Leśna ścieżka zdawała się plątać na wszystkie strony, jakby naturą lasu było sprzeciwienie się każdemu gościowi, który pojawi się w jego granicach. Ale jako, ze zarówno Millie jak i Peregrinus, mieli w sobie krew Trelawneyów, odnajdywali się w całym tym bałaganie. Czuli, jak nogi ciągną ich w konkretnym kierunku, a wreszcie stanęli przed chatą Szeptuchy.
Była trochę podniszczona i otoczona roślinnym płotem, w którym znajdowała się furtka. Kiedy obydwoje przekroczyli tę granicę, usłyszeli cichy szelest w listowi, a krótkie spojrzenie pozwoliło im zauważyć, że pędy roślinności poruszają się, cofając nieco od przejścia, jakby świadomie robiły im miejsce. Mogli wejść. Pytanie tylko, czy będą mogli wyjść.
Pukaniu do drzwi odpowiedziała chwilowa cisza. Nawet las wydawał się w tym momencie milczeć, ale wreszcie klamka została naciśnięta i wejście otworzyło się powoli ze skrzypnięciem. Stanęła w nim kobieta, obrzuciwszy was czujnym spojrzeniem.
— Córko Madeleine, synu Archibalda — Szeptucha zmrużyła nieco oczy. — Jesteście tu by pytać czy jesteście tu by oceniać? — zapytała z przekąsem, wyraźnie teraz kierując wzrok na Millie. Ewidentnie nie podobał się jej sztywny, policyjny ton, z którym podeszli do jej drzwi. Niemniej jednak wreszcie cofnęła się o krok, robiąc im miejsce, by weszli do środka, samej ruszając w kierunku fotela, ustawionego blisko kominka.