Wiadomości w tym wątku

Sabrina Morgan · 29.08.2026, 18:07 ✶

1 września 1957, Hogwart Ekspres

Z

anim wsiadła do pociągu, pomachała niepewnie mamie i rodzeństwu. Chwilę wcześniej ta sama kobieta mówiła jej, że nie ma się czym martwić, że na pewno sobie fantastycznie poradzi. Wspomniała też o tym, żeby Sabrina była dzielna i napisała list od razu, gdy tylko zostanie przydzielona do któregoś z domów. Brina wiedziała, że mama bardzo chciała, żeby jej najstarsze dziecko trafiło do Ravenclaw, tak samo jak ona, ale Sabrina… Nie wiedziała. Nie miała żadnego specjalnego przeczucia. To wszystko było dla niej jak przerażający sen, wręcz koszmar. Nie wyobrażała sobie spać z innymi dziewczynkami w jednym pokoju, nie wyobrażała sobie dzielić łazienki z kimś, kto nie był dla niej najbliższą rodziną. Nie wyobrażała sobie złości ojca, jeśli okaże się głupia, co słyszała już niejeden raz, ale czego nie chciała potwierdzać swoim zachowaniem i ocenami. Nawet pomimo tego, że ojciec patrzył na nią z zaświatów już od dwóch lat, niech mu ziemia ciężką lekką będzie. Nie miała przeczuć, a jeśli już zaczynała je mieć, to czuła jedynie strach przed nieznanym, przed obcymi dziećmi, przed osądzającymi spojrzeniami nauczycieli, prawdopodobnie tak surowych jak jej tata i przed szkołą, o której zawsze słyszała same dobre rzeczy.

Chciała być uznana za inteligentną, ale bardziej chciała być po prostu docenioną. Lubiła czytać, ale nie lubiła się uczyć dłużej niż tego od niej wymagano. No i chciała być najlepsza. Opis raczej nie pasował do Ravenclaw, ale tata przed śmiercią mawiał, że jakby trafiła do Slytherinu, mogłaby być wielką czarownicą. Oczywiście gdyby tylko się słuchała i nie spędzała całego wolnego czasu w ogrodzie… Chciała przede wszystkim udowodnić tacie, że nie miał racji.

Gdy szukała swojego miejsca, taszcząc ze sobą wielką walizkę i klatkę z malutką sówką imieniem Luna, trzęsła się jak osika. Nie miała powodu, już kilka razy usłyszała jak ktoś powiedział jej cześć, jakieś dzieciaki, które kojarzyła, czy to z jednej, czy drugiej strony rodziny. Jednak chciała znaleźć swoje miejsce, pusty przedział, aby móc w spokoju usiąść i, ewentualnie, rozpłakać się, gdy zajdzie taka potrzeba. Po przejściu niemalże połowy pociągu (lub tak tylko jej się wydawało), poddała się, westchnęła widząc, że w najbliższym przedziale siedzi tylko jedna dziewczynka i zapukała w szybę. Mama mówiła, że miała być dzielna? No to musiała spróbować. Nawet jeśli cała misja skończy się płaczem i jeszcze większym stresem na myśl o tym, że przez całą drogę nie będzie miała gdzie usiąść. A ona chciała usiąść! Chciała wygody, przynajmniej po to, aby ukoić trochę nerwy przed Ceremonią Przydziału! Przecież musiała być wtedy spokojna, opanowana, uśmiechnięta! To był ważny moment w jej życiu i nie mogła tego zepsuć. Zdawała sobie z tego sprawę aż za dobrze.

– Cz-cześć, czy jest tutaj może wolne miejsce? – zapytała niepewnie, ale dość głośno. Niemalże sama sobie tym przeczyła, bo wyglądała na zdecydowaną, aby tam wejść, rozsiąść się jak u siebie, a jednak się zająkała i zawahała na samym początku.

W głowie pojawiła jej się myśl o tym, że przynajmniej tato nie byłby zły o to, że się garbi. Bo definitywnie się nie garbiła. Była wręcz wyprostowana i sztywna jak struna. Nienaturalnie dla jedenastoletniej, prawie dwunastoletniej dziewczynki; dziewczynki z długim blond warkoczem, raczej skomplikowanym i fantazyjnym, nieskazitelnie czystej i wyprasowanej szałwiowej sukience i czarnych lakierkach na niskim obcasie. Czuła się… dziwnie. I tak niesamowicie tęskniła za mamą i rodzeństwem…