[sierpień 1971] Watercolor Eyes | Brynja & Lana

„Więc czemu ty mnie nie ukradniesz?” Brynja poczuła ciepło gdzieś głęboko pod żebrami. Było to uczucie obce i niepokojące, a morze przecież uczyło ją odwagi wobec sztormów. Nie przygotowało jej jednak na dziewczę o oczach jasnych niczym księżyc nad spokojną wodą, które jednym pytaniem potrafiło odebrać jej całą pewność.

Mogłaby porwać Lanę.

Zabrać ją daleko od aranżowanych spotkań, chłodnych salonów, ludzi, którzy nie słuchali, kiedy mówiła o rzeczach ukochanych. Mogłaby pokazać jej miejsca, których nie odnajdywano na żadnej mapie, wraki spoczywające pod falami i księżyc rozbity na tysiące srebrnych odłamków.
— Bo kradzież wymagałaby żebyś nie chciała pójść ze mną — odparła zabawnie. — Chciałabym kiedyś zobaczyć, jak sama wybierasz drogę prowadzącą do mnie. Nawet morze nie zatrzymuje wszystkich, których kocha.
Z pewnością Brynja nie należała do kobiet, które owijały w bawełnę. Lubiła się droczyć, obserwować, jak piękne niewiasty pod wpływem kilku zręcznie dobranych słów, rozkwitały rumieńcem. Jednocześnie życie było zbyt krótkie, aby marnować je na żale. Jeśli zatem darzyła kogoś szczerą sympatią, cóż pozostawało jej uczynić, jak nie pozwolić temu komuś dobrowolnie skazać się na jej niekończące się gderanie?

Praca na etat, a później dodatkowe godziny spędzane za barem, miały jednak swoją cenę. Oznaczały opuszczenie rodziny, a także świadome wyrzeczenie się części dostatku, jaki północ mogła zaoferować czarownicy wychowanej w odpowiednim domu. Stare mury zapewniały bezpieczeństwo, nazwisko zapewniało pozycję, a rodzinny majątek pozwalał żyć bez troski o jutrzejszy dzień, jednakże żaden z tych przywilejów nie dawał Brynji tego, co ceniła ponad wszystko — niezależności.