ale też szlam, którego woleliśmy nie dotykać. Ukryliśmy się najpierw za barem, gdzie znaleźliśmy pocztówkę z trzema dziewczynami: Indianką, Azjatką i Afrykanką, zaadresowaną do jakiegoś Marco. Leviathan natomiast stwierdził, że ten potwór to maledictus, zaklęta kobieta. Najpierw próbowałem przekonać ją, żeby się przemieniła i prawie się udało, ale Leviathan pokazał jej pocztówkę i to spowolniło przemianę. A jeszcze ten maledictus zaczął wydzielać z siebie jakiś gaz i prawie byśmy się tam podusili, gdybyśmy nie wyważyli drzwi. Bo wyobraźcie sobie, że ktoś nas tam zamknął. Nie wiem, kto. Ale wydostaliśmy się i poszliśmy do tego całego Marco, masażysty z naszego hotelu. To równy gość, wskazał nam dziewczyny z pocztówki, a Azjatka, Seo-yeon okazała się naszą główną podejrzaną na bycie maledictusem. A jej dwie koleżanki to też maledictusy, jak ona, ale były w ludzkiej formie. Atsa i Nala chciały jej pomóc wyrwać się z tego stanu. Mówiły coś o jakiejś Ogamie, co została skażona przez Nanban-jin. Cokolwiek to znaczy. Kiedy rozmawiałem z nimi, Leviathan miał sprawdzić, czy zamknęliśmy Seo-yeon w środku, ale gdy razem z Atsą, Nalą i Marco dotarliśmy do groty, okazało się, że on zamknął się w środku z maledictusem, a drzwi zaklął tak, by się skleiły z framugą. Udało mi się jednak przeciąć skutki jego zaklęcia. Wtedy ziemia zaczęła się walić w grocie, tam, gdzie był maledictus. Wyczarowałem linę i wyciągnąłem stamtąd tego idio… znaczy no, Leviathana – powstrzymał się przed obelgą, choć ta cisnęła mu się na usta. – I tyle. Dziewczyny poszły zanim zszedłem po Leviathana, więc przynajmniej one się nie przemieniły.