[01.10.72, Księżycowy Staw] Porozmawiajmy o komunikacji

- One chyba nie dadzą rady nawiązać tak dalekiej komunikacji, stąd do Londynu, najlepiej działają właśnie w obrębie miasta, jeżeli odległość jest większa, to już jest trudniej - wzruszył ramionami bezradnie. - Byłyby dobre dla osób przebywających w mieście albo na jakiejś akcji, mogę ci je przekazać w sumie, mam je gdzieś w kufrze - nie był szczególnie przywiązanych do tych lusterek, szczególnie, że czasami wręcz zapominał o ich istnieniu, a kto jak kto, Brenna na pewno by je dobrze spożytkowała.
uśmiechnął się tylko na jej słowa, ale tego już nie mogła zobaczyć bo odwrócony był do niej plecami, niemal biegnąć do biblioteki.

***

Rzucił okiem na zapiski Brenny na temat fal, próbując na szybko cokolwiek z tego wywnioskować, gdyby temat był mu wcześniej znany to byłoby o wiele prościej, a tak musiał się skupić. Ze ściągniętymi brwiami czytał kolejne linijki i coś mu to mówiło, chyba gdzieś o czymś podobnym słyszał, a może podczas swoich podróży gdzieś o tym słyszał? Powinien był prowadzić bardziej dokładny dziennik z informacjami na temat tego co go spotkało i co słyszał podczas podróży po świecie, a nie dbać tylko głównie o klątwy i ich łamanie.
Zaczął przeglądać notatki i książki podane mu przez Brennę, ale chyba gdzieś w jakiejś było coś podobnego wspominane. Przytargał sobie jeszcze trzy inne książki i próbował nad tym wszystkim zapanować. Notatki i pięć książek rozłożonych na blacie w poszukiwaniu tego jednego remedium, czegoś co im pomoże i sprawi, że problem sam się rozwiążę.
Właśnie taki obraz zastała Brenna, kiedy wróciła - jak człowieka, który długie badania próbował zamknąć w jednej wizycie w bibliotece. Włosy w jeszcze większym nieładzie niż zazwyczaj, książki wertowane niemal mechanicznie i rozbiegany wzrok biegający po tych wszystkich kartkach, gdzie jednocześnie próbował coś notować na wolnej kartce, wszystkie idee, jakiekolwiek pomysły nawet te najbardziej niestworzone na pierwsze spojrzenie, od szaleństwa do geniuszu była tylko cienka linia i czasami trzeba było być szaleńcem, aby wynaleźć coś genialnego. Zerknął na Brennę i aż musiał zamrugać kilka razy, aby przetrawić jej pytanie.

Wiedza o świecie ◉◉◉○○

Rzut Z 1d100 - 5
Akcja nieudana

Jego twarz nie była twarzą człowieka, który na cokolwiek wpadł czy cokolwiek znalazł. Bezradnie opadł na krzesło i popatrzył przepraszająco na przyjaciółkę.
- Niestety, ale nie... Przepraszam - ostatnie słowo powiedział nieco ciszej i z kwaśną miną zamknął niektóre z ksiąg. - To chyba nie będzie takie proste, mogę nad tym jeszcze popracować, ale nie obiecuje efektów, szybko albo w ogóle - dodał niechętnie, bo nie lubił kiedy nie mógł pomóc komuś bliskiemu.