Podejście Victorii do religii i wiary było bardzo podobne do tej, którą wyznawał Atreus… do czasu. A dokładniej do Beltane. To, co przeżyli w Limbo, spotkanie z tym bytem, który do nich mówił, byt, który Victoria widziała w kolorowym dymie rytualnego ogniska, byt, który musiała obronić, dusza babki, jej wspomnienia, które złączyły się w jedno z tym, co sama przeżyła, to wszystko zmieniło jej spojrzenie. Wiedziała, że Atreus znalazł się tam już po tym wszystkim, że nie przeżył tego, co ona, Mavelle i Patrick. Nie wiedziała też zresztą, jakie zdanie mieli Bones i Steward, ale ona patrzyła na to wszystko właśnie tak: że to nie są tylko puste czyny, tylko tradycja. Że jest w tym coś więcej. Zaczęła inaczej patrzyć na modlitwy, słowa, które tam padają. Nie od razu, bo na przykład nie uczestniczyła zupełnie w obchodach Lithy, ale gdy już to wszystko przetrawiła, to… rzeczywiście podeszła do tematu inaczej. Z otwartą głową. I ona, gdyby teraz faktycznie poszli się pomodlić, robiłaby to jak najbardziej na poważnie. Ale nie była w tej swojej wierze fanatyczna. Nie zamierzała nikogo namawiać do uwierzenia w to, w co ona uwierzyła, gdy zobaczyła to na własne oczy. Uwierzyła, bo zobaczyła.
I ona się o to trochę martwiła, dlatego w pierwszej kolejności chciała zobaczyć, jak ludzie będą się zachowywać po prostu przy samej ich obecności czy zupełnie niewinnych pytaniach. Zdenerwowanie mogłoby być już podstawą, do przyjrzenia się takiej osobie nieco bliżej.
– Możesz ich wszystkich sprawdzać aurowidzeniem, może zobaczysz, czy ktoś się denerwuje na nasz widok – podsunęła i lekko zmrużyła oczy, co było jasnym sygnałem, że właśnie intensywnie myśli, ale zaraz po prostu odwróciła głowę na Atreusa. – Och? Ale gdyby była aresztowana to siedziałaby w areszcie, a nie w Lecznicy Dusz. Myślałam, że wychodzenie na zewnątrz dobrze wpływa na samopoczucie pacjentów, czy coś tam – zdziwiła się decyzją Bonesa, tym bardziej, że o ile wiedziała, to nie był magipsychiatrą i chyba nie powinien móc o tym decydować? Ale to dało jej do myślenia. Arcykapłanka. Lecznica Dusz. Dolina Godryka. – O cholera, no jasne! – wyszeptała z pewnym przejęciem, którego nie była w stanie zamaskować. – Coś mi przyszło do głowy. Potem ci powiem – dodała, bo właśnie wchodzili do świątyni, gdzie skierowali się na przód, blisko ołtarza. Nie szli szybko, by nie wzbudzać podejrzeń, ale też miała nadzieję, że zwrócą na siebie uwagę właśnie z tego powodu, o którym mówiła Atreusowi, bo może w ten sposób ujawni się ktoś, komu nie będzie pasować ich obecność.
I faktycznie zamierzała się pomodlić oraz zapalić kadzidełko w intencji.