Co do tych Lestrangów to ona nie mogła być niczego pewna. W każdej rodzinie, nawet tej najbardziej respektowanej mógł pojawić się pajac, żartowniś, co to transmutuje kolor czyjejś szaty dla żartu czy domalowuje wąsy na obrazie swego przodka, by seniorzy rodu, jęczeli potem w oburzeniu nad obecnym stanem całego społeczeństwa. Ona nie była jedną z takich osób i nie bawiły jej tego typu zabawy, ale potrafiła zrozumieć dlaczego innych bawią. Szczególnie, gdy mają w głowie siano zamiast mózgu, a w jej oczach, nieważne czy krew czysta czy brudna, większość jaką na swej drodze spotykała, była od niej głupsza.
Dalej była nieprzekonana. A może po prosu próbowała się samą przekonać, że nic się tam nie dzieje specjalnego, a to wszystko są zwykłe czary i pewnie, gdyby nie ten pet, co go wrzucił do wody to by się z nim dalej kłóciła, próbując mu wyperswadować swoją rację (przecież ona ją miała zawsze i wszędzie), była jednak świadkiem rzeczy ciekawych, bo iluzja tak raczej nie działała. Chyba. Być pewna nie mogła, bo najlepiej znała się na urokach, transmutacji używając jedynie do zmiany swego własnego wyglądu.
— No i mam. — rzuciła cicho, wlepiając spojrzenie w taflę wody i tego peta, zanurzającego się w niej powoli, jakby ktoś go trzymał pomiędzy palcami i w równiutkiej linii, w stawie zanurzał. — No dobra, dobra — podniosła się do góry i wyprostowała, ręką otrzepując jeszcze szatę z niewidocznego kurzu i prostując, nieistniejące na idealnie układającej się na sylwetce warstwach materiału, zagniecenia.
— Czy czuje Pan, Panie Rowle, że jest coś, przed czym powinien się Pan strzec? — spytała zaciekawiona ruszając przed siebie. Nie liczyła na to, że zacznie teraz sypać swoimi najgłębiej, skrytymi sekretami, jak z rękawa, ale ciekawa była. Bo skoro ta postać aż tak go przeraziła, to może miał coś na sumieniu. Albo kogoś. I może w tym całym, małym zamieszaniu, uda jej się wyciągnąć z niego coś, czego nie powiedziałby nikomu innemu? Ona sama, przekonała się, że sekrety najłatwiej wyjawia się właśnie nieznajomym i to tym, których nie spotka się nigdy więcej, jednak w ich przypadku, istniało duże prawdopodobieństwo, że jeszcze staną, gdzieś na swojej drodze. — Może ona ma na myśli coś zupełnie zwyczajnego. Nie wiem, mniej mięsa w diecie, bo niedozipiesz do siedemdziesiątki albo odpuść sobie ten ostatni kielich wina, bo wątroba Ci wysiądzie. — snuła swoje teorie, próbując go trochę uspokoić. Chociaż szczerze? Śmierć od nadmiaru mięsa czy zapicia wydawały się Edith jeszcze gorsze. Nie wyobrażała sobie posiłku bez krwistego steka czy kieliszka czerwonego wina. W tym podobna była do wielu mężczyzn.
— Ja na przykład prowadzę się całkiem dobrze. — wzruszyła ramionami i kopnęła kamyczek, gdzieś w bok, jakby jego istnienie na utwardzanej drużce, bardzo przeszkadzało. — Jedyne czego mogę się obawiać to staropanieństwa, ale prędzej czy później zapewne znajdą mi męża i może nawet będę z nim szczęśliwa, kto wie. — spojrzała przed siebie, w ten ogród i krzewy, i czarne róże, i tak sobie dumała. Mąż nie był jej do szczęścia potrzebny, bo czuła się spełniona sama z siebie. O dzieciach nie marzyła, nigdy, może dlatego, że widząc siebie jako matkę, widziała swoje dzieciństwo i Miriam, gdzieś daleko w Londynie, zupełnie niezainteresowaną losami jedynej córki.
Była pewna jedynie tego, że jest od wszystkich lepsza i, że zasługuje na coś specjalnego, a że na jej drodze nie pojawił się jeszcze czarodziej, co był w stanie spełnić jej wysokie wymagania, to już całkiem co innego.
torment me. IN DETAIL.