19.08.2026, 21:19 ✶
Norwid ucieszył się w duchu, że szef się z nim zgodził. Zwykle tak właśnie to wyglądało, ale przez pewną krótką chwilę Adrian był przekonany, że w tej kwestii się nie zgodzą. W końcu Adrian był… No cóż, raczej właśnie nie był przykładem dobrego działania w sytuacjach stresowych i wymagających odwagi. No ale dla dzieci i niewinnego stworzenia rzuciłby się nawet w ogień, lub jak w tej właśnie sytuacji, w wodę.
Odetchnął kilka razy, aby uspokoić nerwy, które zaczęły brać nad nim górę. Gdy już mu się to udało, po obwiązaniu się boją, którą wyczarował Crouch, rzucił się do wody. Na całe szczęście umiał pływać, choć w takiej wodzie doceniał magiczną pomoc szefa. Serce waliło mu jak szalone, ale od razu zaczął szybko ruszać kończynami w ten sposób, aby jak najszybciej dotrzeć do psa. Słysząc paniczne dźwięki, które nieszczęsny zwierzak z siebie wydawał, odrobinę przyspieszył, a przynajmniej miał taką nadzieję.
W końcu dotarł do tratwy, wdrapał się na nią, a spanikowany piesek, choć wciąż przerażony, skoczył mu na kolana tak, jakby instynktownie wiedział, że człowiek przypłynął mu na ratunek.
– Za moment będziemy na brzegu, maluchu – wyszeptał, choć miał wrażenie, że pies nawet go nie usłyszał, bo wokół było tyle dźwięków szumiącej, rwącej wody, tyle różnych zapachów… Psiak musiał być w jakiś sposób przebodźcowany. Adrian był na pewno. – Teraz znów wejdziemy do wody, ale tylko na moment, obiecuję – powiedział, zauważając na jednym z brzegów dość łagodną, choć i wąską ścieżkę. Z początku planował użyć teleportacji, ale to zestresowałoby psa jeszcze bardziej, a poza tym nigdy nie testował teleportacji łącznej na zwierzęciu i szczerze? Bał się, że to byłoby zbyt wielkie ryzyko w sytuacji takiej jak ta.
Powoli osunął się do wody, wcześniej obwiązawszy psiaka w pasie, aby mu nie utonął gdy już było tak blisko ratunku. Kilka ruchów i już był na brzegu, a piesek, zupełnie tak, jakby słowa Norwida do niego dotarły, sam starał się ruszać łapkami, aby dopłynąć za człowiekiem, który mu pomógł. Gdy oboje już byli na brzegu, Adrian podniósł trzęsącego się psa i podniósł jedną dłoń z kciukiem w górze. Oddychając głęboko, czując niesamowity wręcz chłód, zaczął wdrapywać się po ścieżce, jednocześnie zastanawiając się po kiego grzyba ktoś ją wytoczył.
Po kilku minutach dotarli na samą górę, pies i człowiek, wciąż obwiązani sznurkiem. Ale z jakiegoś powodu Adrian bał się, że psiak znów spróbuje uciec do wody.
– Daliśmy radę, szefie. Dzięki za pomoc. Chyba bez tego bym sobie nie poradził – powiedział na tyle głośno, aby Robert usłyszał go z odległości kilku bądź kilkunastu metrów, dystansu, który ich aktualnie dzielił. Podrapał psiaka za uchem, widząc, że wciąż cały się trzęsie. Zastanawiał się, czy świstoklik będzie dla niego bezpieczny. Logicznym było szukać właściciela psa w okolicy, ale maluch był przemoczony, przerażony i pewnie niesamowicie głodny, tym bardziej, że Adrian miał wrażenie jakby czuł pod palcami jego żebra.
Odetchnął kilka razy, aby uspokoić nerwy, które zaczęły brać nad nim górę. Gdy już mu się to udało, po obwiązaniu się boją, którą wyczarował Crouch, rzucił się do wody. Na całe szczęście umiał pływać, choć w takiej wodzie doceniał magiczną pomoc szefa. Serce waliło mu jak szalone, ale od razu zaczął szybko ruszać kończynami w ten sposób, aby jak najszybciej dotrzeć do psa. Słysząc paniczne dźwięki, które nieszczęsny zwierzak z siebie wydawał, odrobinę przyspieszył, a przynajmniej miał taką nadzieję.
W końcu dotarł do tratwy, wdrapał się na nią, a spanikowany piesek, choć wciąż przerażony, skoczył mu na kolana tak, jakby instynktownie wiedział, że człowiek przypłynął mu na ratunek.
– Za moment będziemy na brzegu, maluchu – wyszeptał, choć miał wrażenie, że pies nawet go nie usłyszał, bo wokół było tyle dźwięków szumiącej, rwącej wody, tyle różnych zapachów… Psiak musiał być w jakiś sposób przebodźcowany. Adrian był na pewno. – Teraz znów wejdziemy do wody, ale tylko na moment, obiecuję – powiedział, zauważając na jednym z brzegów dość łagodną, choć i wąską ścieżkę. Z początku planował użyć teleportacji, ale to zestresowałoby psa jeszcze bardziej, a poza tym nigdy nie testował teleportacji łącznej na zwierzęciu i szczerze? Bał się, że to byłoby zbyt wielkie ryzyko w sytuacji takiej jak ta.
Powoli osunął się do wody, wcześniej obwiązawszy psiaka w pasie, aby mu nie utonął gdy już było tak blisko ratunku. Kilka ruchów i już był na brzegu, a piesek, zupełnie tak, jakby słowa Norwida do niego dotarły, sam starał się ruszać łapkami, aby dopłynąć za człowiekiem, który mu pomógł. Gdy oboje już byli na brzegu, Adrian podniósł trzęsącego się psa i podniósł jedną dłoń z kciukiem w górze. Oddychając głęboko, czując niesamowity wręcz chłód, zaczął wdrapywać się po ścieżce, jednocześnie zastanawiając się po kiego grzyba ktoś ją wytoczył.
Po kilku minutach dotarli na samą górę, pies i człowiek, wciąż obwiązani sznurkiem. Ale z jakiegoś powodu Adrian bał się, że psiak znów spróbuje uciec do wody.
– Daliśmy radę, szefie. Dzięki za pomoc. Chyba bez tego bym sobie nie poradził – powiedział na tyle głośno, aby Robert usłyszał go z odległości kilku bądź kilkunastu metrów, dystansu, który ich aktualnie dzielił. Podrapał psiaka za uchem, widząc, że wciąż cały się trzęsie. Zastanawiał się, czy świstoklik będzie dla niego bezpieczny. Logicznym było szukać właściciela psa w okolicy, ale maluch był przemoczony, przerażony i pewnie niesamowicie głodny, tym bardziej, że Adrian miał wrażenie jakby czuł pod palcami jego żebra.