[lipiec 1972] Bracia Mulciber vs. niuchacz

Émile nie potrafił uwierzyć, w jakim stanie pozostawiono zamek w Cork. Owszem, on i Vernon przyjeżdżali tu rzadko, ale niektóre zakamarki przynosiły najzwyczajniej wstyd ich rodzinie. Już udało się uporać z myszami w kuchni, pułapki translokacyjne doskonale się sprawdzały, teleportując gryzonie na pobliską łąkę. Iście średniowieczny wystrój miał swój urok, choć niektórych gobelinów trzeba było się pozbyć przez ubytki, jakie pozostawiły na nich wygłodniałe mole. Etienne pomagała mu, bez niej na pewno w niczym by sobie nie poradził. Regularnie sprzątała, próbowała uporać się ze wszechobecnym kurzem. Latem nie musiała rozpalać w kominkach, a wnętrza pozostawały przyjemnie chłodne. Jednak Émile obawiał się, co będzie jesienią i zimą, ponieważ zamek nie miał porządnego systemu magicznego ogrzewania. Trzeba było go zamontować, a do tego potrzebowali środków. Tych, które musiał wyłożyć z własnych oszczędności. Księgowość go męczyła, jednak pozostawała złem koniecznym w tej trudnej sytuacji.

Musiał się ożenić i znaleźć pracę. To były absolutne priorytety. Siedział więc w swym chłodnym pokoju, przy dębowym biurku, zdecydowanie zbyt monumentalnym jak na jego potrzeby. Skrobał piórem na eleganckim kawałku pergaminu swoje curriculum vitae, które potem miał wysłać do Szpitala świętego Munga. Miał nadzieję, że tamtejsze szefostwo doceni jego bogate, potwierdzone doświadczenie, certyfikaty z kursów i konferencji, a także dobre opinie przełożonych z Hopital Magique de Paris. Jego komnata była raczej standardowych rozmiarów. Drewnianą podłogę pokrywał gruby dywan, na kamiennej ścianie wisiał ogromny gobelin przedstawiający coś a la obraz Hieronima Boscha. Panoramę z wieloma małymi postaciami uczestniczącymi w jakimś festynie. Bardzo szczegółowy i kunsztowny, kolorami odrobinę ożywiający ponure pomieszczenie. Niewielkie okno pozostawało lekko otwarte. Pod ścianą stało łoże, dość sporych rozmiarów. Porządne, drewniane, z nowym baldachimem i wzorzystą pościelą. Naprzeciw łóżka ozdobna szafa z pasującego doń ciemnego drewna, a przy oknie biurko. Spore, wyposażone w kilka szuflad, również pokryte kunsztownymi wzorami.

Sam Émile nie wyglądał wyjściowo, choć zdecydowanie nosił się po domu schludnie. W białym swetrze, spodniach lżejszych, ale wciąż skrojonych na miarę i domowych trzewikach, czuł się zarówno elegancko, jak i komfortowo. A i pisanie szło mu całkiem nieźle. Pismo miał wyćwiczone przez odpowiedni kurs kaligrafii, przyjemne dla oka i łagodnie pochyłe. Kreślił litery precyzyjnie, żadna nie mogła wyjść krzywo.

Całe szczęście maczał pióro w atramencie, gdy nagle do pokoju wpadł jego braciszek. Gdyby był w trakcie pisania, z następnej literki wyszłaby zapewne paskudna krecha.

– Istnieje coś takiego, jak pukanie do drzwi, Vernonie – przypomniał mu, bo zdecydowanie wolałby, żeby brat uprzedził go przed tym wściekłym wtargnięciem. Émile odłożył pióro i odwrócił się do niego. – Nie zabierałem żadnych twoich rzeczy. Mam trochę ważniejsze sprawy na głowie – westchnął i rozmasował dłonią kark. Już długo siedział nad tymi papierami… – Może zostawiłeś je w Paryżu? Matka lub ojciec mogą ci je przysłać. – Skrzyżował ramiona na piersi.