27.08.2026, 19:08 ✶
Nie pierwszy raz miałem do czynienia z przemocą, nie pierwszy raz widziałem człowieka leżącego w stanie wymagającym oceny medycznej i zdecydowanie nie pierwszy raz znalazłem się w sytuacji, w której ktoś uznał, że najlepszym sposobem rozwiązania problemu będzie przyłożenie drugiej osobie czymś ciężkim, ale zazwyczaj miałem przynajmniej przybliżone pojęcie, co właściwie doprowadziło do całego zajścia. To była chyba najbardziej absurdalna część całej sytuacji, choć po namyśle uznałem, że w naszym przypadku konkurencja była wyjątkowo duża. Po chwili zastanowienia nie mogłem powiedzieć stwierdzić też, żebym był szczególnie zaskoczony obrotem sytuacji, w końcu znałem Geraldine wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że jeśli miało się nieszczęście choćby spojrzeć na nią w sposób, który uznała za niewłaściwy, dalsze losy zależały już przede wszystkim od tego, co akurat znajdowało się w jej zasięgu i jak szybko można było na to zareagować. „Miał w oczach zło” było natomiast argumentem z gatunku tych, z którymi trudno było mi obecnie dyskutować, przede wszystkim dlatego, że nie bardzo wiedziałem, jak właściwie należało udowodnić, że się myliła lub też nie, sam przecież nie zamierzałem twierdzić, że facet nie miał w oczach zła, ponieważ nie mogłem mu w nie spojrzeć, bo był nieprzytomny. Mogłem najwyżej przyjąć, że zobaczyła coś, czego ja nie zauważyłem, co w naszej rodzinie wcale nie było szczególnie trudne, ponieważ każdy z nas miał własny zestaw powodów, żeby patrzeć na innych podejrzliwie. Być może moja kuzynka wykonała coś pożytecznego, potrzebnego i społecznie uzasadnionego, chociaż najwyraźniej uważała, że najbardziej logicznym kolejnym krokiem po stwierdzeniu czyjegoś opętania było przeprowadzenie egzorcyzmu przy użyciu krzesła.
Zamrugałem, przenosząc wzrok na pozostałości mebla, nie wyglądał już szczególnie użytecznie, co było chyba najbardziej jednoznaczną częścią całej tej historii. Z człowiekiem wciąż można było dyskutować, o ile żył, zinterpretować jego zachowanie, zastanowić się, czy naprawdę był pod demonicznym wpływem, czy może po prostu miał wyjątkowo niefortunną gębę, ale to jedno nie pozostawiało żadnych wątpliwości.
- Nie chcę podważać twoich kompetencji, ale mam wrażenie, że standardowa procedura zakłada coś więcej niż rozjebanie mebla na czyjejś głowie. - Zerknąłem na nią spod uniesionych brwi, wypowiadając się jasno i klarownie, chociaż może odrobinę zbyt wymownym tonem, po czym znowu przeniosłem wzrok na leżącego mężczyznę i przez moment naprawdę rozważałem, czy nie powinienem sprawdzić mu pulsu - nie było to w żadnym razie spowodowane tym, iż nagle poczułem szczególną troskę o jego zdrowie, ale w głębi duszy wolałem wiedzieć, czy za kilka minut będziemy mieli problem z nieprzytomnym człowiekiem mającym obudzić się w najgorszym możliwym momencie, czy z zimnym, nieporęcznym z trupem. To były jednak dwie zupełnie różne kategorie kłopotów, a ja miałem już wystarczająco dużo doświadczenia z ludźmi, którzy potrafili komplikować sobie życie - w końcu sam nim byłem - żeby wiedzieć, że śmierć zwykle generowała co najmniej niechcianą papierologię. Papierologia natomiast była jedną z niewielu rzeczy, które potrafiły skutecznie odebrać mi ochotę na śmieszki. Nie ruszyłem się od razu, ponieważ miałem niejasne wrażenie, że jeśli zrobię choć jeden krok w stronę tego człowieka, automatycznie zostanę mianowany współodpowiedzialnym za całą sytuację, a jeszcze nie wiedziałem, co było dalszą częścią planu według egzorcystycznej metodologii pastor Geraldine Yaxley…
Zamrugałem, przenosząc wzrok na pozostałości mebla, nie wyglądał już szczególnie użytecznie, co było chyba najbardziej jednoznaczną częścią całej tej historii. Z człowiekiem wciąż można było dyskutować, o ile żył, zinterpretować jego zachowanie, zastanowić się, czy naprawdę był pod demonicznym wpływem, czy może po prostu miał wyjątkowo niefortunną gębę, ale to jedno nie pozostawiało żadnych wątpliwości.
- Nie chcę podważać twoich kompetencji, ale mam wrażenie, że standardowa procedura zakłada coś więcej niż rozjebanie mebla na czyjejś głowie. - Zerknąłem na nią spod uniesionych brwi, wypowiadając się jasno i klarownie, chociaż może odrobinę zbyt wymownym tonem, po czym znowu przeniosłem wzrok na leżącego mężczyznę i przez moment naprawdę rozważałem, czy nie powinienem sprawdzić mu pulsu - nie było to w żadnym razie spowodowane tym, iż nagle poczułem szczególną troskę o jego zdrowie, ale w głębi duszy wolałem wiedzieć, czy za kilka minut będziemy mieli problem z nieprzytomnym człowiekiem mającym obudzić się w najgorszym możliwym momencie, czy z zimnym, nieporęcznym z trupem. To były jednak dwie zupełnie różne kategorie kłopotów, a ja miałem już wystarczająco dużo doświadczenia z ludźmi, którzy potrafili komplikować sobie życie - w końcu sam nim byłem - żeby wiedzieć, że śmierć zwykle generowała co najmniej niechcianą papierologię. Papierologia natomiast była jedną z niewielu rzeczy, które potrafiły skutecznie odebrać mi ochotę na śmieszki. Nie ruszyłem się od razu, ponieważ miałem niejasne wrażenie, że jeśli zrobię choć jeden krok w stronę tego człowieka, automatycznie zostanę mianowany współodpowiedzialnym za całą sytuację, a jeszcze nie wiedziałem, co było dalszą częścią planu według egzorcystycznej metodologii pastor Geraldine Yaxley…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)