13.08.2026, 18:40 ✶
– Gdybyśmy trzymali się wszystkich tradycji i dziedzictwa, stałabyś tu teraz w bardzo ciasnym gorsecie i w czymś, w czym trudno się poruszać, a ja wyglądałbym jak mugolski mnich – ocenił Christopher. Nie dało się go nazwać człowiekiem przesadnie postępowym, ale był też wciąż młodym mężczyzną, który niekoniecznie chciał, by starcy dyktowali mu na każdym kroku, jak ma żyć, który lubił zabawę i sprawczość, a poza tym w dużej mierze żył projektowaniem: moda zaś oznaczało na pewno jedno. Ciągłą zmianę.
Pewnych procesów nie dało się już zatrzymać. Chyba faktycznie jedynym sposobem na to było wprowadzenie absolutnej tyranii. Takiej jakiej pragnął Voldemort.
– Maida Vale to piękne miejsce i warto je zachować. Nie ośmieliłbym się tego negować – stwierdził, a jego myśli znów uciekły do ciemnych róż. Były równie piękne, ale też upiorne w tym pięknie: i zdawały się w pewnym sensie zawłaszczać dla siebie ogród, jakby chciały zadusić wszystko, co w nim zostało. – Wciąż nie udało się ustalić niczego o tych różach?
Przesunął dłonią po kolejnej róży, choć jej nie zerwał. Tutejszy ogród różany może nie był tak imponujący jak ten Lestrange’ów, ale z odpowiednią opieką powinien stać się naprawdę imponujący, a Chris, urodzony mieszczuch, doszedł do wniosku, że wizja posiadania takiego ogrodu na własność całkiem się mu podoba. Chwilę później z pewnym niepokojem zadał sobie pytanie czy to oznacza, że się starzeje, ale zdecydował się na razie je od siebie odsunąć.
– Nie jestem pewien, czy to dobrze. Bo jeszcze pół roku temu powiedziałbym, że jeden wariat nie zdoła spalić połowy Londynu – stwierdził, ale zaraz potrząsnął głową, jakby i z takich myśli próbował się otrzepać i uśmiechnął się do Victorii. Wolał skupić się teraz na odcieniach farb, myśli o wyborze mebli, zatrudnieniu ogrodnika, i z bliższej perspektywy właśnie na tym śniadaniu. – Myślę, że porównanie do płótna jest dobre. Mogę je łatwo zapełnić w zależności od nastroju i projektu, umieścić coś na ścianie, a potem je zdjąć. Ludzie spodziewają się po pracowni ekstrawagancji, ale nie chciałbym chyba pracować nad kolekcją zimową z… pomarańczowo – czerwonymi ścianami – wyjaśnił. Nie był do końca pewny, na ile jest to zrozumiałe: zazwyczaj nie opowiadał o takich szczegółach, bo osoby, którym mógłby o nich wspomnieć, nie byłby zainteresowane, a z kolei tym, które chciałyby usłyszeć, nie chciałoby się mu o tym mówić. W wypadku Victorii… cóż, miał nadzieję, że jej nie zanudza. – Z największą przyjemnością, panno Lestrange. Masz na myśli jakieś konkretne miejsce?
Pewnych procesów nie dało się już zatrzymać. Chyba faktycznie jedynym sposobem na to było wprowadzenie absolutnej tyranii. Takiej jakiej pragnął Voldemort.
– Maida Vale to piękne miejsce i warto je zachować. Nie ośmieliłbym się tego negować – stwierdził, a jego myśli znów uciekły do ciemnych róż. Były równie piękne, ale też upiorne w tym pięknie: i zdawały się w pewnym sensie zawłaszczać dla siebie ogród, jakby chciały zadusić wszystko, co w nim zostało. – Wciąż nie udało się ustalić niczego o tych różach?
Przesunął dłonią po kolejnej róży, choć jej nie zerwał. Tutejszy ogród różany może nie był tak imponujący jak ten Lestrange’ów, ale z odpowiednią opieką powinien stać się naprawdę imponujący, a Chris, urodzony mieszczuch, doszedł do wniosku, że wizja posiadania takiego ogrodu na własność całkiem się mu podoba. Chwilę później z pewnym niepokojem zadał sobie pytanie czy to oznacza, że się starzeje, ale zdecydował się na razie je od siebie odsunąć.
– Nie jestem pewien, czy to dobrze. Bo jeszcze pół roku temu powiedziałbym, że jeden wariat nie zdoła spalić połowy Londynu – stwierdził, ale zaraz potrząsnął głową, jakby i z takich myśli próbował się otrzepać i uśmiechnął się do Victorii. Wolał skupić się teraz na odcieniach farb, myśli o wyborze mebli, zatrudnieniu ogrodnika, i z bliższej perspektywy właśnie na tym śniadaniu. – Myślę, że porównanie do płótna jest dobre. Mogę je łatwo zapełnić w zależności od nastroju i projektu, umieścić coś na ścianie, a potem je zdjąć. Ludzie spodziewają się po pracowni ekstrawagancji, ale nie chciałbym chyba pracować nad kolekcją zimową z… pomarańczowo – czerwonymi ścianami – wyjaśnił. Nie był do końca pewny, na ile jest to zrozumiałe: zazwyczaj nie opowiadał o takich szczegółach, bo osoby, którym mógłby o nich wspomnieć, nie byłby zainteresowane, a z kolei tym, które chciałyby usłyszeć, nie chciałoby się mu o tym mówić. W wypadku Victorii… cóż, miał nadzieję, że jej nie zanudza. – Z największą przyjemnością, panno Lestrange. Masz na myśli jakieś konkretne miejsce?